บทที่ 322: พวกขี้โกง ผู้แปล: Nyoi-Bo Studio บรรณาธิการ: Nyoi-Bo Studio หลังจากทั้งคู่เดินออกจากหอพักและเข้าไปในลานฝึกซ้อม ซื่อจือกังถามถึงไอดีของหานเซิ่นแล้วเลือกอุปกรณ์โฮโลแกรมชิ้นหนึ่ง หานเซิ่นเองก็เลือกอุปกรณ์หนึ่งชิ้นแล้วล็อกอินเข้าสู่ระบบ หานเซิ่นเห็นคำขอเพิ่มเพื่อนจากซื่อจือกังทันที โดยเขาใช้ชื่อไอดีว่า "ราชาหอก" (King Spear) ซึ่งก็ถือว่าเป็นชื่อที่ดูใช้ได้ แต่หานเซิ่นกลับรู้สึกว่ามันดูเจ้าชู้ไปหน่อยเมื่อรู้ว่าคนที่ใช้คือซื่อจือกัง ซื่อจือกังเชิญหานเซิ่นเข้าสู่ห้องเกมของเขา ข้างๆ ซื่อจือกังมีหญิงสาวร่างเล็กหน้าตาสะสวยคนหนึ่งยืนอยู่ พร้อมกับเหล่านักศึกษาจากภาควิชาศิลปะการต่อสู้อีกหลายคน เหล่านักศึกษาต่างแสดงท่าทางตื่นเต้นเมื่อได้เห็นหานเซิ่น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากคุยกับเขา วิธีการที่หานเซิ่นเอาชนะจิ่งจี๋หยาเมื่อไม่นานมานี้ช่างน่าประทับใจเสียจนนักศึกษาแบล็กฮอว์กทุกคนต่างรู้สึกทึ่งและยกย่องหานเซิ่นอย่างสุดซึ้ง ซื่อจือกังรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เดิมทีเขาตั้งใจจะคุยโม้เรื่องความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับหานเซิ่น แต่กลายเป็นว่าแฟนสาวและเพื่อนๆ ของเขากลับเมินเขาไปเลยหลังจากเห็นหานเซิ่น หลังจากคุยกับเหล่านักศึกษาอยู่ครู่หนึ่ง หานเซิ่นก็เหลือบมองทั้งสองคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่แล้วถามว่า "พวกเขาก็เป็นนักศึกษาแบล็กฮอว์กเหมือนกันเหรอ?" "หวงเจี้ยนชิวอยู่ภาควิชาเดียวกับฉันค่ะ แต่ฉันไม่รู้จักอีกคนหนึ่ง" อวี๋ฉินฉิน แฟนสาวของซื่อจือกังกล่าว "หานเซิ่น คุณคิดว่าหวงเจี้ยนชิวจะชนะไหมคะ?" เด็กสาวคนหนึ่งถามด้วยความกังวล หานเซิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าระดับของหวงเจี้ยนชิวจะต่ำกว่าคู่ต่อสู้ของเธอ มันคงยากที่เธอจะชนะ" "ดี อย่างน้อยก็มีใครบางคนที่พอจะดูออกบ้าง" เสียงที่ฟังดูเหลาะแหละดังขึ้น นักศึกษาแบล็กฮอว์กหันไปมองต้นเสียง ซึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มีสีหน้าดูแคลนผู้อื่น ดูเหมือนเขาจะอายุมากเกินกว่าจะเป็นนักศึกษาโรงเรียนทหาร ดังนั้นเขาน่าจะเป็นเพื่อนของคู่ต่อสู้ของหวงเจี้ยนชิว หานเซิ่นมองชายคนนั้นแต่ไม่สนใจจะพูดด้วย และหันไปดูการต่อสู้ต่อไป ผลลัพธ์เป็นไปตามที่หานเซิ่นคาดการณ์ไว้ หวงเจี้ยนชิวพ่ายแพ้การต่อสู้และกลับมาที่สแตนด์ด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "ฉันขอโทษนะ" "มีแพ้มีชนะเป็นเรื่องธรรมดา ครั้งหน้าเธอชนะได้แน่" เพื่อนๆ ของหวงเจี้ยนชิวพยายามปลอบใจเธอ คู่ต่อสู้ของหวงเจี้ยนชิวเยาะเย้ยขึ้นว่า "ดูเหมือนว่านักศึกษาโรงเรียนทหารก็ไม่ได้ต่างจากคนธรรมดาอย่างพวกเราเท่าไหร่นี่นา พวกเรานึกว่าพวกนายจะแข็งแกร่งกว่านี้เสียอีก ในเมื่อมาจากสถาบันที่มีชื่อเสียงขนาดนี้..." คำพูดเหล่านี้ทำให้นักศึกษาเริ่มโกรธจัด คนที่เลือดร้อนบางคนถึงกับส่งคำขอท้าสู้ไปให้เขา "เยี่ยมเลย ฉันพอจะมีเวลาสักนาทีเพื่อสั่งสอนพวกนาย และแสดงให้เห็นว่าพวกที่เรียกตัวเองว่าชนชั้นสูงน่ะมันไม่มีอะไรเลย" คู่ต่อสู้ของหวงเจี้ยนชิวกล่าวอย่างโอหังและกดตอบรับคำท้า เหล่านักศึกษาแบล็กฮอว์กต่างส่งเสียงเชียร์เพื่อนร่วมสถาบัน ในขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งแค่นหัวเราะ "ฝีมือห่วยก็คือห่วย ต่อให้ตะโกนเชียร์ดังแค่ไหน เขาก็ต้องแพ้อยู่ดี" "ยังบอกไม่ได้หรอกว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้" อวี๋ฉินฉินโต้กลับด้วยความโกรธ "ฮ่าๆ ฉันบอกว่าพวกนายจะแพ้ พวกนายก็ต้องแพ้ ไม่ว่าใครจะก้าวออกมาสู้ก็ตาม" ชายหนุ่มหัวเราะอย่างป่าเถื่อน แม้ว่านักศึกษาแบล็กฮอว์กจะต้องการโต้ตอบ แต่เพื่อนของพวกเขากลับเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะเถียง ในเวลาต่อมาไม่นาน นักศึกษาคนนั้นก็แพ้การต่อสู้และกลับมาที่สแตนด์ด้วยอาการคอตก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหรี่ตามองอวี๋ฉินฉินแล้วพูดว่า "สาวน้อย ฉันพูดถูกไหมล่ะ? ฉันบอกว่าพวกเธอจะแพ้ พวกเธอก็ต้องแพ้ พวกเธอคิดว่าตัวเองเป็นใครเพียงเพราะได้เข้าโรงเรียนทหาร แต่จริงๆ แล้ว พวกเธอเป็นแค่กลุ่มเด็กโง่ๆ เท่านั้นแหละ" "พอกันที ไม่มีใครที่นี่เป็นคู่มือของฉันเลย ฉันควรเลิกเล่นดีกว่า" ชายที่ชนะการต่อสู้พูดด้วยท่าทางเบื่อหน่าย เมื่อเห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของพวกนั้น นักศึกษาแบล็กฮอว์กต้องการจะท้าสู้พวกเขาอีกครั้ง "ให้ฉันจัดการเอง" หานเซิ่นหยุดการท้าทายของพวกเขาและพูดออกมาอย่างสงบ จากนั้นเขาก็ส่งคำขอท้าสู้ไปยังผู้ชนะในรอบล่าสุด หานเซิ่นไม่ปล่อยให้เพื่อนร่วมสถาบันท้าสู้กับคนพวกนี้ต่อ เพราะเขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกนักศึกษาไม่มีทางชนะได้เลย ไม่ใช่เพราะนักศึกษาแบล็กฮอว์กฝีมือไม่ดี แต่เป็นเพราะชายหนุ่มสองคนนี้กำลังโกง ในเกมกลาดิเอเตอร์ (Gladiator) ผู้เล่นสามารถเลือกเข้าสู่โซนผู้ยังไม่วิวัฒนาการหรือโซนผู้วิวัฒนาการได้โดยไม่คำนึงถึงสถานะของตนเอง โดยปกติแล้ว ผู้วิวัฒนาการมักจะไม่สนใจที่จะเข้ามาในโซนผู้ยังไม่วิวัฒนาการ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางอย่าง เช่นชายหนุ่มสองคนนี้ พวกเขาเป็นพวกไร้ความหมายในหมู่ผู้วิวัฒนาการและมักจะแพ้ให้กับแทบทุกคน อย่างไรก็ตาม พวกเขาแสร้งทำเป็นผู้ที่ยังไม่วิวัฒนาการและพยายามสร้างความมั่นใจจากการเอาชนะผู้ที่ยังไม่วิวัฒนาการอย่างไม่เป็นธรรม ผู้วิวัฒนาการส่วนใหญ่จะไม่ยอมลดตัวลงมาทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้ แต่สองคนนี้กลับรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง ราวกับว่าพวกเขาได้กลายเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ระดับล่างสุดในโซนผู้วิวัฒนาการ แต่พวกเขาก็อาจจะมีมิวแตนต์จีโนพอยต์เต็มก่อนที่จะวิวัฒนาการ ดังนั้น สำหรับคนทั่วไปที่ยังไม่วิวัฒนาการ พวกเขาจึงเกือบจะเป็นอมตะ ไม่ว่านักศึกษาจะเก่งแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะผู้วิวัฒนาการในระดับนี้ได้ นั่นคือเหตุผลที่หานเซิ่นหยุดพวกเขาไว้ มิฉะนั้นเจ้าขยะสองคนนี้จะยิ่งลำพองใจมากขึ้นไปอีก เดิมทีหานเซิ่นจะไม่เสียเวลาจัดการกับพวกผู้วิวัฒนาการที่อ่อนแอแบบนี้ แต่เขาจะไม่ทนดูเพื่อนร่วมสถาบันโดนรังแก ชายหนุ่มคนนั้นกดตกลงและเข้าสู่เกมพร้อมกับหานเซิ่น "เอาเลย... พ่ออัจฉริยะ ลุยเลย..." นักศึกษาทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์หานเซิ่น "อัจฉริยะกับผีสิ พวกแกทุกคนมันก็แค่ขยะต่อหน้าพวกเรา" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งพูดอย่างโอ้อวด เขาไม่เชื่อว่านักศึกษาโรงเรียนทหารที่ยังไม่วิวัฒนาการเหล่านี้จะเอาชนะพวกเขาได้ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็คือผู้วิวัฒนาการ อย่างน้อยที่สุดที่พวกเขาทำได้คือการรังแกนักศึกษาโรงเรียนทหารไม่กี่คน และเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำว่าอัจฉริยะที่พวกนั้นพูดถึงเลย การได้เชือดไก่ให้ลิงดูโดยการคว่ำอัจฉริยะคนนี้คงจะดีไม่น้อย เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง หานเซิ่นและคู่ต่อสู้ก็เข้าสู่สนามประลอง ชายคนนั้นแสร้งทำเป็นยอดฝีมือและกระดิกนิ้วเรียกหานเซิ่น "เข้ามาเลย! ใช้ทุกอย่างที่แกมี อย่ามาหาว่าฉันไม่ให้โอกาสแกก็แล้วกัน"