ตอนที่ 895: ผลทองแดง หานเซิ่นอยากจะอธิบาย แต่ฉวี่หลานซีได้เดินออกจากบ้านและมุ่งหน้าไปยังสวนเพื่อตามฉู่หมิงไปเสียแล้ว เขาส่ายหัวพรางถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเริ่มลงมือกินเนื้อเพียงลำพัง "กินคางคกเหรียญ คุณได้รับแต้มจีโนระดับสามัญหนึ่งแต้ม" หลังจากกินเนื้อจนหมดชาม หานเซิ่นก็ได้รับแต้มจีโนมาทั้งหมดสามแต้มและรู้สึกอิ่มท้องพอดี "ฉันจะวางชามที่เหลือทิ้งไว้ที่นี่แล้วกัน บางทีพวกเขาอาจจะกลับมากินมันเป็นมื้อเที่ยง" หานเซิ่นหาอะไรมาปิดชามเหล่านั้นไว้ ก่อนจะเดินออกจากบ้านและมุ่งหน้ากลับไปยังแม่น้ำ หานเซิ่นต้องการไปดูเถาวัลย์วารีเพื่อเช็คว่าการเจริญเติบโตของมันเป็นอย่างไรบ้าง เขาเพิ่งจะให้หยดน้ำแก่มันไปหนึ่งหยดเมื่อวานนี้ ซึ่งมันควรจะช่วยเร่งการเติบโตของพืชได้เทียบเท่ากับระยะเวลาหลายเดือน เมื่อเขาไปถึง ก็พบว่าเหรียญทองแดงบนเถาวัลย์วารีนั้นมีขนาดใหญ่เท่ากับไข่ไก่ไปเสียแล้ว พวกมันส่งกลิ่นหอมหวนชวนดมอย่างมาก แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะดูเหมือนแผ่นทองแดงก็ตาม บริเวณเถาวัลย์ที่ผลไม้เหล่านี้ห้อยอยู่นั้นดูแห้งเหี่ยวลงไป ผลไม้ดูเหมือนจะสุกเต็มที่แล้ว หานเซิ่นจึงไม่รอช้าที่จะลงมือเก็บเกี่ยวพวกมัน พวกมันมีน้ำหนักมาก สัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งราวกับเป็นเหรียญทองแดงจริงๆ ความแปลกประหลาดนี้ทำให้หานเซิ่นไม่แน่ใจนักว่าพวกมันจะสามารถกินได้หรือไม่ เขาพิจารณาเหรียญเหล่านั้นอยู่พักหนึ่ง ด้วยความหวังว่าจะเข้าใจว่าผลไม้รูปทรงเหรียญนี้จะมอบผลประโยชน์หรือความสามารถอะไรให้บ้าง ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร อย่างน้อยมันก็ต้องเป็นของดี เพราะมันเป็นพืชจีโนระดับสามัญที่ให้กำเนิดสิ่งเหล่านี้ออกมา ดังนั้นพวกมันจะต้องมีประโยชน์อย่างแน่นอน หานเซิ่นหยิบเหรียญทองแดงทั้งสามเหรียญใส่ลงในกระเป๋า โดยตั้งใจว่าจะตรวจสอบพวกมันอย่างละเอียดในภายหลัง เดิมทีเขาต้องการจะรวบรวมพลังชีวิตที่เหลืออยู่ของเถาวัลย์วารีหลังจากเก็บผลไม้เสร็จ แต่ทันทีที่เหรียญสุดท้ายถูกเด็ดออกมา เถาวัลย์ต้นนั้นก็แห้งเหี่ยวและตายไปในทันที หานเซิ่นไม่ใช่คนโลภ เขาจึงรู้สึกพอใจแล้วที่ได้รับผลไม้ทั้งสามนี้มา จากนั้นเขาก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังชิงเหมิงเชลเตอร์ เชลเตอร์แห่งนั้นตั้งอยู่ห่างออกไปราวสิบกว่าไมล์ ตลอดการเดินทางหานเซิ่นได้พบเห็นสัตว์อสูรมากมาย อย่างไรก็ตาม พวกมันล้วนเป็นสัตว์อสูรที่มีเจ้าของ ดังนั้นพวกมันจึงไม่ได้เข้าโจมตีเขา พวกมันจะโจมตีก็ต่อเมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้านายเท่านั้น ในที่สุดหานเซิ่นก็มองเห็นปราสาทตั้งอยู่แต่ไกล กำแพงของมันถูกสร้างขึ้นจากหินหยาบสีเขียว เมื่อเขาเดินทางไปถึงและเดินเข้าไปข้างใน เขาก็ได้รับการต้อนรับด้วยภาพของสัตว์อสูรจำนวนมาก และแม้กระทั่งวิญญาณระดับข้ารับใช้ที่มีลำดับชั้นต่ำกว่า เชลเตอร์เหล่านี้มีความแตกต่างจากเชลเตอร์ของมนุษย์ โดยมีร้านค้าให้เลือกชมอยู่น้อยมาก พวกเขามีเพียงตลาดสำหรับการแลกเปลี่ยนสินค้าเท่านั้น และที่นั่นก็เป็นสถานที่ที่สัตว์อสูรมากมายนำสินค้าที่ต้องการแลกเปลี่ยนมาเร่ขาย หานเซิ่นรู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับสิ่งที่เห็น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นสัตว์อสูรสามารถทำการค้าขายได้เหมือนกับมนุษย์ ในตลาดมีเพียงสัตว์อสูรเท่านั้นและไม่มีพวกวิญญาณอยู่เลย ถึงอย่างนั้นสัตว์อสูรเหล่านี้ก็ต้องมีวิญญาณเป็นเจ้านาย และสินค้าที่พวกมันนำมาขายก็น่าจะเป็นของเจ้านายพวกมันนั่นเอง หานเซิ่นรู้สึกสนใจในสิ่งที่ถูกนำมาเสนอขายอย่างมาก เขาจึงเดินตรงเข้าไปในตลาด สิ่งที่วางขายส่วนใหญ่เป็นเมล็ดจีโนและผลจีโน นอกจากนี้ยังมีเนื้อสดวางขายอยู่บ้างประปราย หานเซิ่นเห็นอสูรกายขนาดยักษ์ตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าช้างถึงสองเท่า อสูรตัวนี้ไม่ได้วางสินค้าอะไรเพื่อแลกเปลี่ยน แต่หานเซิ่นเฝ้ามองด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งเดินเข้าไปหาและยื่นเมล็ดจีโนให้กับมัน จากนั้นเพื่อเป็นการตอบแทน อสูรร้ายร่างยักษ์ตัวนั้นก็กรีดเลือดตัวเองเพื่อมอบเลือดหนึ่งถังให้แก่สัตว์อสูรที่นำเมล็ดมาให้ "ว้าว สัตว์อสูรถึงขั้นขายเลือดตัวเองเลยงั้นเหรอ?" ในขณะที่หานเซิ่นเดินต่อไป เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างมาฉุดดึงเขาไว้ เขาหันไปมองและพบว่าเป็นลิงขนสีแดงที่พยายามดึงเขาออกไป "มีอะไร?" หานเซิ่นขมวดคิ้ว "อู้ว อ้า ฮ่า!" ลิงขนแดงส่งเสียงร้องพลางชี้ไปที่กระเป๋าของหานเซิ่น จากนั้นมันก็เผยสินค้าของตัวเองออกมาเพื่อแสดงความประสงค์ที่จะแลกเปลี่ยน "แกอยากจะแลกเปลี่ยนงั้นเหรอ?" หานเซิ่นถามพลางหยิบผลทองแดงลูกหนึ่งออกมา ลิงขนแดงพยักหน้าและยื่นสิ่งของชิ้นหนึ่งของมันให้แก่หานเซิ่น ทันใดนั้นลิงตัวนั้นก็พยายามจะคว้าผลทองแดงของหานเซิ่นไปทันทีโดยไม่รอช้า อย่างไรก็ตาม หานเซิ่นชักมือกลับอย่างรวดเร็วและบอกกับมันว่า "ฉันไม่เอาของพรรค์นั้นหรอก!" ลิงขนแดงรีบเก็บของชิ้นนั้นลงไปและนำสิ่งอื่นออกมาเสนอให้เขาแทน จากนั้นมันก็ส่งเสียง "อู้ว อู้ว อ้า อ้า อู้ว ฮ่า ฮ่า!" "อันนี้ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน" หานเซิ่นไม่มีความรู้เลยว่าสิ่งของและผลไม้ที่ลิงตัวนี้เสนอให้คืออะไร หรือมันมีประโยชน์อย่างไรบ้าง แต่เขารู้ดีว่าพวกมันไม่มีค่าพอจะแลกกับสิ่งที่เขาถืออยู่ ลิงขนแดงยื่นของให้เขาสองชิ้นพร้อมกันในคราวเดียว แต่หานเซิ่นก็ส่ายหน้าปฏิเสธไปอย่างรวดเร็ว หลังจากข้อเสนอล่าสุดนี้ หานเซิ่นจึงตัดสินใจนั่งยองๆ ลงเพื่อตรวจดูสิ่งของที่เหลืออยู่ในย่ามของลิงขนแดง ลิงตัวนั้นเงียบลงและเฝ้ามองหานเซิ่นคุ้ยหาของในย่ามของมันอย่างใจจดใจจ่อ แต่มันดูท่าทางกระวนกระวาย เห็นได้ชัดว่ามันอยากได้ผลทองแดงนั่นใจจะขาด สาเหตุที่หานเซิ่นต้องการจะค้นหาสิ่งของของลิงตัวนี้ก็เป็นเพราะผลลัพธ์จากการสแกนของเขา ก่อนที่เขาจะก้มลงไปสำรวจสิ่งของของมัน เขาได้สแกนมันและค้นพบถึงการมีอยู่ของพลังชีวิตที่พิเศษบางอย่าง หานเซิ่นพบสิ่งที่เขากำลังตามหาแล้ว มันคือเมล็ดจีโนที่มีขนาดเท่ากับเมล็ดข้าวโพดสีเหลืองเพียงเมล็ดเดียว อย่างไรก็ตาม มันกลับมีสีดำสนิทและดูแห้งเหี่ยว พลังชีวิตของเมล็ดจีโนนี้มีความรุนแรงและเทียบเคียงได้กับพลังชีวิตของผลทองแดง แต่ที่น่าประหลาดคือ ทั้งที่มันดูเหมือนกำลังจะตาย แต่มันกลับยังคงรักษาพลังชีวิตเช่นนี้ไว้ได้ เป็นไปได้ว่ามันอาจจะเป็นเมล็ดจีโนระดับกลายพันธุ์ หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน หานเซิ่นก็ตัดสินใจดูสินค้าอื่นๆ ของลิงตัวนี้ด้วย เขาหยิบผลไม้ต่างๆ ของมันขึ้นมาและเสนอต่อพ่อค้าขนดกตัวนี้ว่า "เอาอย่างนี้ไหม ฉันจะเอาของทั้งหมดนี่ และแลกกับผลทองแดงของฉันหนึ่งผล?" ตอนนี้หานเซิ่นมีหยดน้ำอยู่กับตัวพอสมควรแล้ว และเขาต้องการที่จะปลูกพืชจีโนในระดับที่สูงขึ้น แต่โชคร้ายที่ชิงเหมิงเชลเตอร์เป็นเพียงเชลเตอร์ระดับอัศวินเท่านั้น นี่จึงเป็นเมล็ดจีโนระดับกลายพันธุ์เพียงเมล็ดเดียวที่เขาหาพบจากการค้นหาที่นี่ ลิงขนแดงตอบรับการแลกเปลี่ยนนี้ด้วยความยินดีโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เมื่อมันคว้าผลทองแดงไปจากมือหานเซิ่น มันก็เริ่มกัดกินอย่างตะกละตะกลามต่อหน้าเขา หลังจากเคี้ยวผลไม้รูปทรงเงินตราเข้าไป ผลทองแดงนั้นก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมา หลังจากเคี้ยวไปได้ครู่หนึ่ง ลิงตัวนั้นก็คายเปลือกของผลไม้ออกมา หานเซิ่นเฝ้ามองภาพนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังเตรียมตัวจะจากไป แต่ทว่าลิงตัวนั้นกลับยังต้องการมากกว่าเดิม มันรีบคว้าตัวหานเซิ่นไว้และพยายามร้องขอเพื่อแลกเปลี่ยนอีกครั้ง "ฉันแลกเปลี่ยนเสร็จแล้ว" ไม่มีอะไรจากลิงตัวนี้ที่ดึงดูดใจหานเซิ่นได้อีกต่อไป แต่ลิงตัวนั้นไม่ยอมแพ้ มันพยายามจะเข้ามาขโมยผลทองแดงอีกสองผลที่เหลือของหานเซิ่นไปเสียดื้อๆ