บทที่ 880: ฉันจะไปดูแลแกเอง จากภายในร่างที่ไหม้เกรียมของจิ้งจอกเงิน แสงสีทองสว่างจ้าพุ่งทะลุออกมา ความเข้มของแสงค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น และยิ่งมันสว่างขึ้นเท่าไหร่ ร่างกายของมันก็ยิ่งกลายเป็นสีเข้มขึ้นเท่านั้น หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของจิ้งจอกเงินก็ดูเหมือนถ่านที่กำลังคุ โดยมีเส้นสีแดงพาดผ่านไปตามร่างกายสีดำของมัน ทันใดนั้น เมฆดำทึบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง บดบังผืนดินให้ตกอยู่ในความมืดมิดอีกหน สายฟ้าสีดำฟาดลงมายังจิ้งจอกที่บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิท แคร็ก! ร่างกายของจิ้งจอกเงินเริ่มปริแตก แคร็ก! สายฟ้าสีดำอีกสายฟาดลงมาจากสรวงสวรรค์ และเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากครั้งที่เก้า เมฆหมอกก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับตอนที่มันมา ตูม! จากนั้นเมฆสายฟ้าสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ระเบิดสายฟ้าออกมาอีกหลายระลอก พวกมันทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่ร่างที่กำลังแตกสลายของจิ้งจอกเงิน หลังจากฟาดใส่จิ้งจอกไปอีกเก้าครั้ง เมฆก้อนนี้ก็หายวับไปในที่ที่มันจากมาเช่นกัน หลังจากนั้น เหตุการณ์เดิมก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับเมฆอีกหกสี น่าประหลาดที่พวกมันล้วนมีสีแตกต่างกันไป มีทั้งเมฆสีเขียว, สีแดง, สีม่วง, สีน้ำเงิน, สีทอง และสีเงิน รวมทั้งหมดแปดสีด้วยกัน เมฆแต่ละก้อนฟาดสายฟ้าใส่จิ้งจอกเงินก้อนละเก้าครั้ง และในแต่ละครั้งที่ถูกฟาด ร่างกายของจิ้งจอกเงินก็ดูแข็งแกร่งขึ้น ทว่าในการฟาดครั้งสุดท้าย ร่างกายของจิ้งจอกเงินกลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เนื้อเยื่อของมันแข็งตัวขึ้นเพียงเพื่อจะแตกกระจายออกราวกับเศษแก้ว เหลือเพียงโครงกระดูกของมันเท่านั้น กระดูกเหล่านั้นเปล่งประกายด้วยแสงแห่งสายฟ้า ตูม! สายฟ้าอีกสายพาดผ่านท้องฟ้า แต่มันกลับดูเหมือนเสาแสงขนาดใหญ่ที่พุ่งตรงลงมาเบื้องล่าง ราวกับต้องการจะบดขยี้โครงกระดูกที่ไร้ความเคลื่อนไหวของจิ้งจอกเงินให้เป็นผุยผง โฮก! ในที่สุดจิ้งจอกเงินก็ส่งเสียงออกมา แต่ภายใต้แสงของเสาศักดิ์สิทธิ์นั้น เนื้อเยื่อดั้งเดิมของมันเริ่มก่อตัวกลับคืนมาอีกครั้ง เสียงหอนของมันช่างเศร้าสร้อยจนแทบจะบาดหัวใจคนฟัง ตอนที่ร่างกายแตกสลายในตอนแรกมันไม่ได้ส่งเสียงออกมาเลย แต่กลับมาร้องตอนที่กำลังจะเกิดใหม่—ความเจ็บปวดนั้นคงจะสาหัสสากรรจ์กว่าเดิมหลายเท่า สายฟ้าฟาดผ่านร่างที่กำลังจุติใหม่มากขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด รูปลักษณ์ใหม่ของจิ้งจอกเงินก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็น มันดูเหมือนจิ้งจอกสายฟ้าสีเงิน และตอนนี้มันกำลังแบกรับน้ำหนักอันมหาศาลของเสาแสงที่กดทับลงมา สายฟ้าสีเงินรอบตัวจิ้งจอกดูราวกับเปลวเพลิง และเมื่อจิ้งจอกเงินหอนออกมา เปลวเพลิงนั้นก็พุ่งต้านเสาแสงขึ้นไป ตูม! พื้นที่โดยรอบถูกกลืนกินด้วยการระเบิดของกระแสไฟฟ้ามหาศาล หานเซิ่นและจิ้งจอกสามหางต้องถอยร่นออกไปในระยะไกลและเฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงจากที่ห่างๆ ตูม! อาจจะเป็นเพราะมีสายฟ้ามากเกินไป ทำให้อีกครึ่งหนึ่งของภูเขาอัสนีพังทลายลงมา และท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น จิ้งจอกเงินก็หอนออกมาอีกครั้ง สายฟ้าสีเงินฉีกเสาแสงจนขาดสะบั้นและพุ่งทะยานไปไกลยิ่งกว่าเดิม ส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้า ตูม! สายฟ้าสีเงินฟาดจนท้องฟ้าแตกออก มันปริแตกออกจริงๆ และภายในรอยแยกนั้น หานเซิ่นมองเห็นสิ่งที่แปลกประหลาดมากมาย หานเซิ่นเห็นพระราชวังและพืชพรรณที่ดูแปลกตา เขาเห็นแม้กระทั่งต้นไม้ที่มีเทวทูตเกาะอยู่บนกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง จากภายในรอยแยกเหล่านั้น แรงกดดันมหาศาลพุ่งออกมาและกดร่างของเขาให้จมลงกับพื้น พลังของเขายังไม่สูงพอที่จะต้านทานแรงกดดันนั้นได้ โฮก! จิ้งจอกเงินมองมาที่หานเซิ่นและเรียกเขา หานเซิ่นมองกลับไปที่จิ้งจอกเงินและสายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน จากสิ่งที่หานเซิ่นเห็นในดวงตาของมัน จิ้งจอกเงินดูจะมีความขัดแย้งในใจ หานเซิ่นคิดว่าจิ้งจอกเงินกำลังจะเรียกประตูสู่เขตพระเจ้าที่สามออกมาเหมือนกับที่แรดศักดิ์สิทธิ์หรือแม่มดว่างเปล่าเคยทำ แต่ในไม่ช้าความคิดนั้นก็เปลี่ยนไป จิ้งจอกเงินไม่ได้เรียกสปิริตออกมา แต่มันกลับใช้กำลังฝืนเปิดรอยแยกระหว่างเขตพระเจ้าทั้งสองเพื่อบุกทะลวงผ่านไป โฮก! จิ้งจอกเงินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและรอยแยกก็เริ่มลดขนาดลง จากนั้นมันก็หันกลับมามองหานเซิ่นราวกับว่ามันจะคิดถึงเขามากเพียงใด "เสี่ยวอิ่ง ไปเถอะ! ฉันจะไปหาแกเอง เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งในเร็วๆ นี้" หานเซิ่นพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะลุกขึ้นยืนแต่ก็ทำไม่ได้ เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อสร้างพลังเสียงอัสนีออกมา ทว่าแม้จะมีพลังนั้น เขากลับไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว จิ้งจอกเงินได้วิวัฒนาการแล้ว และหากมันยังคงอยู่ในเขตพระเจ้าที่สอง ร่างกายของมันจะถูกแปดเปื้อนและลงเอยในสภาพที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันจำเป็นต้องจากที่นี่ไปก่อนที่รอยแยกจะปิดลง แม้ว่าหานเซิ่นจะอยากไปกับมันเพียงใด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว โฮก! จิ้งจอกเงินส่งเสียงร้องสั้นๆ ไปทางเจ้านายของมันอีกครั้ง และขณะที่มันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหารอยแยก มันก็คอยหันกลับมามองหานเซิ่นอยู่ตลอดเวลา "ฉันจะไปหาแกในเร็วๆ นี้ เสี่ยวอิ่ง รอฉันด้วย!" หานเซิ่นเห็นรอยแยกเริ่มปิดตัวลง เขาจึงตะโกนออกมาเป็นครั้งสุดท้ายให้กับจิ้งจอกเงินที่กำลังมองกลับมา จิ้งจอกเงินพยักหน้า จากนั้นมันก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับประตูมิติ ร่างกายของมันกลายเป็นสายฟ้าสีเงินและถูกดูดเข้าไปภายในนั้น ตูม! รอยแยกปิดสนิท และแรงกดดันที่เคยบังคับให้หานเซิ่นหมอบลงกับพื้นก็อันตรธานไป กระนั้นเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นยืนในทันที หัวใจของเขาได้รับผลกระทบอย่างที่แทบไม่เคยต้องเผชิญมาก่อน นับตั้งแต่ที่เขาเห็นการลืมตาดูโลกของเสี่ยวอิ่ง เขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่เคียงข้างมันมาตลอด มันเป็นสหายที่แท้จริง และตอนนี้พอมันจากไป เขาก็รู้สึกเจ็บปวด หานเซิ่นสาบานว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาจิ้งจอกเงินให้พบอีกครั้ง แต่เขตพระเจ้าที่สามนั้นกว้างใหญ่ไพศาลนัก พื้นที่ส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการสำรวจ และการพัฒนาของมนุษย์ที่นั่นก็เป็นไปอย่างล่าช้า หากเขาไม่ได้โชคดีอย่างมหาศาล หานเซิ่นเกรงว่ามันอาจต้องใช้เวลาหลายปีกว่าที่ทั้งคู่จะได้กลับมาพบกันใหม่ "บัดซบ! ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรจะกังวล ไม่ว่าแกจะไปอยู่ที่ไหนฉันจะตามหาแกให้เจอ ฉันจะโค่นทุกคนหรือทุกอย่างที่ขวางทางไม่ให้ฉันได้พบกับแก" หานเซิ่นถือว่านี่คือคำสัตย์ปฏิญาณที่เขาต้องรักษาไว้ให้ได้ เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วตะโกนว่า "เสี่ยวอิ่ง อดทนไว้นะ! ฉันจะไปดูแลแกเอง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!" หลังจากปลอบใจตัวเองเสร็จ เขาก็กลับไปยังค่ายที่พักของมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดและกลับไปยังสมาพันธ์ เพื่อทำตามสัญญา เขาได้ส่งคืนของเหลวยีนเทวทูตครึ่งหนึ่งให้กับแองเจิลยีน เขาจะไม่มีวันเล่นบทใจดีกับคนพวกนั้นเด็ดขาด แต่ก่อนที่เขาจะออกเดินทางอีกครั้ง เขาได้พูดคุยกับแม่ของเขาและแจ้งให้เธอทราบถึงแผนการ หานเซิ่นตั้งใจจะมอบวิญญาณอสูรส่วนใหญ่และมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ที่เขาครอบครองให้แก่เธอ มันคงจะดียิ่งกว่าหากเธอสามารถไปอยู่ที่ค่ายที่พักโมเมนต์ได้ เพราะถ้าเธอทำได้ เขาก็จะสามารถมุ่งหน้าสู่เขตพระเจ้าที่สามได้โดยไม่ต้องกังวล "ถ้าลูกไปที่เขตพระเจ้าที่สาม อย่าให้พวกสปิริตรู้เด็ดขาดว่าลูกมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหลัว" หลัวหลานพูดอย่างสงบหลังจากได้ฟังแผนการของเขา