บทที่ 471 — จะเลือกอาจารย์หรือไม่? แปลโดย: Translation_Nation บรรณาธิการ: Translation_Nation, chuchutrain ในดินแดนฝึกศิลปะศักดิ์สิทธิ์ของมนุษยชาติ “เมืองความโกลาหลเก่า”, ภายในห้องพักผ่อนของควอเตอร์ฝึกที่ดูธรรมดา หลู่เฟิงนั่งบนเก้าอี้, โค้งหัวลงมามองหนังสือที่พนักงานสวมเสื้อคลุมสีดำทิ้งไว้, มีคำเหล่านี้พิมพ์อยู่ในหนังสือ “หากใครสามารถผ่านระดับที่ 18 ได้, เขาจะกลายเป็นชั้นยอดที่แท้จริงของมนุษยชาติ, เป็นหัวหน้าครอบครัวย่อยในหมู่ผู้ไม่ตาย, พวกเขาจะได้รับสิทธิ์เป็นสมาชิกถาวรของเมืองความโกลาหลเก่าโดยทันที, ยังสามารถก่อตั้งครอบครัวย่อยในเมืองและรับศิษย์, ได้รับความเคารพจากทุกคน!” “และผู้ที่มาที่นี่ฝึก, ถ้าผ่านระดับที่ 3 เขาก็สามารถเข้าฟังบทเรียนเหล่านี้ได้.” “คุณสามารถฟังอาจารย์ใดก็ได้ที่เป็นหัวหน้า.” “แต่หากต้องการเป็นศิษย์ของหัวหน้าใดคนหนึ่ง, ครั้งแรกที่ไปฟัง…คุณต้องเลือกหัวหน้านั้นเป็นการแสดงความเคารพ, แล้วค่อยขอเป็นศิษย์ของเขาต่อไป! หากหัวหน้าเห็นด้วย, ก็ถือว่าเป็นความสำเร็จ.” “จงจำไว้!” “ยกเว้นคุณไม่มีความตั้งใจจะหาอาจารย์, ไม่เช่นนั้นใครก็ตามที่คุณอยากเป็นศิษย์, การเข้าร่วมครั้งแรกต้องอยู่ที่ประตูของเขา, นั่นแหละคือความเคารพ.” … เมื่ออ่านจบข้อความ, หลู่เฟิงเข้าใจว่าทำไมพนักงานสวมคลุมสีดำถึงเน้นความสำคัญของการเข้าร่วมครั้งแรก. “หาของอาจารย์?” หลู่เฟิงขมวดหน้าว่า “การหาอาจารย์เป็นเรื่องดี, หลู่เฟิง, ผู้ที่สอนในเมืองความโกลาหลเก่าคือหัวหน้าครอบครัวย่อยในหมู่ผู้ไม่ตาย, ทุกคนมีตำแหน่ง ‘จักรพรรดิ’.” บาบาตะตะโกนด้วยความตื่นเต้น, “เมื่อคุณอ่อนแอและเล็กน้อย, การมีผู้เป็นผู้ชี้นำที่แน่นอนเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง. เช่น…ถ้า ‘จักรพรรดิไท่จริง’ ไม่ได้ให้คำแนะนำให้คุณเรียน ‘เลือดลอย’, คุณคงอาจหลงทางเหมือนนักรบธรรมดาคนอื่น.” “ฉันมีอาจารย์แล้ว.” หลู่เฟิงอึดอัด “ไม่มีปัญหา!” บาบาตะดูเหมือนไม่สนใจอะไร, “ผู้แข็งแกร่งในจักรวาลมีอายุยืนนานอย่างเหลือเชื่อ. พวกเขาอาจหอาจารย์ได้ระดับ ‘นักเดินทางดวงดาว’, อีกระดับ ‘จักรวาล’, แล้วเมื่อเป็น ‘เจ้านายสภา’ อีกคนหนึ่ง. ที่ระดับความแข็งแกร่งต่างกันจะมุมมองต่างกัน, ดังนั้นอาจารย์ที่ต้องการก็จะแตกต่างตามเช่นกัน. นักรบที่มีอาจารย์หลายสิบคนถือเป็นเรื่องปกติ.” “อ่า?” หลู่เฟิงพยักหน้า … จักรวาลก็เป็นเช่นนั้น, การที่จะได้อยู่ในอันดับหนึ่งพันของอัจฉริยะทั่วจักรวาล, ใครจะไม่มีอาจารย์สักสองสามคน? และถ้าพวกเขาได้รับการรับรองจากผู้นำประเทศจักรวาลเป็นศิษย์, ทุกคนก็มักจะแสดงความตื่นเต้น. ตอนที่หลงจุนได้รับการรับรองจากผู้นำประเทศหยวนเฉิน, ทำให้หลายคนอิจฉา … “ฉันจะเลือกใคร?” หลู่เฟิงมองดูหัวหน้าครอบครัวย่อย 18 คนและข้อมูลของพวกเขาในหนังสือของ “คณะ 9 จักรวาล”. นี่คือหัวหน้าทั้งหลาย, หัวหน้าผู้ไม่ตาย! แข็งแกร่งกว่าครูผู้สอนของเขาในดาว “หยุนโม” มาก, ครูที่ดาวหยุนโมเพียงได้ตำแหน่ง ‘ข้าราชการ’ เท่านั้น, แต่หัวหน้าเหล่านี้…แม้กระทั่งในกลุ่มจักรพรรดิแล้ว พวกเขาก็ยังแข็งแกร่ง, ศิษย์ของพวกเขาส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ไม่ตาย! “ฉันจะเลือกใคร?” “ใครล่ะ?” หลู่เฟิงพูดเบา ๆ พร้อมสแกนข้อมูลของพวกเขาอย่างรวดเร็ว, “ฮึม, ในเมืองความโกลาหลเก่า มีหัวหน้า 18 คนภายใต้ 9 จักรวาล. สี่คนจากพวกเขาเป็นของบริษัทจักรวาลเสมือน, คือ ‘จักรพรรดิอสูรไฟ’, ‘จักรพรรดิไท่จริง’, ‘จักรพรรดิ 1,000 ฝัน’, และ ‘จักรพรรดิดาบ’, ทั้งหมดดูน่ากลัวมาก.” “จักรพรรดิอสูรไฟ? ฉันเคยเห็นเขาในสนามจริง!” บาบาตะตะโกนด้วยความตื่นเต้น, “ตอนที่คุณและผมเข้าไปในเขตลับจักรวาล, ผ่านการเดินทางอันอันตรายบนดาวที่ปกคลุมด้วยหิมะ, ผมเห็นอสูรไฟแปลงเป็นดวงดาวและเผา 10 ผู้ไม่ตายที่อยู่รอบตัวเขาให้เป็นเถ้าถ่าน, พวกเขาไม่อาจตายแล้ว!” “เขาแปลงเป็นดวงดาว?” หลู่เฟิงตะลึง “ยิ่งน่ากลัวกว่าดาวธรรมดา! ผู้ไม่ตายอาจทำลายดาวได้ง่าย, แต่ดาวที่เขาแปลงเป็น…ในแง่ของอุณหภูมิ, สูงกว่าดาวปกติหลายเท่า, การโจมตีหนึ่งครั้งทำลาย 10 ผู้ไม่ตาย, 2 คนคือมนุษย์ ส่วนที่เหลือคือหุ่นยนต์และเผ่าอื่น, จักรพรรดิอสูรไฟ…เป็นสิ่งอันน่ากลัวอย่างยิ่ง.” “อ่า?” หลู่เฟิงกำลังกั้นลมหายใจ “แม้แต่คนสังหารครูของคุณในตอนนั้นก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ในหนึ่งการโจมตี. ผมไม่คาดคิดว่าเขาจะมาสอนที่เมืองความโกลาหลเก่าได้.” บาบาตะอุทาน ‘จักรพรรดิอสูรไฟ, จักรพรรดิไท่จริง, จักรพรรดิ 1,000 ฝัน, จักรพรรดิดาบ.’ หลู่เฟิงมองข้อมูลของสี่คนนั้น, ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง นักรบในเมืองความโกลาหลเก่าจะแบ่งเป็น 5 กลุ่มหลัก…บริษัทจักรวาลเสมือน, กระท่อมขวานยักษ์, ธนาคารจักรวาลแรก, ธนาคารกาแลกซี่จักรวาล, พันธมิตรรับจ้างจักรวาล, มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่มีอำนาจยักษ์เข้ามาอุดหลัง อยู่ในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง “ฮ่า ฮ่า, จักรพรรดิดาบ อย่าโอ้อวดเกินไป.” อสูรลิงอัศวินไท่จริงหัวเราะเสียงดัง “ทำไมไม่ลองมาดูบ้าง.” ชายในชุดเกราะสีม่วงแบกดาบทองบนหลังหัวเราะเยาะ, “ในสามคุณ, คนหนึ่งเป็นอสูรลิง, อีกคนเป็นมังกร, อีกคนเย็นชาเสมอ…แต่ผมเองดูเหมือนมนุษย์จากโลกมากที่สุด, ถ้าเขาไม่เลือกผม, เขาจะเลือกใครล่ะ?” “ดาบ, การตามหาอาจารย์ไม่ได้ขึ้นกับรูปลักษณ์!” ด้วยเขายังมีเขามังกรสองแฉก, ใบหน้าปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดง, ดวงตาเหมือนสองดวงดาวขนาดจิ๋ว “อสูรไฟ, ในเรื่องพลัง ฉันไม่แพ้เธอ.” จักรพรรดิดาบหัวเราะ “ดาบหยิ่งจนเกิน, จากที่ฉันเห็น เขาอาจประมวลผลผิดพลาดครั้งนี้.” ผู้ชายหน้าคล้ายความฝันในชุดคลุมสีดำนั่งด้านข้าง, “แต่หลู่เฟิงคนนี้ถือว่าเป็นต้นกล้าอันหายากจากศตวรรษร้อยล้านของคณะ 9 จักรวาล, เขาเข้าใจรูปแบบดาบแรกของ ‘เลือดลอย’ ในสิบปี, ความสามารถของเขามหัศจรรย์, ยิ่งใหญ่จริง.” “ดังนั้น เขาต้องเป็นศิษย์ของฉัน, ฉันใช้ดาบ.” จักรพรรดิดาบหัวเราะ สี่คนนี้ ทั้งหมดเป็นสมาชิกบริษัทจักรวาลเสมือน, หัวหน้าผู้ไม่ตายในคณะ 9 จักรวาล, ครูในเมืองความโกลาหลเก่า, ความสัมพันธ์ของพวกเขากันเองเป็นมิตรดี บ่อยครั้งที่สี่คนมารวมตัวกันสนทนา, ถกเถียง, แม้กระทั่งแข่งกันเรียนรู้จากกัน ส่วนหลู่เฟิง… เขาเป็นเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดสำหรับคณะ 9 จักรวาล ทุกกลุ่มอัจฉริยะจากการแข่งต่างก็มีคนที่โดดเด่น, อย่างครั้งนี้คือโบลัน, ถือเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในสิบล้านปี! หลู่เฟิงตอนแรกอาจไม่ได้รับการยอมรับจากสี่คนเหล่านี้มากนัก, แต่หลังจากที่เขาผ่านระดับที่ 2 และ 3 ต่อเนื่อง, จึงชัดเจนว่าเขาเข้าใจรูปแบบดาบแรกในสิบปี ความสามารถนี้, คนอื่นอาจไม่รู้, แต่สี่คนที่ศึกษาแท็บเล็ต 9 จักรวาลก็เห็นชัดเจน! น่ากลัว! น่ากลัวอย่างยิ่ง! การจะได้ศึกษาแก่นของสิ่งที่เหลียนโละทำกับกฎแห่งอวกาศต้องเป็นอัจฉริยะระดับสูง, มีจิตใจและการประมวลผลที่แข็งแรง! ถ้าไม่เข้าใจรูปแบบแรกใน 20 ปี แปลว่าไม่มีความหวัง, แต่หลู่เฟิงทำได้ใน 10 ปี “โบลันมีจุดนำมากในตอนแรก, ถ้าไม่คำนึงถึงจุดนำเริ่มต้น, จากอัตราการพัฒนาที่เร็ว, หลู่เฟิงคนนี้ไม่แพ้โบลันเลย!” ผู้ชายคลุมสีดำพูดอย่างอ่อนโยน, “อาจมีคนอื่นที่เทียบเท่าเขาในร้อยล้านปีที่ผ่านมา, แต่พวกเขาอาจไม่ได้เลือกคณะ 9 จักรวาลของเรา.” “คณะ 9 จักรวาลของเรา, แทบไม่มีอัจฉริยะเช่นนี้ในร้อยล้านปีที่ผ่านมา.” อสูรไฟอุทาน “ทำไมเราไม่สรรค์สร้างอัจฉริยะแบบนั้น?” สี่คนทั้งหมดยอมรับหลู่เฟิงอย่างหนักแน่น, สังเกตว่าเมล็ดพันธุ์หายากเช่นนี้เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะสนับสนุน, เพราะอัจฉริยะระดับนี้…ถ้าไม่ล้มเหลว มีโอกาสเป็นข้าราชการหรือจักรพรรดิในภายหลังสูงมาก. การได้เลี้ยงศิษย์ที่อาจกลายเป็นจักรพรรดิ, ตำแหน่งของพวกเขาเองก็จะยกขึ้นอย่างมาก ความสัมพันธ์อาจารย์‑ศิษย์เป็นสิ่งที่พึ่งพากันอย่างลึกซึ้ง “ดาบ, อย่ามั่นใจเกินไป, รอให้ดูว่าเขาจะเลือกใคร.” ไท่จริงถูกรำคาญด้วยขนสีทองบนคาง, หัวเราะ “แล้วเราจะได้ดู!” จักรพรรดิดาบตอบอย่างมั่นใจ อสูรไฟและจักรพรรดิ 1,000 ฝันต่างหัวเราะ … หลายวันต่อมา, ณ จุดพิเศษในจักรวาลเสมือน ในศาลาขนาดยิ่งใหญ่ลอยอยู่บนเมฆ, ไท่จริงปรากฏตัวทันทีในสนาม, มีผู้เฝ้าระวังหลายคน, สูงและเตี้ย, แต่ทั้งหมดมีความคล้ายคลึงกัน... พวกเขาทั้งหมดเป็น ‘อสูรลิง’! ไม่ว่าจะเป็นขนสีดำ, ขนสีทอง หรือแขนยาว, สี, ความสูง, โครงสร้างแตกต่างกัน, แต่พวกเขาก็เป็นอสูรลิง “ฮึม.” ไท่จริงเดินก้าวยาวผ่านประตูศาลา, หน้าอึดอัด “เจ้า” “เจ้า:” ผู้เฝ้าระวังก้มศีรษะเคารพ ไท่จริงรีบเข้าสู่ศาลา, บนบัลลังก์มีอสูรลิงอีก 16 คน, ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าเมื่อเห็นไท่จริงเข้ามา “ไร่เรื่องอะไร?” ไท่จริงกรีดร้อง, ส่องสายตาไปรอบ 16 คน, โอ้อ้าว, “รายชื่อของพันธมิตรใหญ่, ทำไมถึงมีเพียงหนึ่งช่องให้เผ่าคาห์อนของฉัน?” “ไท่จริง, ท่านไม่ได้สนใจเรื่องราวในเมืองความโกลาหลเก่า, นี่เป็นสิ่งที่พวกเราพูดคุยและตัดสินใจกัน.” เสียงอสูรลิงขนสีดำสูง 20 เมตรดังกึกกักทั่วห้อง “ขยะ!” ไท่จริงชี้ไปที่อสูรลิงยักษ์หน้าตา, “ศาลาอสูรลิงศักดิ์สิทธิ์ของเรา มีหัวหน้า 18 คน, ตอนนี้สาเกไม่ได้แทรกแซงเรื่องราว, ทุกอย่างตัดสินโดยเราทั้ง 18. ฉันเป็นหนึ่งในหัวหน้า, ปกติฉันไม่สน, แต่อย่าผลักดันเกินไป, ถ้าเผ่า คิงคองของคุณได้ 4 ช่อง, ทำไมเผ่า คาห์อนของฉันได้แค่ 1 ช่องเท่านั้น?” “ไท่จริง…” อสูรลิงสีดำกรีดร้อง “เงียบเถอะ!” สายตาของไท่จริงส่องไปทั่ว, “แค่เพราะฉันมักไม่ค่อยแทรกแซงเรื่องเหล่านี้, อย่าให้ฉันดูเป็นคนโง่, ถ้าท่านจริง ๆ ไม่พอใจ, ฉันพร้อมต่อสู้จริง ๆ, ฉันจะปิดลับทุกคน!” พวก 15 คนที่เหลือเงียบเกือบรัว, ไม่กล้าออกอากัปกิริยา ไออามะของอสูรลิงเป็นนักรบที่เหนือระดับในเผ่าอสูรลิง, เขายังเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับการได้รับตำแหน่ง ‘อัศวิน’, และโดยทั่วไปเขาไม่สนใจเรื่องของอสูรลิงมากนัก. “อย่างหนึ่ง, ฉันไม่ต้องการทำร้ายใคร, แต่ก็อย่ามองว่าฉันเป็นคนโง่.” ไท่จริงมองไปรอบ ๆ, “ถ้ามีเรื่องเช่นนี้อีก, ฉันจะไม่คุยเรื่องนี้ในจักรวาลเสมือนกับพวกคุณ, แต่ฉันจะไปที่ที่คุณอาศัยอยู่โดยตรง. ฮึม!” แล้วหันกลับออกไป อสูรลิงเป็นเผ่าที่มีจำนวนมากทั่วมนุษยชาติของจักรวาล, พวกเขามักเห็นได้ทุกที่ แม้แต่เผ่าอสูรลิงก็แยกออกเป็นหมู่พันเผ่า ศาลาอสูรลิงศักดิ์สิทธิ์นี้คือระดับบนสุดของทั้งหมด “ไท่จริงคนนี้, จริง ๆ แล้วก็ใส่ใจเรื่องพวกนี้, เขาไม่ได้ฝึกในเมืองความโกลาหลเก่าเพื่อจะเป็นอัศวินหรือ?” ผู้นำอสูรลิงอ้วนรูปร่างบางคนมีดวงตาแดงไฟกล่าวเบา ๆ “ดูเหมือนว่าไท่จริงยังคอยดูแลเผ่า คาห์อนของเขาอยู่.” หัวหน้าเหล่านั้นต่างไม่มีทางทำอะไรได้.