Chapter 1380 - The Contract of the Black Vatican

เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 03:37

บทที่ 1380 – สัญญาของวาติกันสีดำ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ชายลึกลับมองไปที่พลเอก บินเว่ย คนที่สังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังมองเธออยู่ เธอตอบหลังจากครู่หนึ่งว่า “คุณหมายถึงกำแพงเมืองใหญ่หรือเปล่า?” “ใช่ พันธุ์อสูรทรัมมาทักทายในตะวันออกเหนือเคยเป็นอันตรายที่สุดในหุบเขาเหนือ ชาวบ้านที่นี่ต้องต่อสู้กับพวกมันอยู่ตลอดเวลา กลไกป้องกันโบราณถูกสร้างขึ้นในยุคนั้น มันผ่านมานานแล้ว จนผู้คนลืมไปแล้ว” ชายลึกลับกล่าว “กำแพงโบราณนั้นยอดเยี่ยมจริง แต่ก็น่ากลัวว่า มันอาจยังพอหยุดยั้งซอมบี้จากพีระมิดใหญ่แห่งกิซ่าได้หรือไม่?” ผู้บัญชาการ เย่ หงกล่าว พลเอก บินเว่ย ย้ำเมื่อเธอสังเกตเห็นบางอย่าง “ใช่ กำแพงเก่าแห่งป้อมเหนืออาจหยุดซอมบี้จากพีระมิดกิซ่าไม่ได้ แต่ถ้าเราร่วมมือกับป้อมอื่น ๆ ในหุบเขาเหนือและตั้งกำแพงป้องกันในตำแหน่งที่เหมาะ แม้ซอมบี้จากพีระมิดกิซ่าก็จะไม่สามารถก้าวเท้าเข้ามาในดินแดนของเราได้!” “ถูกต้อง!” ชายลึกลับพูด “นี่คือการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดที่บรรพบุรุษของเราสร้างขึ้น สิ่งแรกที่เราต้องทำคืออพยพประชาชนในหุบเขาเหนือให้หมด เราจะสามารถลดการสูญเสียได้ถึงที่สุดเมื่อเปิดระบบป้องกัน!” ดวงตาของผู้คนในหอระลึกส่องแสงแห่งความหวังหลังจากได้ยินคำพูดของชายลึกลับ! ถ้าพวกเขาสามารถเปิดระบบป้องกันของกำแพงโบราณได้ พวกเขาอาจหยุดกองทัพของพีระมิดใหญ่แห่งกิซ่าได้! “ใช่ การต่อสู้โดยตรงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แม้กองทัพของหุบเขาเหนือทั้งหมดก็ไม่อาจรับมือได้ หากเราสามารถหยุดยั้งพวกเขาไม่ให้ก้าวหน้าและให้เวลาแก่ประชาชนในการอพยพ เราก็ยอมให้พวกเขาใช้ดินแดนของเรา!” พลเอก เย่ หง พูดพร้อมตบศีรษะของตนเองเมื่อสรุปเช่นนั้น “เราจะเปิดระบบป้องกันอย่างไร? ฉันไม่คิดว่าเราจะมีทายาทของกำแพงใหญ่เช่นพลเอก บินเว่ยเหลือมากเลยใช่ไหม?” “ไม่ต้องกังวล; ถ้าฉันคิดแผนมาได้ ฉันก็มีวิธีเปิดระบบป้องกัน อย่างไรก็ตามขั้นตอนนี้ไม่ง่าย และฉันต้องการความช่วยเหลือจากทุกคนที่นี่...” ชายลึกลับเสนอต่อ ผู้บัญชาการ เย่ หง ทับหน้าอกของเขาแล้วพูดว่า “นักพยากรณ์ บอกฉันว่าเราต้องการอะไรบ้าง ฉันพร้อมเสี่ยงชีวิตเพื่อความปลอดภัยของหุบเขาเหนือ!” พลเอก บินเว่ย แสดงความมุ่งมั่นที่แน่วแน่เช่นกัน เธอมีเหตุผลเพิ่มเติมในการทำเช่นนั้นในฐานะทายาทของกำแพงโบราณ “จริงๆแล้วมีวิธี หากเรามีใจ เราก็ทำได้ จงดูสิ, เหลา เตาเก่า ไม่แย่อย่างที่คิด!” โม ฟานกล่าว เหลา เมินหยันบิดปากแล้วพูดว่า “เจ้าอยากให้มันไม่แย่จริงหรือ? เรายังไม่มั่นใจว่าจะเปิดระบบป้องกันได้เลย แม้เปิดแล้วเราก็ไม่รู้ว่าจะหยุดซอมบี้ได้หรือไม่ อีกทั้งยังไม่แน่ใจว่าประชาชนจะมีเวลาพอสำหรับอพยพหรือเปล่า แผนนี้อาจทำได้ในทฤษฎีแต่ยากมากในการปฏิบัติ! เราไม่รู้อีกว่าอุบัติเหตุอะไรอาจเกิดขึ้น” “แต่เราต้องลอง!” จาง เจียวฮิ่วคอบตอบ “เราต้องรู้ตำแหน่งที่พีระมิดกิซ่าจะปรากฏ ซึ่งหมายความว่าโม ฟานต้องแทรกซึมเข้าไปในวาติกันสีดำต่อไปเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม ส่วนคนอื่น ๆ จะตามฉันไปเปิดระบบป้องกันเพื่อยับยั้งกองทัพซอมบี้!” ชายลึกลับประกาศ ความหวังเปรียบเสมือนแสงสว่างที่กระตุ้นให้ผู้ที่ติดอยู่ในความมืดดำดิ่งก้าวเดินต่อไป แทนที่จะรอให้เน่าเปื่อยในความมืด พวกเขาต้องการใช้พลังทั้งหมดของตนเพื่อไต่ขึ้นสู่แสง แม้ว่าการเดินทางจะสกปรก ยากลำบาก และยาวนาน แต่ดีกว่าการรอคอยในความเงียบและความสิ้นหวัง หากพวกเขาออกมาจากที่นี่ได้ จะได้เกิดใหม่ในระดับที่สูงขึ้น! — — อย่างที่ชายลึกลับบอก โม ฟานต้องแยกออกจากคนอื่น ๆ โม ฟานได้แทรกซึมเข้าไปในวาติกันสีดำ เขาเชื่อว่าจะค้นพบตำแหน่งที่แน่นอนของพีระมิดกิซ่าเมื่อวาติกันสีดำทำพิธีกรรมครบถ้วน เขายังจะได้เห็นเจ้าชายหนาวทำแผนบ้า ๆ ของเขา! การฆ่าเขาเป็นสิ่งเดียวที่โม ฟานต้องการ เขาเคยสาบานว่าจะเข้มแข็งขึ้นที่เมืองโบ เพื่อป้องกันไม่ให้หายนะเกิดขึ้นอีก แม้ว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะคาดคิดและไม่มีอะไรที่โม ฟานทำได้ แต่ครั้งนี้ โม ฟานจะไม่ถอยหลังอีก! เขาจะส่งเหล่าผู้นิสัยเสื่อมของวาติกันสีดำสู่ภูตสวรรค์ รวมถึงเจ้าชายหนาวผู้กล้ากล่อมความวุ่นวายให้กับประเทศของเรา! โม ฟานบอกลาผู้อื่นและเดินต่อไปคนเดียวบนเส้นทางเดียวกับหัวหน้าฝึกทหาร จั่น คงที่เลือกไว้! — “หล่า เหลา เก่าอยู่ไหน?” โม ฟานถามจาง เจียวฮิ่วและหลิงหลิงก่อนออกจากหมู่บ้าน เหลา เมินหยันออกจากหอระลึกล่วงหน้า ดูเหมือนเขาไม่เต็มใจที่จะยอมเสียสละ และก็ไม่อยากให้โม ฟานต้องแบกรับความเสี่ยงคนเดียว เขาก็ถูกต้องที่ว่าแผนนี้เป็นแค่ทฤษฎี มีปัจจัยที่ไม่อาจคาดการณ์ได้มาก หากมีอะไรผิดพลาด พวกเขาก็อาจตายจากมันได้ นอกจากนี้ยังไม่มีแผนถอยหลังหากสถานการณ์บานปลาย พวกเขากำลังมอบชีวิตให้กับโชคชะตา! “อาจเพียงเขาออกไปอากาศหน่อย เจ้าฟาน เราจะไม่ออกรับการสนับสนุนจากที่นี่แล้ว ดูแลตัวเองด้วย” จาง เจียวฮิ่วบอก “ฉันสบายดี” โม ฟานตอบ โม ฟานวนไปรอบ ๆ แต่ยังไม่เจอเหลา เมินหยัน เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เหลาเมินหยันสัญญาว่าจะถอยหลังหลังเก็บหลักฐานมา แต่พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญกับพีระมิดจริง ๆ ใคร ๆ ก็จะบ้าจากความเครียดแล้ว! เขาอยากบอกรักลาให้เหลาเมินหยัน แต่ผู้ชายคนนั้นอาจโกรธเขาอยู่ เขาอาจซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งรอโอกาสทำร้ายและพาตัวเขาออกไป… โม ฟานทำให้ล่าช้าไปเล็กน้อย เขาอาจไม่มีเวลาอีกแล้ว — — โม ฟานกลับมาที่ฐานของวาติกันสีดำ ตั้งอยู่บนภูเขาห่างจากหมู่บ้านห้าสิบกิโลเมตร ภูเขาเต็มไปด้วยพืชแห้งกระจัดกระจาย เหมือนไร้ชีวิต มีเพียงลำต้นแห้งกิ่งไม้และรากที่เปิดเผย รากเก่าโอบล้อมกันบนดินแห้งกระจายครึ่งหนึ่งของภูเขา บลู แบท (Blue Bat) ปรากฏขึ้นเมื่อโม ฟานกลับมาที่ค่าย “คุณไปไหนมาล่ะ?” บลู แบทถาม บลู เดโคน (Blue Deacon) สวมชุดสีฟ้าใสเหมือนคริสตัล ดูสวยงาม หากเธอไม่ได้อยู่ในฐานของวาติกันสีดำ ไม่เคยมีใครคิดว่าเธอเป็นสมาชิกอันชั่วร้ายของวาติกันสีดำ บลู แบทใช้เวลามากกับโม ฟานในช่วงนี้ บางทีเธอรู้สึกว่า โม ฟานแตกต่างจากสมาชิกอจีบออของวาติกันสีดำ เธอชอบคุยกับเขา “ฉันไปหาอาหารค่ำมา ฉันเตรียมไว้ให้คุณด้วย” โม ฟานยิ้มกว้างโยนถุงพลาสติกให้บลู แบท บลู แบทเปิดถุงพลาสติกด้วยความงุนงง ใบหน้าของเธอซีดลงเมื่อเห็นอวัยวะมนุษย์อยู่ข้างใน เลือดหยดลงมาจากถุงและไหลลงพื้น เธอวิ่งหนีออกจากที่นั่นโดยเร็ว โม ฟานหัวเราะออกมาดังเมื่อเห็นบลู แบทวิ่งหนีไปไกล ศิษยาทางของวาติกันสีดำหลายคนดูเหตุการณ์นั้นเหมือนมองโม ฟานว่าเป็นคนบ้า พยายามหลีกเลี่ยงเขาให้ได้ที่สุด ไวนเล็ต โกสต์ (Violet Ghost) สวมชุดสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นขณะโม ฟานหัวเราะ เขาจ้องบลู แบทที่กำลังวิ่งหนีอย่างกลัวแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มเย้าแหย่ว่า “คุณดูเหมือนจะสนุกกับการทำเซอร์ไพรส์ให้เธอ” “ฉันก็แค่เบื่อเท่านั้นเอง ฉันอยู่มานานแล้วแต่ไม่มีใครชอบสิ่งที่ฉันทำ” โม ฟานไม่สนใจเก็บอวัยวะที่เต็มไปด้วยฝุ่นบนพื้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้จะกินมัน สมาชิกส่วนใหญ่ของวาติกันสีดำมีความต้องการส่วนตัว แม้ว่าจะก่ออาชญากรรมหลายอย่างแต่พวกเขาไม่ใช่คนบ้าใจ โม ฟานทำตัวเป็นคนบ้าเพื่อเป็นหน้ากาก หากทำอะไรที่ไม่สมเหตุผล คนอื่นก็จะไม่สงสัย โชคดีที่นอร์สเดียร์ (Northdeer) เพิ่งเข้าวาติกันสีดำไม่นานแต่ก็สร้างชื่อเสียงให้ตัวเองแล้ว หากโม ฟานบังเอิญทำให้เท้าแยกก็ไม่มีใครสงสัย ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าผู้ส่งสาร (Chief Extraditor) ไม่อยู่ จึงไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่าโม ฟานเป็นคนปลอม เพราะหน้าของเขาถูกทำลายแล้ว นอกจากนี้หัวหน้าผู้ส่งสารยังส่งนอร์สเดียร์ไปรับเชอร์ฟดและเฉิงอิง ทำให้ทุกอย่างลงตัว! “ทัลล่าสปรร์เป็นแฟนของพวกเขา เหมือนคุณ ขออภัยที่ฉันไม่ได้มีความอยากอาหารเหมือนคุณ” ไวนเล็ต โกสต์พูด “ทัลล่าสปรร์... อาจเป็นเพื่อนของเขาได้ถ้ามีโอกาส คุณกำลังหาฉันอยู่หรือเปล่า?” โม ฟานถาม “ภารกิจของเราที่นี่เสร็จแล้ว ยูนาส (Unas) ให้เรารวมตัวกันเพื่อทำพิธีกรรม แต่เนื่องจากคนของคุณทั้งหมดตายในแล้ว คุณคงไม่สามารถทำพิธีกรรมคนเดียวได้” ไวนเล็ต โกสต์บอก “ฮึม ถึงแม้ฉันล้มเหลว ฉันก็ให้ทุกอย่างที่ฉันมีกับศาสนสถานแล้ว” โม ฟานพูดพร้อมยิ้มเยือกเย็น “ฉันบอกยูนาสแล้ว คุณก็ช่วยให้เราหลีกหนีหน่วยบังคับใช้อย่างไรทำให้เราสามารถเรียกกบแห่งอสุรกายได้เร็วกว่าอีกกลุ่ม เราจึงได้เข้าร่วมพิธีและบูชาพระเจ้าชายหนาว!” ไวนเล็ต โกสต์อธิบาย “แล้วตอนนี้? คุณจะทิ้งฉันหรือให้ฉันเข้าร่วมกับคุณ?” โม ฟานถาม “คุณสามารถเข้าร่วมกับเราได้ แต่คุณต้องอยู่ภายใต้ฉัน เหมือนบลู แบท” ไวนเล็ต โกสต์บอก “อยู่ภายใต้คุณ? คุณกำลังล้อเล่นอยู่หรือ? ผมเป็นบลู เดโคนเหมือนคุณ ทำไมต้องอยู่ภายใต้คุณ?” โม ฟานตอบด้วยเสียงไม่พอใจ “ถ้าอย่างนั้น ฉันคงไม่สามารถพาคุณไปพิธีได้” ไวนเล็ต โกสต์บอก “คุณกำลังข่มขู่ฉันอยู่หรือ? นี่คือวิธีที่คุณทำกับคนที่ช่วยคุณ?” โม ฟานโกรธโห่ “พระเจ้าชายหนาวตั้งกฎไว้ หลังจากนั้นเราก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าฝ่ายใดในพวกเรามีใจเปลี่ยน เราต้องรับรองว่าผู้เข้าร่วมพิธีต้องจงรักภักดีต่อพระเจ้าชายหนาวอย่างแน่นอน” ไวนเล็ต โกสต์พูด “ผมสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อพระเจ้าชายหนาว แต่คุณ… ขอโทษ ผมทะเยอทะยานเกินกว่านั้น” โม ฟานบอก ไวนเล็ต โกสต์ไม่ได้โกรธ เขาเพิ่มเมื่อเห็นโม ฟานกำลังจะออก “ถ้าคุณเปลี่ยนใจ มาเจอฉันได้เสมอ” “ลาแล้ว” โม ฟานพูด — โม ฟานจัดของของเขาให้เรียบร้อย ชัดเจนว่าเขากำลังจะออก แต่ความจริงแล้ว โม ฟานไม่ได้ตั้งใจจะออกเลย เขาไม่อาจยอมรับข้อเสนอของไวนเล็ต โกสต์ได้ง่าย ๆ ไวกอท โกสต์ระแยงคนรอบข้างทุกคน เขามีโอกาสได้พบยูนาส ผู้ที่อยู่ใต้พระเจ้าชายหนาวโดยตรง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีปัญหาเมื่อไวนเล็ต โกสต์พานักคนไปพบพวกเขา คนนั้นต้องลงนามในสัญญาอสูรบ้า! “คุณกำลังจะออกไหม?” บลู แบทถามพร้อมขมวดคิ้วเมื่อเห็นโม ฟานกำลังจัดของของเขา

React

พูดคุย