ตอนที่ 2674 มังกรภูเขาอาคม พู่กันเหล็กของลินคังอาบไปด้วยเลือดสดๆ ของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ทำให้มันมีกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายที่รุนแรงยิ่งขึ้น เขาขยับไปข้างหน้าแล้วเหลือบมองจ้าวหม่านเหยียนที่อยู่ด้านหลังมู่ไป๋ เขาบอกกับสมาชิกกลุ่มนักล่าฉีซานว่า "พวกเจ้า จับตาดูชายคนนั้นไว้ อย่าให้เขาปกป้องคนอื่นได้!" กลุ่มนักล่าฉีซานมีสมาชิกห้าคน พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสีม่วง แดง ดำ น้ำเงิน และเหลืองตามลำดับ หญิงสาวในชุดสีม่วงดูโดดเด่นที่สุดในบรรดาพวกเขา เธอถือธนูซึ่งเป็นอุปกรณ์เวทมนตร์ที่อัดแน่นไปด้วยพลังระดับซูเปอร์ของเธอ อุปกรณ์เวทมนตร์จะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อจอมเวทระดับซูเปอร์ปลุกพลังระดับซูเปอร์ขึ้นมาแล้ว ผู้ที่ปลุกพลังระดับซูเปอร์ได้ไม่จำเป็นต้องเหนือกว่าเสมอไป แต่ผู้ที่มีอุปกรณ์เวทมนตร์นั้นแข็งแกร่งอย่างแน่นอน! "พวกเราทุกคนรุมคนเดียวเนี่ยนะ?" หญิงสาวกล่าวอย่างเย็นชา เธอเหลือบมองจ้าวหม่านเหยียนและผมสีทองสะดุดตาของเขา เธอไม่ได้สนใจในตัวเขาเลย เธอเหลือบมองมู่นิ่งเสวี่ยแล้วพูดว่า "วันนี้มีเพียงคนเดียวที่ข้าอยากสู้ด้วย!" ธนูผลึกน้ำแข็งของมู่นิ่งเสวี่ยไม่ใช่ความลับอีกต่อไป แม้ว่าเธอจะแทบไม่ได้ใช้ภาชนะชีวิตที่ทรงพลังนี้เลย ความจริงก็คือมีไม่กี่คนที่สามารถคุกามมู่นิ่งเสวี่ยได้มากพอจนเธอต้องใช้ธนูผลึกน้ำแข็ง! หญิงสาวคนนี้ยังเป็นผู้ใช้ธนูจากฉีซานด้วย เธอมีสไตล์การต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์ตั้งแต่ก่อนที่จะมีการจัดตั้งเมืองศูนย์กลางเสียอีก "ทำตามที่เจ้าต้องการเถอะ แต่อย่าให้พวกมันเข้ามาแทรกแซงการต่อสู้ของข้า!" ลินคังตวาดอย่างรำคาญ หญิงสาวมองไปที่สหายของเธอแล้วพูดว่า "พวกเจ้าทั้งสี่คนจัดการเจ้าผมทองนั่น ส่วนข้าจะจัดการมู่นิ่งเสวี่ยเอง" "พวกเราสี่คนเลยเหรอ?" ชายในชุดดำแสยะยิ้ม "นั่นจะไม่เป็นการรุมเกินไปหน่อยเหรอ? ข้าอยากสู้กับม่อฟานมากกว่า เขาไม่ได้บอกเหรอว่าเขาพร้อมรับคำท้าของใครก็ได้หลังจากที่เขาชนะจู่เซี่ยงเทียน? จู่เซี่ยงเทียนก็ไม่ได้น่าประทับใจอะไรขนาดนั้น เขาเป็นแค่จอมเวทระดับซูเปอร์ที่ไร้ประโยชน์ซึ่งพึ่งพาทรัพยากรของตระกูล พวกตระกูลดังๆ ชอบโอ้อวดเพื่อดึงดูดความสนใจของผู้คน จอมเวทที่แข็งแกร่งจริงๆ จะไม่เปิดเผยตัวง่ายๆ หรอก" นักล่าในชุดเหลืองกล่าวเสริม "กลุ่มนักล่าฉีซานของพวกเราไม่เคยโปรโมทตัวเองหรือปรากฏตัวในที่สาธารณะ มิฉะนั้นเจ้าพวกโนเนมเหล่านั้นจะไม่มีทางสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้เลย!" นักล่าในชุดดำอุทาน กลุ่มนักล่าของพวกเขาแตกต่างจากนักล่าคนอื่นๆ พวกเขาจะล่าเฉพาะอสุรกายที่แข็งแกร่งและอันตรายถึงชีวิตเท่านั้น พวกเขาไม่เคยล้มเหลวในการล่าเป้าหมายที่แม้แต่กองทัพ สมาคมนักล่า และฝ่ายที่น่าเกรงขามยังต้องดิ้นรน เหล่านักล่าสนใจแต่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง แทนที่จะคุยโวเกี่ยวกับตัวเองเหมือนพวกตระกูลดัง แจกันประดับที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองส่วนใหญ่นั้นเทียบไม่ได้เลยกับเหล่านักล่าที่มักจะไปยังสถานที่อันตรายเพื่อปะทะกับพวกอสุรกาย! "เลิกพูดได้แล้ว การบำเพ็ญเพียรของเขาไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าพวกเจ้าเลย! ถึงเวลาทำงานแล้ว!" หญิงสาวถือธนูสั่ง อีกสี่คนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและล้อมรอบมู่ไป๋จากด้านหลัง ลินคังบอกแล้วว่าเขาจะจัดการมู่ไป๋ด้วยตัวเอง พวกเขาจะไม่เข้าไปแทรกแซงการต่อสู้ของเขาหากไม่จำเป็น ความจริงก็คือ ทั้งสี่คนคงจะลำบากที่จะแทรกแซงการต่อสู้แม้ว่าพวกเขาจะต้องการก็ตาม ตุลาการทมิฬกำลังใช้มนตราที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น พื้นดินและท้องฟ้าที่เขาและมู่ไป๋ยืนอยู่ได้กลายเป็นสีดำและสีแดงตามลำดับ วังหลายแห่งที่ปกคลุมด้วยกระดูกและเลือดผุดขึ้นมาจากพื้นดิน กระดูกขนาดมหึมาพุ่งชี้ไปที่ท้องฟ้าสีแดงฉาน ทุกครั้งที่ลมพัดผ่านแผ่นดินและกวาดพวกมันขึ้นมาราวกับเม็ดทราย กระดูกจำนวนมากขึ้นก็จะถูกเปิดเผยออกมา มันดูเหมือนนรกไม่มีผิด! ปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวกำลังคลานออกมาจากวัง แบกอาวุธไว้บนบ่า เปลวไฟสีเขียวที่น่าขนลุกวูบวาบอยู่ในดวงตาของพวกมัน กลิ่นอายที่น่าสยดสยองของพวกมันลอยไปตามลมเหมือนผ้าคลุมที่มองเห็นได้ ขุนพลผีสังหารเหล่านี้น่าจะเป็นผู้ที่ทำให้โครงกระดูกและศพกองสุมกันเป็นภูเขาเลากา! มู่ไป๋รู้สึกเหมือนเขาตกลงไปในนรกโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่างเล็กๆ ของเขาไปถึงแค่หัวแม่เท้าของขุนพลผีสังหารเท่านั้น อสุรกายยักษ์เหล่านี้นับร้อยได้ล้อมรอบเขาไว้ พวกมันกำลังลับอาวุธ กะโหลกที่ว่างเปล่ายิ้มอย่างน่าสยดสยอง "ไม่มีทางที่เจ้าจะรอดไปได้ในครั้งนี้! ตุลาการที่แท้จริงคือผู้ควบคุมนรกภูมิและสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบในนั้น! เจ้าจะสู้กับข้าได้อย่างไรในเมื่อเจ้าทำได้แค่เขียนรูปหิมะ!?" ลินคังหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเยาะที่น่าสยดสยองของขุนพลปีศาจสังหารนั้น แท้จริงแล้วมาจากลินคัง พวกอันเดดเหวี่ยงอาวุธสังหารอย่างบ้าคลั่ง พวกมันสามารถหั่นอสุรกายขนาดมหึมาให้เป็นเนื้อบดได้ภายในไม่กี่วินาที มู่ไป๋พยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลบหลีกการฟัน เวทน้ำแข็งของเขาไม่สามารถต้านทานการโจมตีที่รุนแรงได้ ลินคังแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากหลังจากได้รับพรจากหนานร่งหนี และการโจมตีของเขาก็ทำให้มู่ไป๋ตกอยู่ภายใต้ความกดดันมหาศาล อย่างไรก็ตาม มู่ไป๋ไม่ได้สูญเสียความใจเย็น เขาได้เรียนรู้เคล็ดลับที่มีประโยชน์จากชามานแมลงพิษในเทือกเขาแอนดีส เขาสามารถฉีดแมลงชนิดหนึ่งเข้าไปในร่างของพวกอันเดดและสิ่งมีชีวิตประหลาดที่มีพลังงานมหาศาลในร่างกายได้! แมลงเหล่านี้จะดูดซับพลังงานของพวกมันและเติบโตอย่างรวดเร็วราวกับปรสิตที่อยู่ภายใน สิ่งที่มู่ไป๋ต้องทำก็คือรอ และขุนพลปีศาจสังหารจะค่อยๆ อ่อนแอลง มู่ไป๋เพียงแค่ต้องหลบการโจมตีของพวกมันในขณะที่แมลงกำลังกินพวกมัน! "จงทำลายเปลือกของพวกเจ้าซะ!" มู่ไป๋ดีดนิ้วเมื่อถึงเวลา หัวของขุนพลปีศาจสังหารระเบิดออก แมลงประหลาดที่มีสิบขาคลานออกมาจากร่างของขุนพลปีศาจสังหารและใช้กรงเล็บแทงขุนพลปีศาจสังหารอีกตัวหนึ่ง! แมลงเหล็กในภูเขามีรูที่กรงเล็บซึ่งสามารถดูดซับพลังงานของสิ่งมีชีวิตได้ แมลงเติบโตอย่างรวดเร็วเมื่อกล้ามเนื้อและเปลือกของมันแข็งตัว หางของมันปกคลุมไปด้วยหนาม และดูเหมือนว่ามันจะวิวัฒนาการและแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่กำจัดศัตรูที่แข็งแกร่งได้ อย่างไรก็ตาม แมลงเหล็กในภูเขามีอายุขัยที่สั้นมาก มันจะตายเมื่อสิ้นสุดการต่อสู้ ขุนพลปีศาจสังหารนั้นดุร้ายและอันตราย แต่พวกมันกลับเดินเข้าไปในกับดักของมู่ไป๋ พวกอันเดดที่ลินคังอัญเชิญมาในที่สุดก็กลายเป็นสารอาหารให้กับแมลงของมู่ไป๋! แมลงเหล็กในภูเขาสิบตัวได้วิวัฒนาการเป็นมังกรภูเขาอาคมที่มีกรงเล็บสิบแปดคู่และมีหนามทั่วร่างกายหลังจากที่พวกมันกำจัดขุนพลปีศาจสังหารทั้งหมด หางของพวกมันเปี่ยมไปด้วยพลังและพิษร้ายแรง! "มันก็แค่แมลงกระจอกๆ พวกมันทั้งหมดจะต้องตาย!" ลินคังตะโกนอย่างดูแคลน