Chapter 346 Pang Zhen’s Arrival**

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 07:40

**บทที่ 346: การมาเยือนของผางเจิ้น** จางเฟยขยับกายขึ้นสู่เตียงกว้างก่อนจะทรุดเข่าลงระหว่างเรียวขาคู่งามของหลิวชิงอวี่ ทว่าเขายังมิได้ส่งมอบความเป็นชายเข้าสู่บุปผาที่ฉ่ำเยิ้มในทันที กลับเพียงแค่บดเบียดนวดเฟ้นแก่นกายร้อนผ่าวไปตามรอยแยกที่ชุ่มโชก กระตุ้นให้เรือนร่างอรชรต้องบิดเร้าด้วยความซ่านสยิว “อ๊า! อย่าแกล้งข้าสิ เฟยเอ๋อร์!” นางครางประท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า จางเฟยมิได้หยุดยั้งเพียงเท่านั้น เขาโน้มตัวลงใช้เรียวลิ้นอุ่นไล้เลียที่ต้นคอระหงของนาง ขณะที่ฝ่ามือทั้งสองรวบหม่อมถันอวบอิ่มมาบีบเค้นอย่างหนักหน่วง “บอกผมมาสิ... ภรรยาของผม คุณต้องการให้ผมทำอย่างไร?” หลิวชิงอวี่ชะงักไปชั่วครู่เมื่อถูกขานเรียกด้วยคำว่า ‘ภรรยา’ ทั้งที่นางยังคงมีฐานะเป็นภรรยาของฉู่หง แต่ลึกๆ ในหัวใจนางกลับรู้สึกอิ่มเอมและหลงใหลในถ้อยคำนี้ยิ่งนัก “ข้าต้องการ... ให้แก่นกายของคุณเข้ามาในตัวข้า ได้โปรดเถอะเฟยเอ๋อร์ ใส่เข้ามาเดี๋ยวนี้...” “หึๆ” จางเฟยหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาคว้าจับหางวัว (butt plug) ที่ประดับอยู่ตรงช่องทางเบื้องหลังก่อนจะออกแรงดึงรั้งแผ่วเบา หลิวชิงอวี่สั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กายด้วยความรัญจวนเมื่อวัตถุแปลกปลอมนั้นขยับเคลื่อนอยู่ภายในช่องทางลับของนาง และยิ่งรู้สึกรุนแรงขึ้นเมื่อเขากดมันกลับเข้าไปอีกครั้ง “ชอบไหมล่ะ ภรรยาข้า?” “อ๊า! ไม่!” หลิวชิงอวี่พยายามปฏิเสธ ทว่าร่างกายของนางมิอาจโป้ปดได้ ช่วงล่างของนางเริ่มขยับไหวตอบสนองต่อสัมผัสรุกรานนั้นเองโดยอัตโนมัติ “อึก! ข้าปรารถนาแก่นกายของคุณ... มากกว่าสิ่งนั้น!” “โอ้?” จางเฟยแกล้งหยอกเย้าต่อ “หมายความว่าคุณอยากให้ผมเข้าไปในช่องทางข้างหลังนี้หรือ? ปกติผมมักใช้หางทำเช่นนั้นใช่ไหมล่ะ? คราวนี้เรามาลองใช้ ‘ของจริง’ กันดีไหม?” หลิวชิงอวี่รีบหันขวับมามองทันที ความหวาดหวั่นแล่นวาบขึ้นมาเมื่อนึกถึงขนาดของแก่นกายที่ยิ่งใหญ่กว่าหางของเขาหลายเท่าตัว “มัน... มันจะไม่เจ็บหรือ?” “ผมเคยทำให้คุณต้องเจ็บปวดอย่างนั้นหรือ?” จางเฟยเอ่ยถามขณะที่หลิวชิงอวี่ส่ายหน้าช้าๆ “แก่นกายของผมอาจจะใหญ่กว่าก็จริง แต่เราก็เคยทำผ่านหางมาหลายครั้งแล้ว ผมเชื่อว่าช่องทางของภรรยาผมคงเริ่มคุ้นชิน และมันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหากผมจะส่งมันเข้าไปในนั้น” “ถ้าอย่างนั้น... ก็ลองดูเถอะ” เมื่อได้รับคำยินยอม จางเฟยก็กระชากวัตถุแปลกปลอมออกจากช่องทางเบื้องหลังของนางอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้นางส่งเสียงครางระงม “อื้มม์! ทำเบาๆ นะ เฟยเอ๋อร์” “ได้สิ” จางเฟยใช้ทักษะ ‘สัมผัสปีศาจ’ ลูบไล้ไปตามเรือนร่าง กระตุ้นให้นางหลั่งหยาดน้ำหวานออกมาจนเปรอะเปื้อน เขาใช้หยาดน้ำแห่งกามารมณ์นั้นชโลมแก่นกายของตนจนชุ่มโชก ก่อนจะเริ่มบดเบียดส่วนหัวเข้ากับช่องทางลับเบื้องหลังที่สั่นระริก หัวใจของนางเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมา “ผ่อนคลายซะ...” “อืม...” หลิวชิงอวี่พยักหน้า ทว่าร่างกายยังคงกระตุกเบาๆ เมื่อส่วนหัวของแก่นกายที่ห่อหุ้มด้วยปราณฉีเริ่มชำแรกแทรกตัวเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลัง นางขมวดคิ้วด้วยความเจ็บแปลบที่ยังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย นางรีบโคจรปราณธาตุแสงไปทั่วร่างกายเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ซึ่งมันได้ผลในทันที ความเจ็บปวดมลายหายไปและถูกแทนที่ด้วยความหฤหรรษ์อันแสนวาบหวาม เมื่อจางเฟยโถมกายส่งแก่นกายล่วงล้ำเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อเขาจงใจปลดปล่อยหยาดวารีแห่งบุรุษเพศออกมาด้วยแรงส่งที่รุนแรง ช่วยให้ช่องทางลับนั้นลื่นไหลจนสุดทาง “อื้มม์! อ๊า! มันเต็มแน่นไปหมด... ดีกว่าตอนที่เป็นหางนั่นเสียอีก ความรู้สึกนี้มันสุดยอดเหลือเกิน!” “ภรรยาข้า ตอนนี้หยาดน้ำของผมเติมเต็มช่องทางเบื้องหลังของคุณแล้วนะ เท่ากับว่าทั้งสามช่องทางของคุณล้วนได้ลิ้มรสชาติของมันจนครบถ้วน” หลิวชิงอวี่รู้สึกขัดเขินเมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาเช่นนั้น แต่นางมิอาจปฏิเสธได้ เพราะนางเองก็เคยกลืนกินมันมานับครั้งไม่ถ้วน และมันยังเคยเติมเต็มมดลูกของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า “อ๊า!” หลิวชิงอวี่ร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อจางเฟยคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองของนาง แล้วรั้งกายให้นางเอนมาพิงกับแผ่นอกกว้างของเขา ส่งผลให้แก่นกายยักษ์ฝังรากลึกเข้าไปในช่องทางเบื้องหลังจนมิดลำ นางรีบเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอของเขาไว้แน่น “อึก! เดี๋ยว! อย่าเพิ่งขยับนะ เฟยเอ๋อร์!” “ผมรู้” จางเฟยรอให้หลิวชิงอวี่เริ่มสงบลง “ด้วยวิธีนี้ คุณจะเป็นของผมโดยสมบูรณ์... และจะเป็นของผมตลอดไป” “ใช่... ข้าเป็นของคุณตลอดไป” หลิวชิงอวี่เอี้ยวตัวกลับมาจุมพิตจางเฟยอย่างดูดดื่ม ขณะที่หางสองในสี่ของนางเริ่มปัดป่ายเขี่ยปทุมถันของตนเองเพื่อเร่งเร้าอารมณ์ และนิ้วมือของเขาก็เริ่มรุกรานเข้าสู่บุปผาสวาทเบื้องหน้าเพื่อให้นางผ่อนคลายยิ่งขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการ ‘บำเพ็ญคู่’ เมื่อความรัญจวนเข้าครอบงำ หลิวชิงอวี่เริ่มขยับกายขึ้นลงช้าๆ ร่างกายของนางสั่นสะท้านจากการเสียดสีของแก่นกายร้อนผ่าวที่อยู่ภายในช่องทางเบื้องหลัง นางโยกย้ายส่ายวนสะโพกบดเบียดเข้าหาความแข็งขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเปลวเพลิงแห่งราคะโหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง จางเฟยมิยอมปล่อยให้นางเป็นฝ่ายคุมเกมเพียงลำพัง เขาเริ่มขยับช่วงล่างสวนกลับด้วยจังหวะที่ดุดัน พร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวสอดประสานเข้าออกในช่องทางเบื้องหน้าเพื่อเพิ่มพูนความซ่านสยิว ในขณะที่หางของเขาก็บีบเค้นเต้าทรวงของนางไปพร้อมๆ กัน *ปึก... ปึก... ปึก...* เวลาล่วงเลยไป จังหวะการสอดประสานของทั้งคู่เริ่มเร่งเร้าขึ้นตามลำดับ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระรัวผสานไปกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำกามที่พุ่งพล่านจากการขยับนิ้วอย่างรวดเร็ว ฉับพลัน จางเฟยล้มตัวลงนอนราบไปกับเตียงโดยมีหลิวชิงอวี่ทับอยู่ด้านบนในท่าหงายหลัง ซึ่งจำกัดการเคลื่อนไหวของนาง บีบบังคับให้เขาต้องเป็นฝ่ายรุกรานอย่างหนักหน่วงเพื่อเติมเต็มความต้องการให้นาง นางแยกขาออกกว้างเพื่อให้เขาได้รุกล้ำเข้าไปอย่างอิสระและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทุกจังหวะการกระแทกกระทั้นของแก่นกายที่อัดแน่นอยู่ในช่องทางเบื้องหลัง ผสานกับการบีบเค้นอย่างรุนแรงจากหางทั้งสองที่รัดตรึงทรวงอก ทำให้ร่างของหลิวชิงอวี่สั่นคลอนอย่างไร้การควบคุม นางแอบปรารถนาให้หางหนึ่งของเขาแทรกซึมเข้าสู่บุปผาสวาทเบื้องหน้า ทว่านางตระหนักดีว่าเขายังมิยอมทำเช่นนั้นในตอนนี้ หลิวชิงอวี่ผละจุมพิตออก แล้วคว้าจับหางหนึ่งของจางเฟยมาดูดกลืนอีกครั้งเหมือนเช่นคราก่อน เรียวลิ้นของนางไล้เลียไปตามปลายหาง กระตุ้นให้สัญชาตญาณความป่าเถื่อนในตัวเขาลุกโชน *ปึก... ปึก... ปึก...* “อื้มม์! อื้มม์!” หลิวชิงอวี่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจางเฟยเริ่มโหมจังหวะอย่างบ้าคลั่ง แต่นางกลับยิ่งดูดกลืนหางของเขาแรงขึ้น นางหลงใหลในความรุนแรงและรวดเร็วที่เขามอบให้ ความรู้สึกซ่านสยิวกำลังพานางทะยานเข้าสู่จุดสุดยอดครั้งที่สอง *จ๊วบ... จ๊วบ...* *ปึก... ปึก... ปึก...* เสียงดูดกลืนสอดประสานไปกับเสียงกระแทกกระทั้นอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของทั้งคู่ร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่เผาไหม้เข้าหากัน ‘อื้มม์! เฟยเอ๋อร์! คุณกระแทกช่องทางหลังของข้าเร็วเกินไปแล้ว! ข้า... ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว!’ ‘ปลดปล่อยมันออกมาเถอะ! ผมเองก็จะระเบิดมันออกมาอีกครั้ง แล้วเราจะเริ่มการบำเพ็ญคู่ในทันที!’ จางเฟยตอบกลับผ่านจิตสำนึกพร้อมกับเร่งความเร็วของแก่นกายจนถึงขีดสุด หลิวชิงอวี่รีบปล่อยหางของเขาออกจากปาก ก่อนจะหันไปมอบจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยตัณหาให้แก่เขา ในวินาทีนั้น ร่างกายของนางบิดเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อลอยละล่องสู่ห้วงแห่งความสุขสม หยาดน้ำหวานสีใสพุ่งกระฉูดออกมาอย่างแรงจนเตียงนอนเปียกชุ่ม ในขณะเดียวกัน นางรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งพล่านเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลัง เมื่อหยาดน้ำแห่งชีวิตของจางเฟยถูกฉีดอัดเข้าไปจนเต็มเปี่ยม ผนังนุ่มอุ่นภายในขยับตอดรัดแก่นกายของเขาอย่างหนักหน่วง ‘อึก! ช่องทางหลังของนางพยายามจะรีดคั้นน้ำของข้าออกมาให้หมด!’ จางเฟยสบถในใจขณะที่เขายังคงกระหน่ำปลดปล่อยลาวาร้อนระอุออกมาจนล้นทะลัก **[คุณได้รับปราณหยิน 3,000 หน่วยจากหลิวชิงอวี่]** **[คุณได้รับแก่นแท้สตรี 200 หน่วยจากหลิวชิงอวี่]** หลังจากพ้นผ่านพายุแห่งกามารมณ์ครั้งที่สอง จางเฟยค่อยๆ ถอนแก่นกายออกจากช่องทางเบื้องหลัง ทำให้หยาดน้ำสีขาวขุ่นไหลย้อนออกมาตามง่ามขา เนื่องจากเขาปลดปล่อยออกมาในปริมาณที่มหาศาล ทว่าหลิวชิงอวี่กลับรีบพลิกกายมานอนคว่ำทับบนร่างของจางเฟย นางคว้าจับแก่นกายที่ยังคงแข็งขืนของเขาแล้วกดสวนเข้าสู่บุปผาสวาทเบื้องหน้าโดยตรง “อ๊า! ข้ารอสิ่งนี้อยู่ เฟยเอ๋อร์! แก่นกายอันแข็งแกร่งของคุณกลับมาเติมเต็มตัวข้าอีกครั้งแล้ว...” “ฮ่าๆ” จางเฟยหัวเราะร่า เขาโน้มตัวขึ้นดูดปทุมถันของนางอย่างหิวกระหาย ก่อนจะเริ่มขยับร่างของนางให้เคลื่อนไหว ส่งผลให้แก่นกายเคลื่อนที่เข้าออกในบุปผาสวาทอย่างรวดเร็ว “อื้มม์! อ๊า! ข้ารักมันเหลือเกิน! ความสุขสมมันยิ่งทวีคูณขึ้นทุกครั้งที่คุณกระแทกเข้ามาลึกถึงเพียงนี้” หลิวชิงอวี่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายหางของจางเฟยเริ่มวนเวียนอยู่แถวช่องทางเบื้องหลัง แต่นางเองก็เฝ้ารอสิ่งนี้อยู่ เพราะนางมักจะได้รับความสำราญอย่างที่มิอาจหาสิ่งใดเปรียบได้เมื่อเขา ‘รุกราน’ ทั้งสองช่องทางพร้อมกัน “อ๊า! ใส่หางของคุณเข้ามาเลย เฟยเอ๋อร์!” “ตามบัญชา... ภรรยาที่รักของผม” “อ๊าาาา!” หลิวชิงอวี่แผดร้องลั่นเมื่อหางของจางเฟยทะลวงลึกเข้าไปในช่องทางเบื้องหลัง ส่งผลให้ปีศาจทั้งสี่ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องถึงกับสะดุ้งโหยง นางนั่งทับลงบนกายแกร่งแล้วเริ่มขยับโยกขึ้นลงอย่างเมามัน ทำให้ปทุมถันคู่สวยกระเพื่อมไหวต่อหน้าต่อตาของเขา “อื้มม์ อ๊า! ทำเช่นนี้กับคุณข้าแทบจะคลั่งตาย... ข้ามิอาจอยู่ได้โดยปราศจากคุณอีกต่อไปแล้ว เฟยเอ๋อร์!” *ตับ... ตับ... ตับ...* จางเฟยที่เปี่ยมไปด้วยความสุขรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วคว้าหมับเข้าที่สะโพกผึ่งผายของหลิวชิงอวี่ เขาช่วยพยุงร่างของนางให้โยกไหวไปพร้อมกับช่วงล่างของเขาที่ขยับสวนขึ้นอย่างเข้าจังหวะ และมิลืมที่จะบีบเค้นทรวงอกของนางเพื่อมอบความพึงพอใจขั้นสูงสุดให้แก่นาง “อื้มม์! อ๊า!” หลิวชิงอวี่โอบกอดศีรษะของจางเฟยไว้แนบอก ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามการนำทางของเขา “เฟยเอ๋อร์... ข้าอยากบำเพ็ญคู่กับคุณต่อไปอีกนานๆ... คุณต้องทำให้ข้าสุขสมจนลุกจากเตียงไม่ไหวเลยนะ!” จางเฟยย่อมมิปฏิเสธความปรารถนานั้น เพราะตัวเขาเองก็กำลังดื่มด่ำกับการบำเพ็ญคู่ร่วมกับนางอย่างที่สุดเช่นกัน *ตับ... ตับ... ตับ...* โดยมิหยุดยั้งการรุกราน จางเฟยเอนกายหลิวชิงอวี่ลงบนเตียงแล้วรั้งขาของนางขึ้นไปวางแนบกับศีรษะ ท่าทางที่น่าอายทว่าน่าตื่นเต้นนี้ทำให้แก่นกายและหางของเขาสามารถรุกล้ำเข้าสู่ทั้งสองช่องทางได้ลึกยิ่งขึ้น เนื่องจากกระแสเวลาภายในมิติหอคอยแห่งนี้ดำเนินไปเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสองเท่า จางเฟยจึงมิมีความกังวลต่อเรื่องราวภายนอกแม้แต่น้อย เขาจดจ่ออยู่กับการเติมเต็มความใคร่ให้แก่หลิวชิงอวี่ ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวและเสพสมกันในท่วงท่าอันหลากหลายอย่างมิมีวันเบื่อหน่าย . . . ในขณะเดียวกัน จางเฟย [ร่างแยก 1] กำลังยืนเคียงข้างเสิ่นเสวี่ยอี๋บนยอดไม้ใหญ่ห่างจากตระกูลโหยวไม่ไกลนัก ข้างกายของพวกเขามีผู้อาวุโสสองท่านจากตระกูลหลิว ซึ่งก็คือ หลิวไป๋ และหลิวคัง นอกจากนี้ สมาชิกอีกหลายคนจากตระกูลเสิ่นและตระกูลหลิวต่างกระจายกำลังซุ่มดักรออยู่รอบที่พำนักของตระกูลโหยว เพื่อรอสัญญาณจากจางเฟย [ร่างแยก 1] ก่อนจะเริ่มลงมือ “หืม?” จางเฟย [ร่างแยก 1] กวาดสายตามองแผนที่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผางเจิ้นใกล้จะมาถึงแล้ว แต่เราจะยังไม่ลงมือจับตัวเขาในทันที เราต้องรอให้ไช่ซ่างจวินมาถึงตระกูลโหยวเสียก่อน ด้วยวิธีนี้เราจะได้ ‘ยิงธนูครั้งเดียวได้นกสองตัว’ และเราจะมีเหตุผลที่ชอบธรรมในการกำจัดทั้งสองตระกูลไปพร้อมกัน” เสิ่นเสวี่ยอี๋และคนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้อง ทว่าทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นสมบัติบินได้อันหรูหราพุ่งทะยานผ่านฟากฟ้าด้วยความเร็วสูง และมาหยุดนิ่งอยู่เหนือตระกูลไช่ จางเฟย [ร่างแยก 1] ตรวจสอบตัวตนของเจ้าของสมบัติบินได้นั้นทันที และมิรู้สึกแปลกใจเมื่อพบชื่อของ ‘ไช่ชิว’ ปรากฏบนแผนที่ เพราะเขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่านางจะต้องลงมายังภูมิภาคทางใต้ หลังจากที่จางหลิงเสวี่ยสังหารลูกชายของนาง ‘ฉางเหวินห้าว’ ไป เสิ่นเสวี่ยอี๋และคนอื่นๆ ในฐานะคนท้องถิ่นย่อมรู้จักไช่ชิวดี “คุณวางแผนจะจัดการกับผู้หญิงคนนั้นอย่างไร?” “ไม่มีอะไร” จางเฟย [ร่างแยก 1] ตอบพลางส่ายหน้า “แม้ไช่ชิวจะเป็นคนของตระกูลไช่ แต่พวกคุณห้ามสังหารนางเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางเป็นสะใภ้ของฉางอู่เฮิน อย่างไรก็ตาม เราควรจับตัวนางไว้แล้วส่งให้ตระกูลฉางจัดการ เพราะพวกเขามีสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะลงโทษหรือสังหารนางมากกว่าเรา” “อืม คุณพูดถูก” เสิ่นเสวี่ยอี๋เองก็มิอยากมีปัญหากับฉางอู่เฮินและตระกูลฉางของนาง จึงเลือกทำตามแผนของจางเฟย “เสิ่นหยาง ระดับการบำเพ็ญของนางอยู่ที่ขอบเขตสวรรค์ 7 ดาวเท่านั้น เจ้ากับเสิ่นไห่จงไปที่นั่นเพื่อจับตัวนางเสีย แต่ต้องรอให้ไช่ซ่างจวินออกไปจากที่พักก่อนนะ” “ขอรับ!” เสิ่นหยางและเสิ่นไห่เคลื่อนกายมุ่งหน้าไปยังตระกูลไช่ทันที แต่ยังมิได้ลงมือตามคำสั่ง ครู่ต่อมา พวกเขาเห็นไช่ซ่างจวินรีบบินมุ่งหน้าไปยังตระกูลโหยวอย่างเร่งรีบ เนื่องจากผางเจิ้นได้เข้าสู่เมืองหนานเหอแล้ว เมื่อผางเจิ้นมาถึงตระกูลโหยว จางเฟย [ร่างแยก 1] ก็รวบเอวเสิ่นเสวี่ยอี๋ก่อนจะใช้ทักษะล่องหน พานางทะยานขึ้นสู่หลังคาของตระกูลโหยวเพื่อแอบฟังการสนทนาของพวกเขา . . . ภายในตระกูลโหยว ผางเจิ้นซักถามไช่ซ่างจวินและโหยวหยวนเหวินหลายเรื่อง ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับจางเฟย ทว่าผู้อาวุโสทั้งสองกลับต้องตกใจสุดขีดเมื่อเขาแจ้งว่าผางหงได้ตกอยู่ในมือของเขาแล้ว และเขายังเล่าเรื่องที่ผางเต๋อเริ่มสงสัยในตัวผางกุ่ย โดยเฉพาะเรื่องที่คอยซักถามเกี่ยวกับ ‘ต้นไม้ปีศาจโลหิต’ ในภูมิภาคกลาง จางเฟย [ร่างแยก 1] ยิ้มอย่างขมขื่นขณะแอบฟัง เพราะเขากระหายที่จะตามหาต้นไม้ปีศาจโลหิตต้นที่สี่มากเกินไป จึงสั่งให้ผางกุ่ยดำเนินการอย่างเร่งรีบ ทว่าการตัดสินใจนั้นกลับทำให้ผางเต๋อเริ่มสงสัยในตัวทาสของเขา แต่เขายังนับว่าโชคดีที่ยังมี ‘ผางลี่หยวน’ เป็นทาสอยู่อีกคน จึงยังมีหนทางอื่นในการสืบหา หลังจากนั้น ไช่ซ่างจวินเอ่ยกับผางเจิ้นว่า “ท่านอาจารย์ ข้าหวังว่าท่านจะช่วยข้าล้างแค้นให้กับการตายของหลานชายข้า ด้วยน้ำมือของจางหลิงเสวี่ย ซึ่งเป็นหนึ่งในภรรยาของไอ้เด็กนั่น!” “ข้านึกว่ามันจะเป็นเรื่องง่ายเสียอีก” ผางเจิ้นตอบพลางพยักหน้า แล้วโยนขวดโหลใบหนึ่งให้ไช่ซ่างจวิน “เจ้าจงนำแมลงในขวดนี้ไปปล่อยรอบๆ ตำหนักหยินหยาง แล้วข้าจะใช้พวกมันควบคุมไอ้เด็กนั่น เมื่อมันอยู่ภายใต้คำสั่งของข้า ข้าจะสั่งให้มันเรียกตัวจางหลิงเสวี่ยออกมา แล้วเจ้าก็ค่อยสังหารนางด้วยมือของเจ้าเอง!” โหยวหยวนเหวินโพล่งขึ้นทันที “แต่ท่านอาจารย์ ไอ้เด็กนั่นมันมีร่างแยกถึงสองร่าง ข้าเกรงว่าร่างที่อยู่ในสำนักอาจจะเป็นเพียงร่างแยกของมัน!” **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**

React

พูดคุย