บทที่ 1334: 277: พ่อยังไงก็คือพ่อ! 5 เมื่อมาถึงจุดนี้ โจวเสียงก็เอามือปิดปากและอุทานออกมาว่า “อย่าบอกนะว่าจั๋วจั๋วกำลังท้องน่ะ!” มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่หญิงสาวจะตั้งครรภ์ คุณย่าเซิ่นกระโดดขึ้นจากโซฟา “อา! ฉันกำลังจะได้เป็นย่าทวดแล้ว!” ตั้งแต่เซิ่นเส้าชิงอายุยี่สิบปี นางก็ตั้งตารอที่จะได้เป็นย่าทวดมานานกว่าสิบปีแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าในที่สุดนางจะได้เห็นความหวังในวันนี้ “นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันกำลังจะได้เป็นย่าหรอกเหรอ?” โจวเสียงเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน คุณย่าเซิ่นพยักหน้าอย่างรีบร้อน “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! เราทั้งคู่กำลังจะได้ เลเวลอัพ!” หลังจากพูดแบบนั้น คุณย่าเซิ่นก็พูดต่อว่า “มิน่าล่ะช่วงนี้เส้าชิงถึงออกแต่เช้ากลับดึก บางครั้งเขาก็ไม่กลับบ้านเลยตั้งหลายวัน พอกลับมาทีไรเขาก็ดูเหนื่อยมาก ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แท้เขาก็เหนื่อยจากการทำงานหนักทั้งกลางวันและกลางคืนนี่เอง!” เขาจะไม่เหนื่อยจากการทำงานหนักได้อย่างไร? เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ คุณย่าเซิ่นดูเหมือนจะเห็นเหลนชายและเหลนสาวผู้น่ารักกำลังกวักมือเรียกนางอยู่วับๆ นางไม่แม้แต่จะเสียเวลาใส่รองเท้า และรีบวิ่งไปทางห้องทำขนมทันที นางดูไม่เหมือนคนแก่ที่มีอายุแปดสิบเก้าสิบปีเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่โจวเสียงจะทันได้ตอบสนอง คุณย่าเซิ่นก็หายไปจากสายตาของนางเสียแล้ว เซิ่นเส้าชิงกำลังยืนอยู่ข้างเตาอบพลางดูเวลา คุณย่าเซิ่นเดินเข้ามาหาทันทีและพูดอย่างใจดีว่า “เส้าชิง หลานกำลังทำขนมอยู่เหรอ?” “ครับ” เซิ่นเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย คุณย่าเซิ่นพูดต่อ “ช่วงนี้หลานลำบากมากจริงๆ นี่คือรังนกที่ย่าสั่งให้ห้องครัวทำมาให้หลานเป็นพิเศษ ดูแลตัวเองให้ดีนะ!” เซิ่นเส้าชิงไม่ชินกับการที่อยู่ๆ คุณย่าเซิ่นก็มาแสดงความห่วงใยเช่นนี้ “คุณย่าครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” คุณย่าเซิ่นยังคงมีรอยยิ้มใจดีบนใบหน้า “ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรหรอก ย่าแค่ต้องการแสดงความห่วงใยต่อหลานน่ะ” หลังจากนั้น คุณย่าเซิ่นก็ถามต่อว่า “ว่าแต่ หลานตัดสินใจเรื่องชื่อของเหลนชายของย่าหรือยัง?” เหลนชาย? ชื่อ? เขาเข้าใจทุกคำที่คุณย่าเซิ่นพูด แต่ทำไมพอเอามารวมกันแล้วเขากลับไม่เข้าใจเลยล่ะ? เมื่อเขาเห็นว่าคุณย่าเซิ่นถือรังนกมาให้โดยที่ไม่ได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ เซิ่นเส้าชิงก็มีสีหน้าซับซ้อน ว่ากันว่าเมื่อคนเราอายุถึงเกณฑ์หนึ่ง สมองก็จะเริ่มเลอะเลือน หรือว่า... จิตใจของคุณย่าเซิ่นเริ่มจะไม่แจ่มใสแล้ว? เซิ่นเส้าชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเงียบๆ และส่งข้อความไปหาเย่จั๋ว [คุณผู้นำครับ อาการเริ่มแรกของอัลไซเมอร์มีอะไรบ้าง?] เซิ่นเส้าชิงตัวสูงมาก ดังนั้นคุณย่าเซิ่นจึงมองไม่เห็นเนื้อหาบนหน้าจอโทรศัพท์ นางตบตัวเซิ่นเส้าชิงอย่างร้อนใจ “เจ้าเด็กคนนี้ ย่าถามหลานอยู่นะ” “เชิญถามครับ” เซิ่นเส้าชิงกล่าว “ชื่อเหลนชายของย่าเลือกไว้หรือยัง?” คุณย่าเซิ่นถามต่อ “แม้ว่าการตั้งชื่อตอนนี้มันจะเร็วไปหน่อย แต่ของดีต้องใช้เวลา เตรียมตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่าไม่เตรียมตัวนะ!” ในตอนนั้นเอง เย่จั๋วก็ตอบข้อความกลับมา เซิ่นเส้าชิงเปิดข้อความดูเนื้อหาข้างใน จากนั้นเขาก็ใช้มือพยุงคุณย่าเซิ่น “คุณย่าครับ นั่งลงก่อนเถอะ ผมขอถามคำถามคุณย่าหน่อย ส่วนคำถามของคุณย่าเราค่อยคุยกันทีหลัง” คุณย่าเซิ่นนั่งลง “หลานถามมาได้เลย” เซิ่นเส้าชิงเหยียดนิ้วเรียวยาวออกมาสามนิ้ว “คุณย่าครับ นี่คือเลขอะไร?” “หก” คุณย่าเซิ่นตอบด้วยสีหน้าจริงจังมาก ใจของเซิ่นเส้าชิงกระตุกวูบ นางถึงขั้นนับเลขไม่ถูกแล้ว! ในตอนนั้นเอง คุณย่าเซิ่นก็ลุกขึ้นยืนแล้วตบศีรษะเซิ่นเส้าชิง “เจ้าเด็กบ้า! หลานคิดว่าย่าเป็นโรคสมองเสื่อมหรือไง? ขนาดเลขสามกับเลขหกย่ายังแยกไม่ออกเหรอ! ย่าว่าหลานนั่นแหละที่ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ” เมื่อเห็นคุณย่าเซิ่นเป็นแบบนี้ เซิ่นเส้าชิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่นางไม่ได้เป็นอะไร “แล้วเหลนชายอะไรที่คุณย่าอยากจะตั้งชื่อให้น่ะครับ?” คุณย่าเซิ่นเอาศอกสะกิดแขนเซิ่นเส้าชิงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าเด็กคนนี้ เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้แล้ว! ย่ารู้หมดแล้วนะ!” “คุณย่ารู้อะไรครับ?” คุณย่าเซิ่นลดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า “หลานกับเย่จื่อขึ้นรถก่อนแล้วค่อยซื้อตั๋วน่ะสิ! ย่าดูไม่ออกจริงๆ เลยนะ เจ้าเด็กคนนี้ หลานนี่มันร้ายนัก เรื่องมงคลใหญ่โตขนาดนี้ทำไมไม่บอกย่าบ้าง!” จู่ๆ เซิ่นเส้าชิงก็ตามความไวของคุณย่าเซิ่นไม่ทัน คุณย่าเซิ่นพูดต่อ “เจ้าเด็กนิสัยเสีย ย่าจะบอกให้นะ การตั้งชื่อเป็นเหตุการณ์ใหญ่ในชีวิต หลานต้องทำให้ดี! จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด ทางที่ดีที่สุดคือต้องเชื่อฟังเย่จื่อนะ!” คราวนี้ เซิ่นเส้าชิงเข้าใจความหมายของคุณย่าเซิ่นในที่สุด เขายกมือขึ้นลูบจมูก “คุณย่าครับ คุณย่าเข้าใจผิดแล้ว ผมยังไม่ได้ขึ้นรถกับจั๋วจั๋วเลย” ขึ้นรถ? หลังจากพูดออกไป เซิ่นเส้าชิงก็รู้สึกว่าคำเปรียบเทียบนี้มันแปลกๆ เล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ แต่ใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงจางๆ ยังไม่ได้ขึ้นรถงั้นเหรอ?