บทที่ 1358: 280: คนเราจะหน้าด้านได้ถึงเพียงไหนกัน? 3 คำกล่าวอ้างของเซี่ยว่านชิวนั้นช่างฟังดูงดงามละมุนหูถึงขีดสุด จนเมื่อผู้คนได้ยิน ต่างก็พากันรู้สึกว่าเฉินเส้าชิงต่างหากที่เป็นฝ่ายได้เปรียบเธอเสียด้วยซ้ำ ช่างเป็นวาสนาของเฉินเส้าชิงเหลือเกินที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่ดีพร้อมอย่างเจิ้งหว่านยิน โจวจูหลงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งที่เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ในใจของเซี่ยว่านชิวกลับยังคงคำนึงถึงแต่เรื่องของโจวเสียงและเฉินเส้าชิง เธอกระทั่งอยากจะให้เจิ้งหว่านยินแต่งงานกับเฉินเส้าชิงเพื่อช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ในโลกใบนี้จะไปหาแม่เลี้ยงที่มีเมตตาขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก? อย่าว่าแต่ในฐานะแม่เลี้ยงเลย! ต่อให้เป็นแม่แท้ๆ ก็อาจจะไม่ทุ่มเทให้ได้เท่าเซี่ยว่านชิวด้วยซ้ำ “ว่านชิว ขอบคุณนะ ขอบคุณที่คุณช่างเห็นอกเห็นใจกันถึงขนาดนี้” ดวงตาของโจวจูหลงแดงก่ำ “เมืองมูหยางอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงนับพันไมล์ ผม... ผมเกรงว่าหว่านยินจะถูกเอาเปรียบหากเธอต้องแต่งงานมาอยู่ที่นี่” เซี่ยว่านชิวบอกว่าเธอทำใจจากเจิ้งหว่านยินไม่ได้ ส่วนโจวจูหลงก็บอกว่าเขาเองก็ทำใจจากเธอไม่ได้เช่นกัน และเขาก็รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เจิ้งหว่านยินอายุเท่าไหร่กันตอนที่ก้าวเข้าสู่ตระกูลโจวเป็นครั้งแรก? ตอนนั้นเธอตัวเล็กจ้อยราวกับลูกแมวตัวหนึ่งเท่านั้น! เธอเป็นเพียงเด็กน้อยที่พี่สะใภ้ของเขาฝากฝังให้ช่วยดูแล เซี่ยว่านชิวเองก็กังวลใจไม่แพ้กัน แต่เป็นโจวจูหลงนี่เองที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงทุกคืน คอยเฝ้ามองเจิ้งหว่านยินยามป้อนนมให้เธอ เขาทะนุถนอมป้อนน้ำป้อนนมให้เจิ้งหว่านยินทีละนิดจนกระทั่งเธอเติบโตมาได้งดงามขนาดนี้ โจวจูหลงไม่เคยปฏิบัติกับลูกๆ ของตนเองดีเท่านี้มาก่อน แต่เขากลับทุ่มเทแรงกายแรงใจและเลือดเนื้อทั้งหมดให้กับเจิ้งหว่านยิน เดิมทีเขาอยากให้เจิ้งหว่านยินหาคู่ครองที่บ้านเกิดของตน แต่เซี่ยว่านชิวกลับต้องการให้เธอแต่งงานเข้าไปในเมืองหลวง เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยว่านชิวก็ทอดถอนใจยาว “ฉันจะตัดใจยอมให้หว่านยินแต่งงานไปไกลขนาดนั้นได้อย่างไร? แต่ถ้าไม่ให้หว่านยินแต่งไป แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรได้ล่ะ? ฉันคงทนดูเย่จั๋วแต่งงานกับเส้าชิงไม่ได้ใช่ไหม? แม่แท้ๆ ของเสียงเสียงก็ด่วนจากไปเร็ว ถึงแม้ฉันจะเป็นแม่เลี้ยง แต่ฉันก็รักและเอ็นดูเสียงเสียงเหมือนลูกในไส้มาตั้งนานแล้ว! ฉันทำใจไม่ได้จริงๆ ที่เห็นเสียงเสียงถูกยัยเด็กเย่จั๋วนั่นหลอก รวมถึงแม่สามีของเสียงเสียงด้วย พอคนเราแก่ตัวลงก็เริ่มเลอะเลือน เห็นลูกตาปลาเป็นไข่มุกไปเสียได้! ฉันเจ็บปวดใจเหลือเกิน!” ขณะที่เธอกล่าวประโยคสุดท้าย เซี่ยว่านชิวก็บีบน้ำตาจระเข้ออกมาได้สองหยดพอดี โจวจูหลงเองก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่งเช่นกัน เซี่ยว่านชิวกล่าวต่อ “ยังดีที่เด็กอย่างเส้าชิงนั้นพื้นฐานนิสัยไม่เลว ฉันถึงพอจะวางใจที่จะฝากหว่านยินไว้กับเขาได้ ดังนั้น ตาแก่... เชื่อฉันสักครั้งเถอะ ไม่อย่างนั้น ต่อให้ฉันหลับตาตาย ฉันก็คงตายตาไม่หลับ” โจวจูหลงสูดหายใจลึกก่อนจะพยักหน้าตกลง “เอาล่ะ ผมรับปากคุณ” “ตาแก่ ขอบคุณนะ” เซี่ยว่านชิวเผยสีหน้าดีใจจนออกนอกหน้า “ยัยแก่เอ๊ย จะมาเกรงใจอะไรกับผมล่ะ?” โจวจูหลงเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเซี่ยว่านชิวอย่างอ่อนโยน เซี่ยว่านชิวกล่าวต่อไป “ถึงแม้คุณจะตกลงแล้ว แต่ฝั่งเสียงเสียง...” เมื่อเห็นเซี่ยว่านชิวมีท่าทีกังวล โจวจูหลงก็กล่าวอย่างฉุนเฉียวว่า “เธอจะทำไม? ผมเป็นปู่ที่จัดการเรื่องคู่ครองให้หลานชายของตัวเอง ผมยังต้องขอความยินยอมจากเธอด้วยงั้นเหรอ?” เซี่ยว่านชิวกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ถึงแม้คุณจะพูดแบบนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรเสียงเสียงก็เป็นแม่ของเส้าชิง เรื่องนี้เรายังคงต้องได้รับความยินยอมจากเธออยู่ดี ตาแก่... ฟังฉันนะ เวลาคุณไปคุยเรื่องนี้กับเสียงเสียง คุณห้ามใช้อารมณ์กับเธอเด็ดขาด ครอบครัวที่ปรองดองย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสมอ หากเรื่องราวบานปลายไปมันจะไม่เป็นผลดีต่อฝ่ายไหนเลย!” โจวจูหลงพยักหน้า “ผมรู้แล้ว” เจิ้งหว่านยินสอดคำพูดขึ้นมาในจังหวะที่เหมาะสมพอดี “คุณปู่คุณย่าคะ หนูไม่อยากแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องจริงๆ พวกคุณอย่ามัดมือชกแบบนี้เลยค่ะ!” เซี่ยว่านชิวถลึงตาใส่เจิ้งหว่านยินทันควัน “ตรงนี้ไม่มีที่ให้แกพูดแทรก” โจวจูหลงมองเจิ้งหว่านยินด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “หว่านยิน ย่าเขาทำทุกอย่างก็เพื่อตัวหลานเองนะ” เจิ้งหว่านยินทอดถอนใจ “ถึงแม้หนูจะยินยอม แต่ลูกพี่ลูกน้องอาจจะไม่ยินดีด้วยก็ได้ คุณปู่คะ พาคุณย่ากลับไปกับเราเถอะค่ะ! เรากลับไปใช้ชีวิตของเราที่มูหยางอย่างสงบ อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้เลย” เฉินเส้าชิงจะไม่ยินดีงั้นเหรอ? เหตุใดเฉินเส้าชิงถึงจะไม่ยินดีล่ะ? ในสายตาของโจวจูหลง เจิ้งหว่านยินคือหญิงสาวที่โดดเด่นและเพียบพร้อมที่สุดในโลก เฉินเส้าชิงไม่มีเหตุผลประการใดที่จะไม่เต็มใจ หากจะมีใครสักคนที่ต้องรู้สึกไม่ยินยอม ก็ควรจะเป็นเจิ้งหว่านยินเสียมากกว่า! โจวจูหลงจึงกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ไม่ต้องกังวลไป ในเมื่อปู่ออกหน้าจัดการเอง เขาไม่มีทางกล้าปฏิเสธหรอก” เจิ้งหว่านยินทำท่าจะค้านขึ้นมาอีก แต่เซี่ยว่านชิวกลับขัดจังหวะเสียก่อน “หว่านยิน ย่าเริ่มหิวแล้ว ไปหาซื้ออะไรมาให้ย่าทานหน่อยไป” “ค่ะ” เจิ้งหว่านยินพยักหน้าก่อนจะลุกเดินออกไปซื้ออาหาร เมื่อมองตามแผ่นหลังของเจิ้งหว่านยินไป เซี่ยว่านชิวก็เปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “ตาแก่ ช่วงนี้ฉันฝันถึงแม่ของหว่านยินอยู่บ่อยๆ บอกฉันทีเถอะ ฉันเองก็ใกล้จะจากโลกนี้ไปแล้วเหมือนกันใช่ไหม?” เมื่อได้ยินประโยคนี้ โจวจูหลงก็รีบค้านขึ้นทันควัน “พูดเหลวไหลอะไรอย่างนั้น! มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาด! คุณจะยังไม่ไปไหนทั้งนั้น! คุณก็แค่ถูกยัยผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้นยั่วโมโหจนเพ้อเจ้อไปเท่านั้นเอง”