บทที่ 1345: 278: โจวเซียงจะเข้มแข็ง เธอจะโกรธเซี่ยว่านชิวและตัดความสัมพันธ์ทั้งหมด! 3 “คนสวย คุณอาจจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ มันไม่ใช่เรื่องเงินจริงๆ นะ” เด็กสาวผมยาวอธิบายอย่างอดทน เจิ้งว่านยินเริ่มหมดความอดทนเล็กน้อย เธอไม่เต็มใจที่จะเสนอราคาด้วยตัวเอง แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าเงิน 200 หยวนนั้นน้อยเกินไป เธอเป็นคนละโมบไม่รู้จักพอ หากเซี่ยว่านชิวไม่อยากกินผลชาน้ำมันนี้ เธอก็คงไม่อยากจะให้แม้แต่สองหยวนด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่สองร้อยหยวนเลย เจิ้งว่านยินเป็นคนมีการศึกษา แม้ว่าเธอจะคิดเช่นนั้นในใจ แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นดังนั้น เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่อยู่ข้างๆ เด็กสาวผมยาวก็รีบพูดขึ้นว่า “ลี่จื่อ เธอจะไม่ขายจริงๆ เหรอ?” อันลี่จื่อส่ายหน้า “ฉันไม่ขาย” เด็กสาวหน้าตาน่ารักเงยหน้าขึ้นมองเจิ้งว่านยิน “คนสวยคะ ฉันจะขายของฉันให้คุณเอง!” มันคือเงินสองร้อยหยวนเชียวนะ เธอสามารถซื้อผลชาน้ำมันได้เพิ่มอีกตั้งสิบชุด เจิ้งว่านยินยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้สิ ขอบใจนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวหน้าตาน่ารักส่งผลชาน้ำมันให้เจิ้งว่านยินแล้วพูดว่า “คนสวยคะ ถ้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้อีกครั้ง คุณต้องบอกฉันด้วยนะ” แววตาของเจิ้งว่านยินเต็มไปด้วยความดูถูก แต่เธอไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า เธอปิดบังมันไว้แล้วพยักหน้าตอบว่า “ตกลง” เมื่อมองตามแผ่นหลังของเจิ้งว่านยินที่เดินจากไป เด็กสาวหน้าตาน่ารักก็กอดแขนของอันลี่จื่อแล้วพูดว่า “ลี่จื่อ ไปกันเถอะ เธอไปเป็นเพื่อนฉันซื้อผลชาน้ำมันอีกชุดหน่อยสิ” อันลี่จื่อยิ้มแล้วพูดว่า “ชิงชิง ฉันมีอีกชุดอยู่นี่ไง ทำไมเราไม่แบ่งกันคนละครึ่งล่ะ?” จางชิงชิงกล่าวว่า “กินแค่ครึ่งเดียวมันไม่สนุกหรอก ทำไมเธอไม่ไปเป็นเพื่อนฉันซื้ออีกชุดล่ะ!” อันลี่จื่อมองไปที่ฝูงชนที่กำลังเข้าแถวแล้วพูดว่า “นี่ต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงเลยนะ!” “ก็แค่ชั่วโมงเดียวไม่ใช่เหรอ? ไปกันเถอะ ไปกัน!” จางชิงชิงพูดต่อ “ฉันอุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงเมืองหลวงเพื่อมาหาเธอเลยนะ เธอจะไม่เต็มใจไปเป็นเพื่อนฉันต่อแถวเชียวเหรอ?” อันลี่จื่อขี้เกียจเกินกว่าจะไปต่อแถวจริงๆ เธอจึงยัดผลชาน้ำมันใส่มือของจางชิงชิงแล้วพูดว่า “เธอกินของฉันเถอะ! ยังไงซะฉันก็อยู่ที่เมืองหลวงและสามารถกินได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว ไว้ฉันค่อยมาซื้อตอนที่มีคนน้อยๆ ก็ได้” “ลี่จื่อ ขอบใจนะ!” จางชิงชิงกอดอันลี่จื่อ “อย่าเกรงใจฉันเลย” ขณะที่จางชิงชิงกำลังกินอาหารของเธอ เธอก็พูดขึ้นว่า “ลี่จื่อ ฉันอิจฉาเธอจริงๆ เราโตมาด้วยกันตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นคุณหนูตระกูลหลิน ส่วนฉันยังคงเป็นคนเดิมเหมือนตอนเด็กๆ” จางชิงชิงและอันลี่จื่อโตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนนั้นถือว่าดีทีเดียว เมื่อเห็นอันลี่จื่อเปลี่ยนจากสามัญชนธรรมดามาเป็นลูกสาวของตระกูลที่มั่งคั่ง หากจะบอกว่าเธอไม่อิจฉาก็คงเป็นการโกหก! จางชิงชิงพูดต่อ “ลี่จื่อ ตอนนี้เธอได้ติดต่อกับพวกคนระดับสูงบ้างหรือเปล่า? ถ้ามีโอกาส ช่วยหาเศรษฐีให้ฉันสักคนสิ! ให้ฉันได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็นลูกสาวในตระกูลที่ร่ำรวยบ้าง” เมื่อได้ยินเช่นนั้น อันลี่จื่อก็เบิกตากว้างและมองไปที่จางชิงชิง “แล้วคุณลุงกับคุณป้าล่ะ?” เธอจำได้ว่าพ่อแม่ของจางชิงชิงนั้นรักกันดีเสมอมา จางชิงชิงยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันแค่ล้อเธอเล่นน่ะ! แต่ถ้ามีโอกาส เธอช่วยแนะนำทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองให้ฉันหน่อยสิ แต่เธอห้ามแนะนำพวกคนสุ่มสี่สุ่มห้าให้ฉันนะ! ฉันต้องการคนที่มีภูมิหลังครอบครัวใกล้เคียงกับพ่อเลี้ยงของเธอ... จะดีที่สุดถ้าเขาเป็นลูกคนเดียวของบ้าน...” แม้ว่าจางชิงชิงจะไม่เคยสัมผัสกับตระกูลที่ร่ำรวยจริงๆ มาก่อน แต่เธอก็เคยดูโทรทัศน์มาบ้าง ในตระกูลที่ร่ำรวยมักจะมีลูกหลายคน ตอนเด็กๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่เมื่อถึงเวลาแบ่งทรัพย์สินของครอบครัว พวกเขาต้องสู้กันจนหัวแตกแน่นอน ลูกคนเดียวนั้นดีกว่ามาก ลูกคนเดียวไม่จำเป็นต้องแบ่งทรัพย์สินของครอบครัวกับคนอื่น หลังจากพูดจบ จางชิงชิงก็พูดต่อว่า “รูปร่างหน้าตาของคนจะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญ ตราบใดที่ครอบครัวมีเงินก็พอแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคนคนนั้นต้องอยู่ในระดับเดียวกับครอบครัวพ่อเลี้ยงของเธอ” ในฐานะเพื่อนสนิทของอันลี่จื่อที่โตมาด้วยกัน จางชิงชิงไม่อยากจะรู้สึกด้อยกว่าอันลี่จื่อ เมื่อเห็นว่าจางชิงชิงดูเหมือนไม่ได้ล้อเล่น อันลี่จื่อก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย แม้ว่าเธอและจางชิงชิงจะโตมาด้วยกัน แต่ครอบครัวตระกูลจางก็ได้ย้ายออกไปตั้งแต่อายุ 15 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้งนับตั้งแต่แยกย้ายกันไป เป็นเวลาห้าปีเต็ม เมื่อได้เห็นจางชิงชิงอีกครั้ง อันลี่จื่อรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก แต่เธอไม่รู้ว่าอะไรกันแน่ที่เปลี่ยนไป สรุปสั้นๆ คือมันรู้สึกแปลกไปเล็กน้อย แต่มันก็อาจเป็นไปได้ว่าเพราะไม่ได้พบกันนานเกินไป พวกเขาจึงเริ่มมีความรู้สึกห่างเหินกันบ้าง “ลี่จื่อ ฉันกำลังพูดกับเธอนะ! เธอไม่ได้ยินฉันเหรอ?” จางชิงชิงตบไหล่ของอันลี่จื่อ “ฉันได้ยินแล้ว” ในที่สุดอันลี่จื่อก็รู้สึกตัว เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะจำเรื่องนี้ไว้ให้เธอเอง” จางชิงชิงยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นเธอห้ามลืมนะ!” “อืม” อันลี่จื่อพยักหน้าตอบรับ