บทที่ 1339: 277: ความลับของเซี่ยหว่านชิว โง่เขลาถึงขีดสุด “ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีอะไรผิดปกติ” เย่เซินกล่าว “ดีแล้ว” เจิ้งหว่านยินชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเส้าชิงไม่ได้มาเยี่ยมเซี่ยหว่านชิวหรอกหรือ? ดูเหมือนว่าพวกเธอจะประเมินตัวเองสูงเกินไปเสียแล้ว “เมื่อดูจากท่าทางของเฉินเส้าชิงแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่รู้เลยว่าเซี่ยหว่านชิวกำลังป่วยและนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล” หรือจะเป็นเพราะ... โจวเสียงไม่ได้บอกเขา? เมื่อคิดได้ดังนั้น เจิ้งหว่านยินจึงรีบเดินกลับเข้าไปในห้องพักฟื้น “คุณยายคะ” “ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ?” เซี่ยหว่านชิววางโทรศัพท์ของเธอลงและคว่ำหน้าจอไว้ เจิ้งหว่านยินกล่าวว่า “คุณยายคะ ทายสิว่าเมื่อกี้หนูเจอใครข้างนอก?” “ใครล่ะ?” เซี่ยหว่านชิวถาม “หรือจะเป็นเย่จ้าว?” นอกจากเย่จ้าวแล้ว เซี่ยหว่านชิวก็คิดถึงใครไม่ออกอีก ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเซี่ยหว่านชิวก็มีสายเรียกเข้าเป็นวิดีโอคอลดังขึ้น แต่เซี่ยหว่านชิวทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน เจิ้งหว่านยินจึงช่วยเตือน “คุณยายคะ โทรศัพท์ดังค่ะ” เซี่ยหว่านชิวตอบ “ไม่ต้องไปสนใจหรอก พูดต่อสิ” เจิ้งหว่านยินพยักหน้าและพูดต่อ “เมื่อกี้หนูเห็นเย่จ้าวอยู่ที่ชั้นล่างจริงๆ ค่ะ แต่คุณยายทายถูกแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น” “หมายความว่ายังไง?” เซี่ยหว่านชิวถาม หลังจากเธอพูดจบ โทรศัพท์ของเซี่ยหว่านชิวก็ยังคงแผดเสียงดังอย่างต่อเนื่อง “คุณยายไม่ดูหน่อยเหรอคะว่าใครโทรมา?” เจิ้งหว่านยินกล่าวต่อ “เผื่อว่าจะมีธุระด่วนอะไร” เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยหว่านชิวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เธอไม่ได้กดรับสายวิดีโอ ทว่าเปลี่ยนเป็นการรับสายแบบเสียงแทน “ฮัลโหล” ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรมา แต่เซี่ยหว่านชิวตอบกลับไปว่า “ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสะดวก ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ” จากนั้นเธอก็กดวางสายไป เมื่อเห็นว่าเซี่ยหว่านชิววางสายแล้ว เจิ้งหว่านยินจึงพูดต่อ “นอกจากเย่จ้าวแล้ว หนูยังเห็นพี่ชายด้วยค่ะ” เฉินเส้าชิงน่ะเหรอ? เซี่ยหว่านชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “จริงเหรอ? เส้าชิงก็มาด้วยงั้นเหรอ?” เจิ้งหว่านยินพยักหน้ายืนยัน “จริงๆ ค่ะ!” เซี่ยหว่านชิวไม่ได้แปลกใจที่เย่จ้าวจะมาขอโทษเธอ เพราะอย่างไรเสีย หากเย่จ้าวคิดจะแต่งงานกับเฉินเส้าชิง เธอก็ต้องได้รับความยินยอมจากคุณยายของเขาเสียก่อน ทว่าการที่เฉินเส้าชิงมาด้วยนั้นกลับเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเธอ เฉินเส้าชิงมีบุคลิกที่เย็นชาและไม่ค่อยจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้บ่อยนัก เธอไม่คิดเลยว่าเฉินเส้าชิงจะยอมตามเย่จ้าวมาเพื่อยอมรับผิดกับเธอด้วยตัวเอง คงจินตนาการได้เลยว่าตัวเธอในฐานะคุณยายมีความสำคัญในใจของเฉินเส้าชิงมากเพียงใด! เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซี่ยหว่านชิวก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ เธอถามต่อว่า “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนกันแล้ว?” เจิ้งหว่านยินตอบว่า “อยู่ที่โถงทางเดินหลักของโรงพยาบาลค่ะ” การที่พวกเขาอยู่ที่โถงหลักแล้ว ย่อมหมายความว่ากำลังจะมาถึงในไม่ช้า เซี่ยหว่านชิวรีบเอนตัวลงนอนบนเตียงและกำชับเจิ้งหว่านยินว่า “หว่านยิน เดี๋ยวถ้าพี่ชายของหลานมาถึง ให้บอกเขาว่ายายหมดสติไปและยังไม่ฟื้นเลยนะ!” เธอต้องทำให้เฉินเส้าชิงเห็นว่าอาการของเธอนั้นรุนแรงเพียงใด เฉินเส้าชิงเป็นคนกตัญญูมาก เมื่อเขาเห็นว่าเธอยังไม่ฟื้น เขาจะต้องทิ้งเย่จ้าวตรงนั้นอย่างแน่นอน เมื่อคิดถึงภาพเหตุการณ์นั้น เซี่ยหว่านชิวก็รู้สึกมีความสุขมาก เย่จ้าวคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! คนอย่างผู้หญิงคนนั้นคิดจะแต่งงานกับเฉินเส้าชิงงั้นหรือ? มันน่าขันสิ้นดี ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น สีหน้าของเจิ้งหว่านยินก็ดูอึดอัดเล็กน้อย “คุณยายคะ จริงๆ แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ” “เรื่องอะไร?” เซี่ยหว่านชิวถาม เจิ้งหว่านยินกล่าวต่อ “หนูบอกแล้วคุณยายอย่าเพิ่งโกรธนะคะ” เซี่ยหว่านชิวพยักหน้า “ได้ ยายไม่โกรธหรอก” ในเมื่อเฉินเส้าชิงพาเย่จ้าวมาขอโทษด้วยตัวเองแล้ว จะมีอะไรให้ต้องโกรธไม่อีก? ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด เจิ้งหว่านยินไตร่ตรองคำพูดในใจก่อนจะกล่าวว่า “พี่ชาย... พี่ชายเขา...” “พี่ชายหลานเป็นอะไร? เห็นหลานท่าทางแบบนี้แล้วยายใจร้อนจริงๆ!” เซี่ยหว่านชิวเริ่มกังวล “อย่ามัวแต่อึกอักสิ ทำไมถึงพูดไม่จบสักที!” เจิ้งหว่านยินจึงรวบรวมความกล้าพูดรวดเดียวว่า “หนูคิดว่าพี่ชายไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมคุณยายหรอกค่ะ อีกอย่าง เย่จ้าวก็ไม่ได้มาเพื่อขอโทษคุณยายด้วย คุณยายคะ พวกเราอาจจะเข้าใจผิดไปเอง” ไม่ได้มาขอโทษงั้นเหรอ? จะเป็นไปได้อย่างไร! “แล้วทำไมพี่ชายของหลานกับคนพวกนั้นถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาลล่ะ?” เซี่ยหว่านชิวซัก เจิ้งหว่านยินกล่าวต่อ “หนูเห็นว่าคุณลุงของเย่จ้าวก็มาด้วยค่ะ ดูเหมือนเขาจะมาตรวจร่างกาย เพราะฉะนั้น...” “เพราะฉะนั้น เฉินเส้าชิงเลยมาเป็นเพื่อนลุงของเย่จ้าวงั้นเหรอ?” เป็นไปไม่ได้! เซี่ยหว่านชิวไม่เชื่อเด็ดขาด ลุงของเย่จ้าวเป็นใครกัน? ส่วนเธอคือคุณยายแท้ๆ ของเฉินเส้าชิงเชียวนะ เมื่อเทียบกับยายของตัวเองแล้ว ลุงห่างๆ คนหนึ่งจะมีค่าอะไร? เจิ้งหว่านยินพูดต่อ “แต่คุณยายอย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ ดูจากท่าทางของพี่ชายแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่รู้เลยว่าคุณยายเข้าโรงพยาบาล ถ้าเขารู้ เขาต้องมาเยี่ยมคุณยายแน่นอนค่ะ”