บทที่ 1424: 305: ฉันจะทรมานพวกสวะให้สาสมใจ! (กิจกรรมนอกหลักสูตร) 6 เซี่ยหว่านชิวเลิกเปลือกตาขึ้นมอง “ทำไมตาแก่นั่นถึงไม่มาด้วยตัวเอง?” ชายหนุ่มกล่าวอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ คุณนายเซี่ย ผมชื่ออู๋จื่อหลง เป็นทนายความของคุณโจวซู่หลง นี่คือหนังสือสัญญาหย่าที่คุณโจวขอให้ผมนำมาให้คุณลงนามครับ” หนังสือสัญญาหย่า! เซี่ยหว่านชิวชะงักไป เดิมทีเธอคิดว่าโจวซู่หลงจะส่งคนมาขอโทษและรับเธอกลับไป เธอไม่คาดคิดเลยว่าคนที่มาจะเป็นทนายความ! ... ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนำหนังสือสัญญาหย่าติดมือมาด้วย! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? “ฉันไม่เซ็น!” เซี่ยหว่านชิวสะบัดหน้าหนี “ต่อให้ต้องตาย ฉันก็ไม่มีวันเซ็นเด็ดขาด!” อู๋จื่อหลงขยับแว่นตาเล็กน้อย “คุณนายเซี่ยครับ คุณถูกพิจารณาว่านอกใจสามี ต่อให้คุณไม่ยินยอมที่จะลงนามในหนังสือสัญญาหย่า แต่ตราบใดที่คุณโจวยื่นอุทธรณ์ต่อศาล ผู้พิพากษาจะตัดสินให้คุณหย่าขาดจากกันอยู่ดี! จะบอกความจริงให้ทราบนะครับ ตอนนี้คุณโจวกำลังเตรียมการยื่นเรื่องต่อศาลแล้ว” “หมายความว่า... คุณปู่ต้องการหย่ากับคุณย่าจริงๆ เหรอคะ?” เจิ้งหว่านอินเอ่ยถามด้วยใบหน้าซีดเผือด “ครับ” อู๋จื่อหลงพยักหน้า “ดังนั้น คุณเซี่ยครับ คุณรีบเซ็นชื่อจะดีกว่า อย่าได้เสียเวลาของทุกคนเลย” “ฉันไม่ได้นอกใจ และฉันก็ไม่ได้ทำอะไรให้โจวซู่หลงต้องเสียใจด้วย รูปพวกนั้นมันเป็นรูปตัดต่อทั้งนั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยสักนิด!” เซี่ยหว่านชิวโต้กลับ อู๋จื่อหลงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเล่นวิดีโอ “งั้นสิ่งเหล่านี้ก็เป็นเรื่องแต่งขึ้นด้วยงั้นเหรอครับ?” เมื่อได้เห็นฉากต่างๆ ในวิดีโอ เซี่ยหว่านชิวก็แทบอยากจะคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นมาขว้างทิ้งให้แตกเป็นเสี่ยงๆ! ในวินาทีนั้น เจิ้งหว่านอินก็นึกถึงตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมาได้ เธอรีบเอามือปิดปากแล้วอุทานว่า “ที่แท้... ที่แท้ตุ๊กตาตัวนั้นก็คืออุปกรณ์ดักฟัง!” มิน่าเล่า โจวซู่หลงถึงได้ไม่ต้องการเธออีกต่อไป! ปรากฏว่าโจวซู่หลงล่วงรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องผู้ป่วยทั้งหมดแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนี้ เลือดในกายของเจิ้งหว่านอินก็ดูเหมือนจะไหลย้อนกลับ เธอทำเรื่องโง่เขลาอะไรลงไปกันแน่! เธอถึงขนาดโทรหาคุณปู่ของอู๋โยวอวี่ต่อหน้าต่อตาโจวซู่หลงเลยทีเดียว! เซี่ยหว่านชิวหมดสิ้นหนทางสู้แล้ว เธอเงยหน้ามองอู๋จื่อหลงแล้วกล่าวว่า “ต่อให้ต้องหย่า โจวซู่หลงก็ต้องแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลโจวมาให้ฉัน เขาอย่าหวังเลยว่าจะสลัดฉันทิ้งไปเปล่าๆ แบบนี้ได้!” เธอติดตามโจวซู่หลงมานานหลายปี เธอไม่มีวันจากไปมือเปล่าเด็ดขาด “คุณเป็นฝ่ายผิดเองนะครับ แต่ยังจะเรียกร้องทรัพย์สินส่วนตัวของครอบครัวอีก ไม่ต้องพูดถึงว่าปัจจุบันคุณโจวไม่มีเงินเหลือติดตัวแม้แต่หยวนเดียว ไม่ใช่แค่ไม่มีเงินนะครับ แต่เขายังมีหนี้เงินกู้มากกว่า 300,000 หยวนด้วย! ตามกฎหมายทะเบียนสมรส นี่ถือเป็นหนี้ร่วมระหว่างคุณกับสามี คุณต้องร่วมชดใช้หนี้ก้อนนี้เป็นจำนวน 150,000 หยวนครับ!” “โจวซู่หลงจะไม่มีเงินได้ยังไง? นายหลอกเด็กหรือไง!” เซี่ยหว่านชิวแหวขึ้นมา อู๋จื่อหลงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ดูเหมือนคุณจะยังไม่ทราบนะครับว่า หลังจากที่คุณโจวผู้เฒ่าล่วงรู้เรื่องที่คุณนอกใจ เขาก็ได้โอนทรัพย์สินทั้งหมดของเขาไปให้คุณชายโจวน้อยเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นตอนนี้คุณโจวผู้เฒ่าจึงเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวครับ!” เมื่อกล่าวจบ อู๋จื่อหลงก็ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้เซี่ยหว่านชิว “นี่คือใบรับรองทรัพย์สินที่ออกโดยสำนักงานรับรองเอกสารครับ” เซี่ยหว่านชิวรับเอกสารมาดู เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เป็นไปตามที่อู๋จื่อหลงพูดทุกประการ ตอนนี้โจวซู่หลงกลายเป็นไอ้คนสิ้นเนื้อประดาตัวไปแล้ว อู๋จื่อหลงกล่าวต่อไปว่า “แน่นอนครับ คุณสามารถเลือกที่จะไม่เซ็นหนังสือสัญญาหย่าก็ได้ แต่ผมต้องขอเตือนไว้ก่อนว่า ตราบใดที่คุณโจวยื่นเรื่องอุทธรณ์ การแต่งงานของคุณจะสิ้นสุดลงโดยอัตโนมัติหลังจากผ่านไปสามเดือน และแน่นอนว่าหากคุณโจวยังกู้ยืมเงินต่อไปภายในสามเดือนนี้ คุณก็ต้องร่วมชดใช้หนี้ก้อนนั้นครึ่งหนึ่งด้วย! อย่าแม้แต่จะคิดกู้เงินเองเชียวนะครับ เพราะตอนนี้คุณคือฝ่ายที่ทำความผิด ไม่ว่าคุณจะกู้เงินมามากแค่ไหน ศาลจะไม่ตัดสินให้คุณโจวมาช่วยคุณชดใช้หนี้อย่างแน่นอน” วูบ! ใบหน้าของเซี่ยหว่านชิวเปลี่ยนเป็นขาวซีด อำมหิต! โจวซู่หลงช่างอำมหิตเกินไปแล้วจริงๆ เขาว่ากันว่าสามีภรรยาผูกพันกันร้อยวันก็เป็นบุญคุณล้นเหลือ เธอและโจวซู่หลงเป็นสามีภรรยากันมานานกว่าสามสิบปี แต่กลับต้องมาลงเอยแบบนี้! มันช่างน่าสมเพชและน่าหัวร่อสิ้นดี เมื่อเห็นเซี่ยหว่านชิวมีสภาพเช่นนั้น อู๋จื่อหลงจึงสำทับต่อว่า “คุณนายเซี่ยครับ ผมขอแนะนำให้คุณหยุดในตอนที่ยังมีโอกาส ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ได้มาจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียไปนะครับ!” “เซ็น! ฉันจะเซ็น!” เซี่ยหว่านชิวเม้มริมฝีปากแน่น หลายปีที่ผ่านมาเธอเก็บหอมรอมริบเงินจากตระกูลโจวมาได้มากพอสมควร ต่อให้ต้องหย่าตอนนี้เธอก็ไม่ถือว่าขาดทุน! อู๋จื่อหลงส่งปากกาให้เซี่ยหว่านชิว เมื่อเห็นเซี่ยหว่านชิวลงนามในหนังสือสัญญาหย่า เจิ้งหว่านอินก็ทรุดเข่าลงพร้อมคราบน้ำตา “ไม่นะ... ไม่...” ทันทีที่จรดปากกาเซ็นชื่อนี้ลงไป เธอจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับโจวซู่หลงอีกต่อไปแล้ว ใบหน้าของเซี่ยหรงเล่อซีดเผือดลงทันตา หลังจากเซ็นเสร็จสิ้น อู๋จื่อหลงก็เก็บหนังสือสัญญาหย่าแล้วเดินจากไป เซี่ยหว่านชิวมองไปที่เจิ้งหว่านอิน “หว่านอิน อย่าร้องไห้ไปเลย ลูกโทรหาคุณปู่ของลูกสิ บอกให้ท่านมารับเรากลับบ้านที” “คุณปู่เหรอคะ?” เจิ้งหว่านอินชะงักค้างไปกับคำพูดนั้น