บทที่ 1411: 303: คนมีความสุข ทรมานญาติสุดประเสริฐ (การอัปเดตครั้งที่ 16) แม้จะมาถึงขั้นนี้แล้ว โจว จั้วหลง ก็ยังคงคิดถึงแต่เรื่องหน้าตาของตัวเองอยู่ดี โจว จั้วหลง กล่าวต่อไปว่า “ฉันยังต้องให้โจวเซียงมาโขกศีรษะขอขมาฉันแทนโจว จิ้นเป่ยด้วย! แล้วต้องอัดวิดีโอนี้ลงออนไลน์เหมือนกัน” โจว เซียง และ โจว จิ้นเป่ย เป็นพี่น้องคลานตามกันมา ตราบใดที่โจวเซียงปฏิเสธเรื่องเหล่านั้นบนโลกออนไลน์และยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโจว จิ้นเป่ย โจว จิ้นเป่ยก็จะไม่สามารถแสดงงิ้วฉากนี้ต่อไปได้อีก “ตกลงค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” เซี่ย หว่านชิว พยักหน้าตอบรับ อีกด้านหนึ่ง ที่คฤหาสน์เซิน โจว เซียง แต่งหน้าอย่างประณีตและสวมเสื้อกันลมสีน้ำตาลเพื่อปรับอุณหภูมิขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไป คุณนายผู้เฒ่าเซินเอ่ยถามขึ้นว่า “เซียงเซียง นี่ก็มืดแล้ว เธอจะไปไหนน่ะ?” โจว เซียง หันกลับมา “ฉันจะไปโรงพยาบาลค่ะ” ไปโรงพยาบาล? “ไปโรงพยาบาลทำไม? เธอจะไปหาโจว จั้วหลงเหรอ?” คุณนายผู้เฒ่าเซินถามต่อ โจว เซียง พยักหน้า “ไม่ว่ายังไง โจว จั้วหลงก็ยังเป็นพ่อของฉัน ถึงแม้เซี่ย หว่านชิวจะไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิด แต่เธอก็ยังเป็นแม่เลี้ยงของฉัน ในเวลาแบบนี้ ฉันต้องไปดูพวกเขาสักหน่อยค่ะ” ก่อนที่คุณนายผู้เฒ่าเซินจะได้ทันโต้ตอบ ร่างของโจวเซียงก็หายลับไปในราตรีที่มีหิมะโปรยปรายเสียแล้ว คุณนายผู้เฒ่าเซินมองตามทิศทางที่โจวเซียงหายไป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เด็กโง่คนนี้คงไม่ได้กำลังจะทำตัวโง่ๆ อีกใช่ไหม “ไม่ได้การ ฉันต้องตามไปดูเธอ!” คุณนายผู้เฒ่าเซินรีบกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนรองเท้าและเรียกคนขับรถ “เสี่ยวหลาน ไปโรงพยาบาลแห่งที่สอง!” “ครับ คุณนายผู้เฒ่า” คุณนายผู้เฒ่าเซินขึ้นไปนั่งบนรถ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “เสี่ยวหลาน หยุดรถก่อน” “ครับ” เสี่ยวหลานหักรถจอดข้างทาง คุณนายผู้เฒ่าเซินเปิดประตูรถลงไป เธอเดินไปที่ข้างทางแล้วหยิบอิฐก้อนหนึ่งขึ้นมาใส่ไว้ในกระเป๋าถือของเธอ ถ้าโจวเซียงกล้าทำตัวโง่เง่าอีกครั้ง เธอจะใช้อิฐก้อนนี้ตบเรียกสติโจวเซียงให้ตื่นเสียเลย ถึงแม้ปกติเธอจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับแม่สามีของโจวเซียงก็ตาม แต่ในเวลาแบบนี้ เธอจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด เธอให้โอกาสโจวเซียงมามากพอแล้ว “เมื่อถึงเวลา ฉันจะตบโจวเซียงก่อน จากนั้นก็ตบโจว จั้วหลง แล้วก็ตามด้วยเซี่ย หว่านชิว นังเมียน้อยนั่น เพื่อล้างแค้นให้แม่ดองของฉัน!” เมื่อคุณนายผู้เฒ่าเซินพูดประโยคนี้ออกมาอีกครั้ง เธอหลงลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เธอเป็นเพียงหญิงชราที่อายุเกือบเก้าสิบปีแล้ว เมื่อมีก้อนอิฐอยู่ในมือ คุณนายผู้เฒ่าเซินก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก เธอเดินกลับไปที่รถอีกครั้ง “เสี่ยวหลาน ออกรถต่อได้” เสี่ยวหลานสตาร์ทเครื่องยนต์ อีกด้านหนึ่ง โจว เซียง มาถึงโรงพยาบาลแห่งที่สองแล้ว เธอยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นของเซี่ย หว่านชิว และยื่นมือออกไปเคาะประตู ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก คนที่มาเปิดประตูก็คือ เซี่ย หว่านชิว นั่นเอง เซี่ย หว่านชิว ดุด่าขึ้นทันที “เซียงเซียง ทำไมมาช้าขนาดนี้! พ่อของแกโกรธจนนั่งไม่ติดแล้ว! แล้วก็จิ้นเป่ยเด็กคนนั้นด้วย ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย กล้าดียังไงมาบิดเบือนความจริงแบบนั้น! รีบเข้ามาปลอบพ่อแกเร็วเข้า!” “ขอโทษค่ะ พอดีรถติดนิดหน่อย แล้วพ่ออยู่ไหนคะ?” โจว เซียง ยังคงทำตัวเหมือนเมื่อก่อน เมื่อเผชิญกับการดุด่าของเซี่ย หว่านชิว เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากประท้วงสักคำ เซี่ย หว่านชิว แค่นเสียงเหยียดหยามในใจ คนโง่ก็คือคนโง่วันยังค่ำ! เซี่ย หว่านชิว ยิ้มแล้วพูดว่า “พ่อของแกอยู่ข้างใน รีบเข้ามาสิ” โจว เซียง เดินตามเซี่ย หว่านชิวเข้าไปข้างใน โจว จั้วหลง นั่งอยู่บนโซฟา “มาแล้วเหรอ” “คุณพ่อคะ” โจว เซียง เรียก “พวกแกพี่น้องนี่มันเหมือนกันจริงๆ เห็นฉันเป็นพ่ออยู่บ้างไหม?” โจว จั้วหลง หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาแล้วขว้างลงพื้นอย่างแรง เพล้ง! เศษแก้วกระจายเกลื่อน เมื่อเห็นโจวเซียงก้มหน้าและไม่กล้าปริปากพูดสักคำ โจว จั้วหลงก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พูดว่า “จิ้นเป่ยเป็นน้องชายของแก ในฐานะพี่สาว แกไม่ได้สั่งสอนน้องให้ดี นี่ถือเป็นการอกตัญญูอย่างยิ่ง! ในเมื่อตอนนี้จิ้นเป่ยไม่อยู่ที่นี่ แกก็โขกศีรษะยอมรับผิดแทนจิ้นเป่ยเสีย! แล้วคืนนี้แกต้องพายินยินกลับไปด้วย ยินยินเป็นดั่งกิ่งทองใบหยก เราจะปล่อยให้เธอมาลำบากอยู่ที่โรงพยาบาลกับเราไม่ได้! แต่แกต้องจำไว้นะ ไม่ใช่ยินยินที่ต้องไปขออาศัยตระกูลเซิน แต่เป็นแกที่อ้อนวอนขอให้ยินยินไปอยู่ที่คฤหาสน์เซิน!” โจว จั้วหลง หยุดพูดไปครู่หนึ่ง “ยินยินเป็นแก้วตาดวงใจของฉัน ตราบใดที่ฉันได้ยินว่าแกปล่อยให้ยินยินต้องลำบากแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่เอาแกไว้แน่!” เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ มุมปากของโจวเซียงก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง เมื่อก่อนเธอโง่ขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ? คุณนายผู้เฒ่าเซินพูดถูก โจว จั้วหลง และ เซี่ย หว่านชิว แทบจะปีนขึ้นมาถ่ายรดบนหัวเธออยู่แล้ว แต่เธอก็ยังทนรับมันไว้ได้ โง่จริงๆ เธอช่างโง่เขลาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้! ในโลกนี้คงไม่มีใครโง่เท่าเธออีกแล้ว เธอช่างทำผิดต่อแม่ของเธอเหลือเกิน เมื่อเห็นว่าโจวเซียงเงียบไปนาน โจว จั้วหลง ก็ตวาดเสียงแข็ง “ฉันพูดกับแกอยู่ หูหนวกหรือไง?” “พูดจบหรือยังคะ?” โจว เซียง เงยหน้าขึ้นมองโจว จั้วหลง ในวินาทีนี้ โจว เซียง ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน