บทที่ 1402: 296: ชื่อเสียงป่นปี้ (ช่วงที่ 9) “คุณแก ใจเย็นๆ ก่อน!” เซี่ย หว่านชิวรีบจับข้อมือของโจว จั้วหลงเอาไว้ “วันนี้จิ้นเป่ยไม่ได้มา บางทีเขาอาจจะติดธุระก็ได้! การตัดขาดความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาส่งเดชได้ ถ้ามันกระทบกระเทือนจิตใจเด็กจะทำยังไง?” เซี่ย หรงเล่อก็รีบก้าวเดินไปข้างหน้าเช่นกัน “คุณป้าพูดถูกค่ะ คุณลุงโปรดใจเย็นลงเถอะนะคะ” ใจเย็นหรือ? เวลานี้โจว จั้วหลงจะยังใจเย็นอยู่ได้อย่างไร? “ไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้ ขนาดตอนนี้ยังกล้าทำแบบนี้ ถ้าวันหนึ่งฉันแก่จนเดินไม่ไหว ไม่ยิ่งแย่ไปกว่านี้หรือไง!” “ตัดขาด! ต้องตัดขาดกันให้ได้!” โจว จั้วหลงโกรธจัดจริงๆ ขนาดเซี่ย หรงเล่อที่เป็นหลานสาวฝ่ายภรรยา ยังรู้ความและอุตส่าห์เดินทางมาไกลนับพันลี้เพื่อมาเยี่ยมเซี่ย หว่านชิว แต่โจว จิ้นเป่ยล่ะ? เขามีตัวตนอยู่ในเมืองหลวงแท้ๆ แต่กลับไม่โผล่หัวมาให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว! “คุณปู่คะ ทำไมเราไม่ให้โอกาสคุณอาอีกสักครั้งดูล่ะคะ รอดูว่าพรุ่งนี้คุณอาจะมาไหม ถ้าพรุ่งนี้เขามา เราค่อยยกโทษให้เขาก็ได้” เจิ้ง หว่านอินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “เขาว่ากันว่าใจกว้างดั่งมหาสมุทร ด้วยความสามารถของคุณปู่ ถ้าอยู่ในยุคโบราณ อย่างน้อยก็คงได้เป็นถึงมหาเสนาบดีเชียวนะคะ!” คำพูดของเจิ้ง หว่านอินทำให้โจว จั้วหลงสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง “ก็ได้ งั้นปู่จะเห็นแก่หน้าอินอินหรอกนะ ตอนนี้ฉันจะไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับไอ้ลูกอกตัญญูนั่น แต่ถ้าพรุ่งนี้ก่อนสิบโมงเช้ายังไม่เห็นหัวมัน ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์พ่อลูกก็แล้วกัน!” “คุณปู่คะ หนูขอขอบพระคุณแทนคุณอาด้วยค่ะ!” เจิ้ง หว่านอินกล่าว โจว จั้วหลงพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย็นชา เซี่ย หว่านชิวมองไปที่เจิ้ง หว่านอิน “หว่านอิน ดึกมากแล้ว พาพี่สาวเธอไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนเถอะ” “ค่ะ” เจิ้ง หว่านอินพยักหน้า เซี่ย หรงเล่อกล่าวว่า “คุณป้าคะ หนูจะอยู่เป็นเพื่อนคุณป้าค่ะ” เซี่ย หว่านชิวยิ้มแล้วตอบว่า “เด็กโง่ วันพรุ่งนี้ก็ยังมีไว้คุยกัน พรุ่งนี้ค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนป้าก็ได้เหมือนกันนั่นแหละ” “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” เซี่ย หรงเล่อพยักหน้า “หนูไปกับหว่านอินก่อนนะคะ คุณป้า คุณลุง ทั้งสองท่านก็รีบพักผ่อนแต่หัวค่ำด้วยนะคะ” หลังจากทั้งสองคนเดินออกไปแล้ว เซี่ย หว่านชิวก็หันไปมองโจว จั้วหลง “คืนนี้คุณดื่มไปไม่น้อยเลยใช่ไหม?” โจว จั้วหลงตอบว่า “ฉันเข้าขากับพี่อู๋ได้ดีน่ะ เลยดื่มเยอะไปหน่อย” ยามดื่มสุรากับคนที่รู้ใจ พันจอกก็ยังว่าน้อยไป โจว จั้วหลงและอู๋ โหย่วอวี่ถึงขั้นเสียดายที่รู้จักกันช้าไปเสียด้วยซ้ำ เซี่ย หว่านชิวยิ้มพลางถามว่า “คุณแก คุณคิดยังไงกับหรงเล่อบ้าง?” “เธอก็เป็นเด็กดีนะ” โจว จั้วหลงพยักหน้า เซี่ย หว่านชิวถอนหายใจ “น่าเสียดายที่เด็กคนนี้อาภัพ เสียสามีไปตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนนี้ยังต้องอยู่ตัวคนเดียว” โจว จั้วหลงกล่าวว่า “ลูกหลานมีวาสนาของตัวเอง คุณกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก บางทีหรงเล่ออาจจะมีคนที่เหมาะสมอยู่ข้างกายแล้วก็ได้” เมื่อได้ยินดังนั้น ประกายแสงมืดมนก็วูบผ่านดวงตาของเซี่ย หว่านชิว กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์งั้นหรือ? นั่นเป็นเพราะเซี่ย หรงเล่อไม่ใช่หลานสาวแท้ๆ ของโจว จั้วหลงน่ะสิ ถ้าเซี่ย หรงเล่อเป็นหลานสาวแท้ๆ ของเขา มีหรือที่เขาจะนิ่งดูดายแบบนี้! เซี่ย หว่านชิวกล่าวต่อว่า “คุณแก คุณเคยได้ยินคำกล่าวนี้ไหม?” “คำไหนล่ะ?” โจว จั้วหลงถาม “จะยากจนหรือไม่ขึ้นอยู่กับลูกหลาน จะมั่งมีหรือไม่ขึ้นอยู่กับภรรยา” เซี่ย หว่านชิวกล่าว จะยากจนหรือไม่ขึ้นอยู่กับลูกหลาน จะมั่งมีหรือไม่ขึ้นอยู่กับภรรยา โจว จั้วหลงเห็นพ้องกับคำกล่าวนี้ ถ้าเขาไม่ได้แต่งงานกับเซี่ย หว่านชิว เขาจะมีชีวิตที่ดีแบบนี้ได้อย่างไร? ดังนั้น โจว จั้วหลงจึงรู้สึกซาบซึ้งในตัวเซี่ย หว่านชิวมาก เซี่ย หว่านชิวเป็นภรรยาที่ดีจริงๆ หลังจากพูดจบ เซี่ย หว่านชิวก็กล่าวต่อ “เมียของจิ้นเป่ยดูท่าจะไม่ใช่คนดีเลย จิ้นเป่ยไม่ได้มาหาคุณตั้งนานแล้ว เธอต้องมีส่วนร่วมในเรื่องนี้แน่ๆ!” ใบหน้าของโจว จั้วหลงเคร่งขรึมลงทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เซี่ย หว่านชิวพูดถูก เหตุผลที่โจว จิ้นเป่ยกลายเป็นแบบนี้ ย่อมเป็นเพราะฉู่ อิงพยายามยุแยงตะแคงรั่วให้พวกเขาแตกคอกัน “ฉันรู้แต่แรกแล้วว่าฉู่อิงไม่ใช่คนดี! แต่ไอ้ลูกอกตัญญูนั่นกลับหลงหัวปักหัวปำเหมือนสุนัขคาบหมั่นโถวเนื้อ ไม่ยอมปล่อยท่าเดียว!” เซี่ย หว่านชิวกล่าวว่า “ลูกสะใภ้ที่มีคุณธรรมย่อมค้ำจุนครอบครัว ในทางกลับกัน ลูกสะใภ้ที่เลวทรามก็สามารถทำลายครอบครัวได้เช่นกัน ในฐานะแม่ของจิ้นเป่ย ฉันไม่อาจทนเห็นทุกสิ่งที่จิ้นเป่ยสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของฉู่ อิงได้จริงๆ!” เมื่อถึงท้ายประโยค ขอบตาของเซี่ย หว่านชิวก็เริ่มแดงก่ำ โจว จั้วหลงถอนหายใจ “ไอ้ลูกอกตัญญูนั่นมีแม่แบบคุณ ไม่รู้ว่าเขาทำบุญมานานแค่ไหนแล้วถึงได้วาสนาแบบนี้ น่าเสียดายที่เขามีบุญแต่กลับมองไม่เห็น!” เซี่ย หว่านชิวกล่าวต่อ “คุณแก เขาว่ากันว่าแก้ไขตอนนี้ยังไม่สายเกินไป อย่างไรเสียจิ้นเป่ยก็เป็นลูกของฉัน ถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่ในสายตาของฉัน เขาก็เหมือนลูกแท้ๆ ฉันไม่อาจนิ่งเฉยดูดายได้จริงๆ ประจวบเหมาะกับที่หรงเล่อ เด็กคนนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วย หรงเล่อเป็นเด็กที่รู้ความมาตั้งแต่เล็ก เป็นคนขยันและประหยัด เหมาะจะดูแลบ้านเรือน...” ก่อนที่เซี่ย หว่านชิวจะพูดจบ โจว จั้วหลงก็เข้าใจเจตนาของเธอทันที “หว่านชิว คุณหมายความว่าจะให้หรงเล่อไปอยู่กับเจ้าจิ้นเป่ยงั้นเหรอ?” “ใช่ค่ะ” เซี่ย หว่านชิวพยักหน้า “ฉันแค่ไม่รู้ว่าจิ้นเป่ยจะชอบหรงเล่อหรือเปล่า” ได้ยินเช่นนี้ โจว จั้วหลงก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “ไม่ชอบ? มีอะไรให้ไม่ชอบกัน? หรงเล่อปีนี้อายุเพิ่งจะสามสิบกว่าๆ เท่านั้น การที่หรงเล่อชอบเขาถือเป็นวาสนาของเขาแล้ว!” เซี่ย หรงเล่อเป็นหลานสาวของเซี่ย หว่านชิว เซี่ย หว่านชิวเป็นคนมีศีลธรรมและมีคุณธรรม เซี่ย หรงเล่อเองก็ย่อมไม่ด้อยไปกว่ากัน การที่โจว จิ้นเป่ยได้แต่งงานกับเซี่ย หรงเล่อ ถือเป็นบุญกุศลที่เขาสั่งสมมานับภพนับชาติไม่ถ้วน เมื่อพูดจบ โจว จั้วหลงก็กล่าวต่อว่า “คุณบอกเรื่องนี้กับหรงเล่อหรือยัง? แล้วเธอว่ายังไงบ้าง?” สิ่งที่เขากังวลที่สุดในตอนนี้คือเซี่ย หรงเล่อจะไม่ตอบตกลง เซี่ย หว่านชิวยิ้มแล้วตอบว่า “จิ้นเป่ยแก่กว่าหรงเล่อตั้ง 17 ปี ตอนแรกหรงเล่อก็ลำบากใจอยู่บ้าง แต่พอฉันบอกถึงผลได้ผลเสียในเรื่องนี้ เธอก็ตอบตกลงค่ะ! หรงเล่อเป็นเด็กดี ฉันเชื่อว่าเธอและจิ้นเป่ยจะสามารถทำให้ชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ดีขึ้นได้อย่างแน่นอน!” “อืม” โจว จั้วหลงพยักหน้า “พรุ่งนี้พอไอ้ลูกอกตัญญูนั่นมาที่นี่ ฉันจะบอกเรื่องนี้กับมันเอง ถ้ามันกล้าปฏิเสธ ฉันจะทำลายชื่อเสียงของมันให้ป่นปี้!” เซี่ย หว่านชิวกล่าวว่า “คุณแก ถึงแม้จิ้นเป่ยจะหัวขังไปบ้าง แต่ฉันเชื่อว่าเขายังมีเหตุผลพอในเรื่องของความถูกผิด เขาจะเข้าใจความปรารถนาดีที่เราทุ่มเทให้อย่างแน่นอนค่ะ” หลังจากกลับถึงโรงแรม เจิ้ง หว่านอินก็กดเบอร์โทรหาโจว เซียง “คุณป้าคะ” “หว่านอิน วันนี้คุณอาของเธอไม่ได้ไปที่นั่น คุณปู่โกรธมากไหม?” โจว เซียงถามด้วยน้ำเสียงกังวล เจิ้ง หว่านอินตอบว่า “ค่ะ คุณปู่โกรธมาก ถ้าคุณย่าไม่ห้ามไว้ คุณปู่คงลงหนังสือพิมพ์ประกาศตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับคุณอาไปแล้วค่ะ” เจิ้ง หว่านอินจงใจเน้นย้ำคำว่า ‘ลงหนังสือพิมพ์’ เพราะหากมีการตีพิมพ์ออกไป ชื่อเสียงของโจว จิ้นเป่ยย่อมป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี ถ้าหากเขากระทั่งเลี้ยงดูพ่อแม่หรือแสดงความกตัญญูต่อผู้สูงอายุไม่ได้ เขาจะมีสิทธิ์อะไรมาเป็นบุคคลต้นแบบที่สร้างแรงบันดาลใจให้คนทั้งประเทศ? เมื่อได้ยินดังนั้น คิ้วของโจว เซียงก็กระตุกทันที โชคดีที่เซี่ย หว่านชิวอยู่ที่นั่นเพื่อห้ามไว้ เจิ้ง หว่านอินกล่าวต่อ “คุณป้าคะ ด้วยคำอ้อนวอนของคุณย่า คุณปู่เลยยอมรออีกวันหนึ่ง ถ้าพรุ่งนี้คุณอายังไม่มา ท่านจะตัดขาดความสัมพันธ์กับคุณอาจริงๆ ค่ะ!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจว เซียงก็รีบพูดขึ้นทันที “หว่านอิน ไม่ต้องห่วงนะ ป้าจะไปขอร้องคุณอาของเธอเอง ไม่ให้เขาทำอะไรโง่ๆ ลงไป” “คุณป้าคะ” เจิ้ง หว่านอินเสริม “คุณปู่บอกด้วยนะคะว่า ต้องเห็นตัวคุณอาที่นี่ก่อนสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้ค่ะ” “เข้าใจแล้วจ้ะ” หลังจากวางสาย เซี่ย หรงเล่อก็รีบเดินเข้ามาถามทันที “โจว เซียงว่ายังไงบ้าง?” เจิ้ง หว่านอินยิ้มแล้วตอบว่า “เธอตกใจจนเสียงสั่นเลยค่ะ พี่คะไม่ต้องห่วงนะคะ คุณอาของหนูต้องรีบมาที่โรงพยาบาลก่อนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้แน่นอน ถึงตอนนั้น พี่ก็แค่เตรียมตัวแต่งตัวให้สวยที่สุดก็พอค่ะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซี่ย หรงเล่อก็ปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะนงตัว นับจากนี้ไป เธอเองก็จะกลายเป็นภรรยาของเศรษฐีผู้มั่งคั่งเช่นกัน อีกด้านหนึ่ง โจว เซียงรีบตรงไปยังห้องนอนของโจว จิ้นเป่ย ทันทีที่โจว เซียงมาถึง โจว จิ้นเป่ยก็เดาเจตนาของเธอออกได้ทันที “พี่ครับ ถ้าพี่จะมาเกลี้ยกล่อมให้ผมไปโรงพยาบาล ก็ไม่จำเป็นต้องพูดหรอกครับ” โจว เซียงขมวดคิ้ว “จิ้นเป่ย เลิกดื้อรั้นเสียทีเถอะ! เมื่อกี้หว่านอินโทรหาพี่ บอกว่าวันนี้พ่อเกือบจะลงหนังสือพิมพ์ตัดขาดกับเธอแล้ว โชคดีที่แม่ห้ามไว้ ไม่ว่ายังไง พรุ่งนี้ก่อนสิบโมงเช้า เธอต้องไปหาพ่อกับแม่ที่โรงพยาบาลให้ได้นะ!” โจว จิ้นเป่ยหาวหวอด “พี่ครับ ผมจะนอนแล้ว พี่เองก็ควรจะรีบพักผ่อนได้แล้วเหมือนกัน” พูดจบ เขาก็ปิดประตูดังปัง ไม่ว่าโจว เซียงจะทุบประตูเรียกแรงแค่ไหน โจว จิ้นเป่ยก็ไม่ยอมเปิด ในพริบตาเดียว ก็ถึงเวลาสิบโมงเช้าของวันถัดมา โจว จั้วหลงรออยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อให้โจว จิ้นเป่ยมาคุกเข่ากราบกรานยอมรับผิดต่อเขา แต่โจว จิ้นเป่ยก็ยังไม่ปรากฏตัว “หว่านอิน รีบติดต่อสำนักข่าวกับพวกนักข่าวเดี๋ยวนี้!” โจว จั้วหลงหันไปถลึงตาใส่เจิ้ง หว่านอิน เซี่ย หว่านชิวรีบห้าม “คุณแก! คุณกำลังจะทำอะไรน่ะ!” โจว จั้วหลงกล่าวเสียงกร้าว “ฉันจะตัดขาดความสัมพันธ์กับไอ้ลูกอกตัญญูนั่น!”