บทที่ 1418: 304: เวรกรรมตามสนอง! 6 มันเป็นความผิดของเขาเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาคนเดียว “เซี่ย หว่านชิว นังผู้หญิงสารเลวคนนี้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขามาตั้งหลายปี แต่เขากลับไม่เคยระแคะระคายอะไรเลย” และในตอนนี้เองที่โจว จั้วหลงเริ่มเข้าใจเสียทีว่า ทำไมเซี่ย หว่านชิวถึงได้วางแผนให้เจิ้ง หว่านอิ่นแต่งงานกับเฉิน เส้าฉิง และให้เซี่ย หรงเล่อแต่งงานกับโจว จิ่นเป่ย “เพราะด้วยวิธีนี้ ต่อให้ในอนาคตเขาจะล่วงรู้เรื่องที่เซี่ย หว่านชิวลักลอบเป็นชู้กับอู๋ โย่วอวี้ เขาก็จะทำอะไรไม่ได้เลย!” “เพราะเมื่อถึงตอนนั้น ทั้งตระกูลเฉินและตระกูลโจวก็คงจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเจิ้ง หว่านอิ่นและเซี่ย หรงเล่อไปนานแล้ว!” พวกหล่อนช่างชั่วช้าเกินไปแล้ว! เขาตาบอดขนาดไหนกันถึงได้ไปหลงรักงูพิษแบบนี้? “อู๋ หลาน ผมขอโทษ... ผมขอโทษ...” เพราะเห็นแก่เซี่ย หว่านชิว เขาถึงได้บีบคั้นให้อู๋ หลานต้องจบชีวิตลง ตอนที่อู๋ หลานเสียชีวิต เธอมีอายุเพียงแค่สามสิบต้นๆ เท่านั้น ไม่เพียงแต่เขาจะทำผิดต่ออู๋ หลาน แต่เขายังทำผิดต่อโจว เซียงและโจว จิ่นเป่ย ลูกทั้งสองคนของเขาด้วย เมื่อคิดถึงความยากลำบากที่โจว เซียงและโจว จิ่นเป่ยต้องเผชิญในอดีต โจว จั้วหลงก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก ในอดีตเขาทำอะไรลงไป? เขาได้ทำร้ายหัวใจลูกๆ ของตัวเองจนยับเยิน! หากย้อนกลับไปตอนนั้นเขาไม่ทรยศอู๋ หลาน หากเขาไม่รู้จักกับเซี่ย หว่านชิว ป่านนี้เขาจะมีความสุขขนาดไหนกัน! เขาก็คงจะมีลูกหลานเต็มบ้านอย่างมีความสุข! ความเสียใจ... โจว จั้วหลงรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด แต่น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีมียาขนานไหนรักษาความเสียใจได้ โจว จั้วหลงตบหัวตัวเองอย่างเกลียดชัง หนึ่งชั่วโมงต่อมา โจว จั้วหลงก็ก้าวขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองไห่เฉิง สี่ชั่วโมงให้หลัง เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่สนามบินเมืองไห่เฉิง เมืองไห่เฉิงยังคงเป็นเมืองเดิมเหมือนในอดีต แต่ตัวเขาไม่ได้เป็นคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งยังคงอยู่ แต่ผู้คนกลับแปรเปลี่ยนไป ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง โจว จั้วหลงก็ได้เข้าใจความหมายของสำนวนนี้อย่างซาบซึ้ง โจว จั้วหลงจัดการโอนทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของเขาให้กับโจว จิ่นเป่ยในชั่วข้ามคืน จากนั้นจึงโอนอสังหาริมทรัพย์และหุ้นของบริษัทไปเป็นชื่อของโจว จิ่นเป่ยทั้งหมด หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น โจว จั้วหลงก็ไปที่หลุมศพของอู๋ หลานแล้วร่ำไห้ออกมาอย่างหนัก “อู๋ หลาน ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ! โปรดยกโทษให้ผมด้วย...” บนป้ายหลุมศพ รูปภาพของอู๋ หลานยังคงงดงามเหมือนเมื่อครั้งเธอยังเป็นสาว เมื่อจ้องมองไปยังอู๋ หลานในวัยเยาว์ ความคิดของโจว จั้วหลงดูเหมือนจะล่องลอยกลับไปในอดีต อันที่จริง เขากับอู๋ หลานเคยรักกันมากจริงๆ แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าใจของเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อหวนนึกถึงอดีต โจว จั้วหลงก็ตกอยู่ในความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ในวันที่สาม โจว จั้วหลงเดินทางกลับมายังเมืองหลวง เมื่อได้ยินว่าโจว จั้วหลงกลับมาแล้ว เซี่ย หว่านชิวก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เขากลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็กลับมาเสียที เซี่ย หว่านชิวมองไปที่เจิ้ง หว่านอิ่นและเซี่ย หรงเล่อ “หว่านอิ่น หรงเล่อ เดี๋ยวพวกเธอต้องแสดงละครให้ดีๆ นะ อย่าปล่อยให้โจว เซียงกับโจว จิ่นเป่ยพรากตัวพวกเธอไปได้ง่ายๆ เข้าใจไหม?” “เข้าใจค่ะ” เจิ้ง หว่านอิ่นและเซี่ย หรงเล่อพยักหน้ารับคำ ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูเครื่องดังขึ้น เจิ้ง หว่านอิ่นรีบวิ่งไปเปิดประตูทันที เป็นโจว จั้วหลงนั่นเอง โจว จั้วหลงมีบอดี้การ์ดสองคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง “คุณปู่! ในที่สุดคุณปู่ก็กลับมาเสียที คุณย่าบ่นถึงคุณปู่มาตลอดหลายวันที่ผ่านมาเลยค่ะ” โจว จั้วหลงแสยะยิ้มอย่างเย็นชา บ่นถึงเขาอย่างนั้นหรือ? หลายวันที่ผ่านมา เซี่ย หว่านชิวมัวแต่นัดแนะสำเริงสำราญอยู่กับอู๋ โย่วอวี้ หล่อนจะเอาเวลาที่ไหนมาบ่นถึงเขา? เมื่อเห็นโจว จั้วหลงมีท่าทีเช่นนี้ เจิ้ง หว่านอิ่นก็พลันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา หรือว่า... โจว จั้วหลงจะค้นพบอะไรเข้า? ไม่น่าจะเป็นไปได้! เธอตรวจสอบตารางเวลาของโจว จั้วหลงมาอย่างดีแล้ว โจว จั้วหลงอยู่ที่เมืองไห่เฉิงตลอดหลายวันที่ผ่านมาจริงๆ “ตาแก่ ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที! อ้อ จริงด้วย แล้วทำไมเซียงเซียงกับจิ่นเป่ยถึงไม่กลับมาพร้อมกับคุณล่ะ?” เซี่ย หว่านชิวซึ่งนอนอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นมองโจว จั้วหลง “เซ็นนี่ซะ” โจว จั้วหลงโยนเอกสารฉบับหนึ่งไปตรงหน้าเซี่ย หว่านชิว เซี่ย หว่านชิวชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเธอเห็นคำว่า 'ข้อตกลงการหย่า' บนเอกสาร ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที “ตาแก่... คุณ คุณต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ!” เจิ้ง หว่านอิ่นและเซี่ย หรงเล่อเองก็มองเหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึง โจว จั้วหลงหยิบปึกรูปถ่ายออกมาแล้วปาใส่หน้าเซี่ย หว่านชิวอย่างแรง “นังแพศยา บอกมาสิว่านี่มันคืออะไร!” รูปถ่ายเหล่านั้นเต็มไปด้วยภาพความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของเซี่ย หว่านชิวกับอู๋ โย่วอวี้! เป็นไปได้ยังไง? โจว จั้วหลงไปเอารูปพวกนี้มาจากไหน? เลือดในกายของเซี่ย หว่านชิวดูเหมือนจะไหลย้อนกลับ เจิ้ง หว่านอิ่นหวาดกลัวจนถอยหลังไปหลายก้าว มือเรียวรีบยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ “ตาแก่ นี่มันไม่ใช่ของจริง! มีคนกำลังจงใจใส่ร้ายฉัน! มีคนคิดจะทำลายฉัน!” เซี่ย หว่านชิวหวาดกลัวจนกลิ้งลงจากเตียง เธอคลานเข้าไปกอดขาโจว จั้วหลงไว้แน่น “โจว จิ่นเป่ย ต้องเป็นโจว จิ่นเป่ยแน่ๆ โจว จิ่นเป่ยจงใจจะทำร้ายฉัน! ตาแก่ เราแต่งงานกันมาตั้งหลายปี คุณไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นคนยังไง? สมัยนี้เทคโนโลยีล้ำสมัยจะตาย รูปพวกนี้ใครๆ ก็ตัดต่อขึ้นมาได้ทั้งนั้น! รูปพวกนี้มันของปลอม! ตาแก่ คุณต้องเชื่อฉันนะ ฉันไม่มีวันทรยศคุณเด็ดขาด! ตาแก่!” “นังสารเลว! นังผู้หญิงแพศยา!” โจว จั้วหลงเตะเซี่ย หว่านชิวออกไปอย่างไม่ใยดี “แกคิดว่าฉันตาบอดจริงๆ หรือไง?” “คุณปู่คะ คุณปู่! ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ นี่มันต้องเป็นการเข้าใจผิดแน่ๆ” เจิ้ง หว่านอิ่นเดินเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าโจว จั้วหลง “คุณปู่คะ คุณปู่กับคุณย่าแต่งงานกันมาตั้งนาน คุณปู่ไม่รู้เหรอคะว่าคุณย่าเป็นคนยังไง? ต้องมีคนจงใจจะทำร้ายคุณย่าแน่ๆ ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยนะค่ะ!” เจิ้ง หว่านอิ่นรู้ดีว่าตำแหน่งของเธอในใจของโจว จั้วหลงนั้นสำคัญเพียงใด เธอคือเด็กที่โจว จั้วหลงเลี้ยงดูมากับมือ โจว จั้วหลงปฏิบัติต่อเธอดีเสียยิ่งกว่าหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก ตราบใดที่เธอเอ่ยปาก เธอต้องสามารถคลายโทสะในใจของโจว จั้วหลงได้อย่างแน่นอน ใครจะไปรู้ว่าโจว จั้วหลงจะเตะเจิ้ง หว่านอิ่นกระเด็นออกไปเช่นกัน “นังลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้า แกยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าคุณปู่อีกเหรอ! คิดดูแล้วกัน โจว จั้วหลงอย่างฉันเนี่ยนะที่ฉลาดมาทั้งชีวิตแต่กลับต้องมาตกม้าตายตอนแก่ ฉันกลับเลี้ยงลูกเมียของคนอื่นมาตั้งหลายปี!” โจว จั้วหลงที่เคยทะนงตนในอดีต แล้วตอนนี้ล่ะ? ชีวิตของเขาถูกทำลายย่อยยับด้วยน้ำมือของเซี่ย หว่านชิว! ชัดเจนแล้ว! จากน้ำเสียงของโจว จั้วหลง เขาคงจะรู้ความจริงทุกอย่างหมดแล้ว ใบหน้าของเซี่ย หว่านชิวขาวซีดไร้สีเลือด เธอกระเสือกกระสนคลานกลับมาหาโจว จั้วหลงอีกครั้ง “ตาแก่ ต้องมีคนจงใจทำลายพวกเราแน่ๆ ฉันกับพี่อวี้เราบริสุทธิ์ใจต่อกัน เราไม่มีอะไรเกินเลยกันจริงๆ คุณต้องเชื่อเรานะ! ตาแก่ ฉันแต่งเข้าตระกูลโจวมาตั้งหลายปี เลี้ยงดูลูกๆ ให้คุณจนเติบใหญ่ คุณจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลยเหรอ?” โจว จั้วหลงชี้หน้าเซี่ย หว่านชิวด้วยความโกรธจัด “แกยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ! ถ้าไม่ใช่เพราะแก อู๋ หลานก็คงไม่ต้องตาย! เป็นแกนั่นแหละที่บีบคั้นให้อู๋ หลานต้องตาย! แกจะยอมเซ็นใบหย่าไหม? ถ้าไม่เซ็น ก็รอรับหมายศาลจากทนายความได้เลย!” “ตาแก่! ตาแก่!” เซี่ย หว่านชิวไม่ยอมรับการหย่าในครั้งนี้เด็ดขาด “ไสหัวไป! ตอนนี้ฉันสะอิดสะเอียนจนไม่อยากจะเห็นหน้าแกแล้ว!” โจว จั้วหลงสะบัดตัวจากการเกาะกุมของเซี่ย หว่านชิวแล้วหันหลังเดินจากไปทันที เซี่ย หว่านชิวพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นเพื่อวิ่งตามโจว จั้วหลงไป แต่เธอก็ถูกบอดี้การ์ดของเขาขวางเอาไว้ “คุณย่าคะ เราจะทำยังไงกันดี?” เจิ้ง หว่านอิ่นเดินเข้าไปหาพร้อมกับร้องไห้โฮ เซี่ย หว่านชิวพยายามข่มอารมณ์ให้สงบลง “ไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลก่อน แล้วเราค่อยไปหาคุณปู่ของแก!” “ค่ะ” เจิ้ง หว่านอิ่นพยักหน้าแล้วเดินลงไปที่ชั้นหนึ่งเพื่อชำระค่าใช้จ่าย “สวัสดีค่ะ ทั้งหมดเป็นเงิน 50,000 หยวนค่ะ” พยาบาลยื่นใบแจ้งหนี้ให้เจิ้ง หว่านอิ่น เจิ้ง หว่านอิ่นยื่นบัตรธนาคารให้ “รูดบัตรนี้ค่ะ” พยาบาลรับบัตรไปแล้วยื่นกลับมาให้ในครู่ต่อมา “ขออภัยนะคะ บัตรของคุณถูกระงับการใช้งานแล้วค่ะ”