บทที่ 1408: 302: ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตกำลังโกรธแค้น “แม้ว่าคุณย่าเซินจะไม่เคยพบอู๋หลันมาก่อน แต่เธอก็สามารถบอกได้จากคำพูดของเธอว่าอู๋หลันเป็นคนที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง” “เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ จึงเลือกที่จะฆ่าตัวตาย” “หากเธอกับโจวจั้วหลงเป็นเพียงคู่รักธรรมดาทั่วไปก็คงไม่เป็นไร” “อย่างไรก็ตาม เธอและโจวจั้วหลงเคยรักกันอย่างลึกซึ้งมาก” “เพื่อเห็นแก่โจวจั้วหลง เธอถึงกับยอมหันหลังให้พ่อแม่ผู้ให้กำเนิด” “จากจดหมายลาตายฉบับนี้ จะเห็นได้ว่าในเวลานั้นอู๋หลันต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคซึมเศร้าที่รุนแรงมากแล้ว” “แม้การแพทย์สมัยใหม่จะก้าวหน้าเพียงใด ก็ยังไม่มีวิธีรักษาโรคซึมเศร้าให้หายขาดได้” นับประสาอะไรกับยุคของอู๋หลัน “ครู่ต่อมา โจวจิ้นเป่ยก็หันไปมองเย่จ่าว ‘จ่าวจ่าว ขอบใจนะ ขอบใจที่ทำให้ทุกอย่างกระจ่างและคืนความบริสุทธิ์ให้กับชื่อเสียงของแม่ของอา’” ประโยคที่ว่าทวงความยุติธรรมคืนมานั้นไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว โจวจั้วหลงอาศัยความจริงที่ว่าไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีก่อน มาใส่ร้ายอู๋หลันว่าเป็นผู้หญิงที่ไม่รักษาจรรยาบรรณของสตรี เขายังพูดจาไร้สาระต่อหน้าสื่อมวลชนอีกด้วย “ตอนนี้ ไม่เพียงแต่ชาวเน็ตจะดุด่าโจวจิ้นเป่ยเท่านั้น แต่พวกเขายังลามไปด่าอู๋หลันด้วย” “ในตอนนี้ ในที่สุดพวกเขาก็สามารถคืนความบริสุทธิ์ให้กับชื่อเสียงของอู๋หลันได้แล้ว” “เมื่อพูดจบ โจวจิ้นเป่ยก็โค้งคำนับให้เย่จ่าวโดยตรง” “เย่จ่าวรีบประคองโจวจิ้นเป่ยขึ้นมา ‘คุณอา อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ หนูรับไว้ไม่ได้หรอก’” “‘ไม่หรอก จ่าวจ่าว’ โจวจิ้นเป่ยจ้องมองเย่จ่าว ‘หนูรับมันไว้ได้ หากวันนี้อาไม่ได้โค้งคำนับครั้งนี้ อาคงจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต’” “หากไม่ใช่เพราะเย่จ่าว ความจริงก็คงไม่มีวันปรากฏ” และอู๋หลันก็คงจะถูกก่นด่าไปตลอดชีวิตที่เหลือ ไม่มีใครรู้ว่าโจวจิ้นเป่ยรู้สึกขอบคุณเย่จ่าวมากเพียงใด “เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดเย่จ่าวก็ยอมปล่อยมือจากโจวจิ้นเป่ย” โจวจิ้นเป่ยยืนอยู่ตรงนั้นและโค้งคำนับอย่างจริงจัง “‘และฉันด้วย’ โจวเซียงร้องไห้ขณะลุกขึ้นจากพื้นแล้วมองไปที่เย่จ่าว ‘จ่าวจ่าว ขอบใจนะ...’” โจวเซียงหวนนึกถึงตัวเธอเองในอดีตอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลกจริงๆ “โจวจั้วหลงและเซี่ยหว่านชิวปฏิบัติกับเธอเหมือนคนโง่ แต่เธอกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียว” “ไม่เพียงแต่ไม่รู้เท่านั้น แต่เธอกลับต้องการแสดงความกตัญญูต่อโจวจั้วหลงและเซี่ยหว่านชิวอีกด้วย” “คุณย่าเซินมองไปที่โจวเซียงแล้วพูดต่อว่า ‘โจวจั้วหลงกับเซี่ยหว่านชิวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งที่สอง เซียงเซียง เธอยังจะไปเยี่ยมพวกเขาอีกไหม?’” “‘ไม่ไปค่ะ’ โจวเซียงส่ายหัว ‘แม่คะ หนูขอโทษ ก่อนหน้านี้หนูมันเลอะเลือนเกินไป ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงมากขนาดนี้’” “หลังจากใช้เวลาร่วมกับคุณย่าเซินมานาน โจวเซียงก็รู้ว่าคุณย่าเซินเป็นคนใจร้อน” “ก่อนหน้านี้เธอแยกแยะคนไม่ออก ในหัวคิดถึงแต่เซี่ยหว่านชิวและโจวจั้วหลง คุณย่าเซินต้องกังวลมากแน่ๆ และคงอยากจะตบเธอให้ตื่นเสียเหลือเกิน” โจวเซียงมักจะรู้สึกเสมอว่าเธอไม่ได้เลอะเลือน “จนถึงตอนนี้เธอจึงเข้าใจคำกล่าวที่ว่า ‘ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์มักมืดบอด แต่ผู้ที่เฝ้าดูอยู่นอกเหตุการณ์มักกระจ่างแจ้ง’ อย่างแท้จริง” “ดวงตาของคุณย่าเซินแดงก่ำเล็กน้อย ‘เซียงเซียง ฉันหวังว่าครั้งนี้เธอจะมองเห็นมันจริงๆ เสียที เธอโตขึ้นมากแล้วจริงๆ’” “‘แม่คะ หนูขอโทษ...’ โจวเซียงสวมกอดคุณย่าเซิน” แม่สามีและลูกสะใภ้ต่างสวมกอดกันและร่ำไห้ “เซินเส้าชิงถือลูกประคำไว้ในมือ ใบหน้าของเขาไม่มีอารมณ์พิเศษใดๆ เขาเพียงแค่มองไปที่โจวจิ้นเป่ย ‘คุณอา เรื่องนี้ให้ผมจัดการเถอะครับ’” “โจวจิ้นเป่ยเผยรอยยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า ‘เส้าชิง อาเชื่อนฝีมือหลาน แต่อาอยากจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง’” นี่เป็นเรื่องระหว่างเขากับโจวจั้วหลง โจวจิ้นเป่ยไม่อยากให้มือของเซินเส้าชิงต้องแปดเปื้อน “เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า ‘หากต้องการความช่วยเหลือ อย่าลืมบอกผมนะครับ’” “‘ตกลง’ โจวจิ้นเป่ยพยักหน้า ‘อาจะบอก’” “‘จริงด้วยค่ะคุณอา’ เย่จ่าวหยิบซองจดหมายอีกซองออกมา ‘นี่ให้คุณอาค่ะ’” โจวจิ้นเป่ยรับซองจดหมายไป “นี่คืออะไรเหรอ?” “เดี๋ยวคุณอาอ่านแล้วก็จะรู้เองค่ะ” “ตกลง” โจวจิ้นเป่ยไม่ได้เปิดซองจดหมายทันทีแต่พยักหน้ารับ “หลังจากเย่จ่าวจากไป โจวจิ้นเป่ยก็ล็อกอินเข้าสู่เวยป๋อและโพสต์แถลงการณ์ยาวกว่า 200 ตัวอักษรพร้อมกับแนบรูปภาพ” เนื้อหาในภาพคือจดหมายลาตายของอู๋หลัน “แน่นอนว่าแค่นี้ยังไม่พอ” “โจวจิ้นเป่ยยังโพสต์รายการชำระเงินค่าเลี้ยงดูที่เขามอบให้กับโจวจั้วหลงตลอดหลายปีที่ผ่านมาด้วย” “โจวจั้วหลงขอให้โจวจิ้นเป่ยให้เงินค่าใช้จ่ายเดือนละสามล้านหยวน ซึ่งคิดเป็นปีละ 36 ล้านหยวน” “เขาเริ่มโอนเงินค่าใช้จ่ายให้โจวจั้วหลงตั้งแต่นเขาอายุ 28 ปี และการโอนเงินนี้ดำเนินต่อเนื่องมานานถึง 20 ปี” “ในช่วงเริ่มต้น มันคือปีละ 5 ล้านหยวน” “โจวจิ้นเป่ยคาดการณ์ไว้แล้วว่าวันเช่นนี้จะมาถึง ดังนั้นเขาจึงเก็บหลักฐานการโอนเงินทุกรายการไว้อย่างระมัดระวัง รวมถึงรายการเมื่อ 20 ปีก่อนด้วย” “นอกจากบันทึกการโอนเงินเหล่านี้แล้ว ยังมีคลิปเสียงอีกด้วย” “‘โจวจิ้นเป่ย ฉันเป็นพ่อแก ในเมื่อฉันให้กำเนิดแกได้ ฉันก็ทำลายแกได้เหมือนกัน! ตั้งแต่นี้ไป แกต้องโอนเงินให้ฉันเดือนละ 3 ล้าน ไม่เช่นนั้นฉันจะไปหาหนังสือพิมพ์ หาพวกนักข่าว แล้วฉันจะแฉแกให้ยับ!’” “หลังจากโจวจิ้นเป่ยส่งแถลงการณ์นี้ออกไป ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตก็เกิดความโกลาหล” ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรเช่นนี้ “[ บ้าเอ๊ย! ปีละ 36,000,000 หยวน ไอ้แก่คนนั้นยังมีหน้ามาบอกว่าโจวจิ้นเป่ยไม่เลี้ยงดูอีกเหรอ! ]” “[ อ่านจดหมายลาตายแล้วน้ำตาจะไหล พระเจ้า ถ้าไม่มีจดหมายฉบับนี้ เราคงจะเข้าใจผิดคุณอู๋ไปตลอดชีวิตแน่ๆ ]” “[ จากจดหมายลาตายจะเห็นได้ว่าคุณอู๋เป็นผู้หญิงที่ดีมาก แม้ว่าสุดท้ายเธอจะถูกทำร้ายโดยชายโฉดและเมียน้อย แต่เธอก็ยังสอนลูกๆ ให้เป็นคนดีในอนาคต... ]” “[ คุณโจว ผมขอโทษ ผมขออภัยสำหรับการกระทำและคำพูดของผมก่อนหน้านี้ด้วยครับ ]” “[ น้ำตาคลอเบ้าเลย ในฐานะคนเป็นแม่ ฉันเห็นเลยว่าตอนนั้นคุณอู๋สิ้นหวังแค่ไหน ตราบใดที่มีโอกาสรอดแม้เพียงน้อยนิด เธอคงไม่เลือกเส้นทางฆ่าตัวตายหรอก ]” “[ แค่อ่านจดหมายลาตายก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่งแล้ว ไม่ต้องพูดถึงคุณอู๋ที่เป็นเหยื่อเลย ]” “[ คุณอู๋ คุณไม่ควรตายเลย ถ้าคุณตายไป มันก็เข้าทางพวกคนชั่วพวกนั้นสิ! เป็นฉันนะ ในเมื่อเลือกที่จะตายแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันอยู่อย่างสบายหรอก ]” “[ โอ๊ยพระเจ้า! ฉันขอโทษ ฉันขอโทษนะคุณอู๋ ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ]” [ ฉันขอโทษ ] [ ฉันขอโทษ ] “ในไม่ช้า หัวข้อร้อนแรงอีกหัวข้อก็ปรากฏขึ้น” #ขอโทษคุณอู๋# #โจวจิ้นเป่ยตอบกลับ# #เมียน้อยตัวจริง!# “หลังจากหัวข้อร้อนแรงใหม่ปรากฏขึ้น บัญชีของโจวจั้วหลงที่มีผู้ติดตามนับสิบล้านคน ก็ลดฮวบจากแปดหลักเหลือเพียงหกหลักในพริบตา” ความคิดเห็นบนเวยป๋อที่กล่าวหาโจวจิ้นเป่ยว่าไม่เลี้ยงดูคนชรา เปลี่ยนจากหลักหมื่นเป็นหลักล้าน “[ ไม่ใช่ว่าคนแก่กลายเป็นคนเลวหรอก แต่เป็นคนเลวที่แก่ตัวลงต่างหาก โลกนี้มีคนน่ารังเกียจอย่างแกอยู่ได้ยังไงกัน? ]” “[ ไอ้แก่ แกตายไปต้องตกนรกแน่ๆ! ]” “[ ชัดเจนว่าแกเป็นฝ่ายนอกใจก่อนแท้ๆ แต่คนชั่วกลับฟ้องก่อน แกอาศัยจังหวะที่คุณอู๋หลับใหลไปตลอดกาลเพื่อทำอะไรตามใจชอบ หารู้ไม่ว่าเบื้องบนมีตา และสวรรค์กำลังเฝ้าดูอยู่! ]” “[ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว กงเกวียนกำเกวียนมีจริง หากไม่เชื่อก็เงยหน้าขึ้นดูเถอะว่าสวรรค์จะเว้นโทษให้ใคร! ]” [ คนอย่างแกควรถูกตอนด้วยสารเคมี! ] [ ขอให้แกไปลงนรกเร็วๆ นะ! ] “[ คนข้างบนใจดีเกินไปแล้ว จะไปอวยพรให้มันลงนรกเร็วๆ ได้ยังไง? ]? [ ต้องอวยพรให้มันอายุยืนเป็นร้อยปี เป็นอัมพาตไปครึ่งตัว และใช้เวลาที่เหลือของชีวิตกิน ดื่ม ขี้ เยี่ยว อยู่บนเตียง อยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้ อยากตายก็ตายไม่ได้ต่างหาก! ]! [ ทุกๆ วันมันจะได้มีชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกสำนึกผิดต่อคุณอู๋! ]” “‘ใช่ๆๆ คนข้างบนพูดถูกแล้ว เวลาเราจัดการกับสัตว์เดรัจฉานแบบนี้ เราควรทำให้มันอยากตายก็ไม่ได้ตาย อยากอยู่ก็ไม่ได้อยู่’” “‘ไอ้แก่สารเลว! ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะสวดมนต์แช่งแกทุกเช้า ขอให้แกอายุยืนหมื่นๆ ปีนะ!’” อีกด้านหนึ่ง “โจวจั้วหลงและเซี่ยหว่านชิวที่อยู่ในโรงพยาบาล ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบนอินเทอร์เน็ต” เจิ้งหว่านอวิ๋นวิ่งเหยาะๆ กลับมาจากข้างนอก “คุณปู่คะ! คุณปู่!” “มีอะไรเหรอ?” โจวจั้วหลงหันไปมองเจิ้งหว่านอวิ๋น “เจิ้งหว่านอวิ๋นพูดต่อว่า ‘คุณปู่คะ มีนักข่าวจำนวนมากอยู่ข้างนอกค่ะ พวกเขาบอกว่ามาที่นี่เพื่อขอสัมภาษณ์คุณปู่’” “เจิ้งหว่านอวิ๋นเพิ่งออกไปดูบ้านมา เมื่อเธอกลับมา ก็มีนักข่าวอยู่ข้างนอกโรงพยาบาลแล้ว” “เธอไม่รู้เรื่องหัวข้อติดเทรนด์ใหม่บนเวยป๋อ และไม่รู้ว่าสถานการณ์กลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิงแล้ว” “โจวจั้วหลงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า ‘ให้พวกเขาเข้ามา! ไม่สิ ย่าของแกต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เดี๋ยวฉันออกไปพบพวกเขาเอง! ตอนนี้นักข่าวอยู่ที่ประตูไหน?’” นักข่าวมาทำไมกัน? พวกเขาต้องมาเพื่อด่าโจวจิ้นเป่ยเรื่องพฤติกรรมอกตัญญูแน่ๆ “เดิมที โจวจั้วหลงวางแผนที่จะยกโทษให้โจวจิ้นเป่ยและไม่อยากโต้เถียงกับเขา เขาไม่คาดคิดว่าโจวจิ้นเป่ยจะกล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้” “ในกรณีนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าให้โจวจิ้นเป่ยอีกต่อไป” “ในเมื่อเรื่องมันถูกเปิดเผยออกมาแล้ว เขาก็จะทำให้ชื่อเสียงของโจวจิ้นเป่ยป่นปี้ไปเลย” “เจิ้งหว่านอวิ๋นพูดต่อว่า ‘นักข่าวอยู่ที่ประตูทางเข้าหลักค่ะ’” “‘ตกลง ปู่รู้แล้ว’ โจวจั้วหลงพยักหน้า ‘ดูแลย่าของแกให้ดีนะ ปู่จะรีบกลับมา’” “เซี่ยหว่านชิวพูดอย่างเสแสร้งว่า ‘ตาแก่ พอเถอะ อย่าทำให้เด็กมันลำบากใจนักเลย! เรามีลูกชายคนเดียวนะ จิ้นเป่ยไง!’” โจวจั้วหลงไม่ได้พูดอะไร เขาโบกมือแล้วเดินออกจากประตูไป “เมื่อถึงประตู โจวจั้วหลงก็เห็นกลุ่มนักข่าวจริงๆ” โจวจั้วหลงทำสีหน้าเศร้าสร้อย เขากำลังร่างบทพูดในหัวขณะเดินไปข้างหน้า ในขณะนี้เอง เผละ — ไข่เน่าฟองหนึ่งถูกปาใส่หัวของโจวจั้วหลง “‘ไอ้แก่ระยำ แกยังมีหน้าออกมาอีกเหรอ!’” “ในเวลาเดียวกัน ไมโครโฟนก็ถูกยื่นเข้ามา ‘คุณโจวผู้เฒ่า ขอถามหน่อยครับว่าคำแถลงที่คุณโจวน้อยโพสต์บนเวยป๋อเป็นความจริงหรือไม่? คุณและภรรยาคนปัจจุบันลักลอบคบชู้กันจริงๆ ใช่ไหม? นอกจากนี้ คุณบอกว่าคุณโจวน้อยไม่เคยมอบค่าเลี้ยงดูให้คุณเลย ขอถามหน่อยครับว่าบันทึกการโอนเงินที่คุณโจวน้อยจัดหาให้นั้นมันคืออะไรกันแน่?’”