บทที่ 1412: 303: คนมีความสุข ทรมานญาติยอดแย่ (ลงตอนที่ 16) เขากลายเป็นคนที่ดูไม่คุ้นเคยไปเล็กน้อย โจวซู่หลงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจสั่นสะท้าน โจวเสียงพูดต่อว่า “โจวซู่หลง แม่ของฉันแต่งงานกับคุณมานานหลายปีขนาดนี้ ต่อให้คุณจะไม่รักเธอแล้วจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องบีบคั้นเธอจนถึงทางตัน! ทำไม ทำไมคุณต้องทำกับแม่ของฉันแบบนี้?” โจวซู่หลงไม่คาดคิดว่าโจวเสียงจะกล้าพูดกับเขาด้วยท่าทีเช่นนี้ มันกลับกันไปหมดแล้ว! นี่มันขบถชัดๆ! นังลูกอกตัญญูคนนี้! โจวซู่หลงเงื้อมือขึ้น หมายจะตบหน้าโจวเสียงสักฉาด แต่ในวินาทีนั้น มือของเขากลับถูกใครบางคนคว้าไว้แน่น คนที่คว้ามือของโจวซู่หลงไว้ก็คือโจวเสียงนั่นเอง ความจริงแล้ว โจวเสียงเคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาก่อน เพียงแต่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยคิดที่จะตอบโต้เลย ในปีนั้นเมื่อโจวเสียงแต่งงานเข้าสู่ตระกูลเซิน คุณย่าเซินเห็นว่าเธอเป็นคนมีบุคลิกอ่อนแอและกังวลว่าเธอจะถูกรังแก จึงได้จ้างโค้ชซานด้ามาสอนเธอเป็นการส่วนตัว แม้ว่าฝีมือของโจวเสียงจะไม่ได้เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุด แต่ก็นับว่าเกินพอที่จะรับมือกับคนอย่างโจวซู่หลง โจวซู่หลงมองโจวเสียงด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ “นังลูกสารเลว! แกคิดจะกบฏงั้นเหรอ?” ใครจะไปคิดว่าโจวเสียงที่เคยอ่อนปวกเปียกเหมือนเต้าหู้ จะกล้าลุกขึ้นมาขัดขืนโจวซู่หลงจริงๆ? โจวเสียงกล่าวว่า “ตั้งแต่วินาทีที่คุณทรยศแม่ของฉัน คุณก็ไม่ใช่พ่อของฉันอีกต่อไป! โจวซู่หลง คุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!” “เสียงเสียง แกบ้าไปแล้วเหรอ? รีบปล่อยพ่อของแกเดี๋ยวนี้!” เสียงของเซี่ยว่านชิวดังขึ้นจากด้านข้าง โจวเสียงหันไปมองเซี่ยว่านชิว “จริงด้วย ยังมีแกอีกคน!” หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบแจกันบนโต๊ะขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วขว้างใส่หัวของเซี่ยว่านชิวทันที เซี่ยว่านชิวถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก “คุณย่า ระวังค่ะ!” ในช่วงวิกฤต เจิ้งว่านอินรีบผลักเซี่ยว่านชิวออกไปด้านข้าง เพล้ง! แจกันตกลงกระแทกพื้นแตกกระจาย คงจินตนาการได้ไม่ยากว่าหากแจกันใบนั้นกระแทกเข้าที่หัวของเซี่ยว่านชิว ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร “คุณอาสะใภ้รอง มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันเถอะค่ะ อย่าลงไม้ลงมือเลย” เจิ้งว่านอินยืนขวางหน้าเซี่ยว่านชิวไว้ “พวกท่านเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของคุณนะคะ!” แม้ว่าเซี่ยว่านชิวจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของโจวเสียง แต่เธอก็ดูแลโจวเสียงมาไม่ต่างจากแม่แท้ๆ “นังเด็กเหลือขอ! แกคิดว่าแกเป็นใคร!” โจวเสียงเหวี่ยงเจิ้งว่านอินออกไปให้พ้นทาง เจิ้งว่านอินล้มลงกับพื้นอย่างแรงโดยไม่มีทางสู้ได้เลย นังเด็กเหลือขอ... เจิ้งว่านอินมองโจวเสียงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ โจวเสียงกล้าเรียกเธอว่านังเด็กเหลือขอกระนั้นหรือ? โจวเสียงเดินเข้าไปหาเซี่ยว่านชิวอีกครั้ง เธอใช้มือข้างหนึ่งจิกผมของเซี่ยว่านชิวไว้แล้วตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง “ตบนี้แกติดค้างแม่ของฉัน” จากนั้นเธอก็ตบหน้าเซี่ยว่านชิวอย่างแรงอีกครั้ง “ตบนี้แกติดค้างพวกเรา!” หลังจากตบไปสองครั้ง โจวเสียงยังคงไม่หายโกรธ เธอเตะเซี่ยว่านชิวไปอีกหลายที เซี่ยว่านชิวถึงกับสติหลุด เธอคิดว่าโจวเสียงจะมาขอโทษ แต่กลับไม่คิดเลยว่าโจวเสียงจะเดินเข้ามาลงมือกับเธอโดยตรงแบบนี้! คุณย่าเซินที่แอบดูอยู่ข้างนอกประตูรู้สึกตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นฉากนี้ เธอแทบจะอยากปรบมือและส่งเสียงเชียร์ให้โจวเสียงเสียด้วยซ้ำ! ดูเหมือนว่าเธอจะกังวลมากเกินไป โจวเสียงฉลาดกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก เมื่อโจวเสียงเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง ภายในห้องผู้ป่วย เซี่ยว่านชิวและโจวจินเป่ยต่างก็เต็มไปด้วยร่องรอยการบาดเจ็บ แม้แต่เจิ้งว่านอินเองก็ไม่รอดพ้น “ว่านชิว คุณเป็นอะไรไหม?” โจวซู่หลงคลานเข้าไปหาเซี่ยว่านชิว เซี่ยว่านชิวส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะตาแก่ แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี? กระแสสังคมในเน็ตก็แย่กับเรามากอยู่แล้ว แถมเสียงเสียงยังทำกับเราแบบนี้อีก! ถ้าเพียงแต่อิ๋งเอ๋อร์ยังอยู่ อิ๋งเอ๋อร์คงจะช่วยทวงความยุติธรรมให้ฉันแน่ๆ” โจวซู่หลงกล่าวว่า “ว่านชิว ไม่ต้องห่วง ผมจะทวงความยุติธรรมให้คุณแน่นอน โจวเสียง นังลูกชั่วคนนั้น ผมว่ามันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!” เซี่ยว่านชิวคือสมบัติล้ำค่าในมือของโจวซู่หลง แต่โจวเสียงกลับทำกับเธอแบบนี้! โจวเสียงจบเหี้ยแน่! แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต โจวซู่หลงก็จะทำให้โจวเสียงและโจวจินเป่ย พี่น้องสองคนนี้ต้องชดใช้อย่างสาสม เซี่ยว่านชิวมองโจวซู่หลง “ตาแก่ คุณมีวิธีแล้วเหรอคะ?” “ใช่” โจวซู่หลงพยักหน้า “ว่านชิว ไม่ว่ายังไง ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องทนรับความอยุติธรรมนี้ไปเปล่าๆ แน่” อย่างไรเสีย โจวซู่หลงก็เป็นพ่อแท้ๆ ของโจวเสียง ในเมื่อโจวซู่หลงบอกว่ามีวิธี ก็ต้องมีวิธีแน่นอน เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยว่านชิวก็หรี่ตาลง โจวเสียง นังแพศยาตัวน้อย แกคอยดูเถอะ! แกจะต้องชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า! เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวซู่หลงหยิบมีดปอกผลไม้แล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไปแต่เช้า ใช่แล้ว เขามีเจตนาฆ่า ในฐานะลูกสาว โจวเสียงกล้าทำกับเขาถึงขนาดนี้ และตอนนี้ กระแสสังคมในอินเทอร์เน็ตต่างก็พุ่งเป้ามาที่เขาเพียงคนเดียว ในเมื่อโจวเสียงและโจวจินเป่ยไม่ยอมให้เขาอยู่อย่างเป็นสุข งั้นก็ตายไปด้วยกันให้หมดนี่แหละ! ปีนี้เขาอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว การได้เอาชีวิตคนหนุ่มสาวไปพร้อมกับเขาด้วยถึงสองคน นับว่าคุ้มค่ามากจริงๆ ก่อนจะไป โจวซู่หลงยังได้เขียนพินัยกรรมและทิ้งบัตรธนาคารไว้ ในพินัยกรรมเขาฝากฝังให้ อู๋โหย่วยวี่ ช่วยดูแลเซี่ยว่านชิวและเจิ้งว่านอิน อย่างไรก็ตาม อู๋โหย่วยวี่และเซี่ยว่านชิวมาจากบ้านเกิดเดียวกัน และเขาเคยช่วยชีวิตเซี่ยว่านชิวเอาไว้ โจวซู่หลงจึงรู้สึกเบาใจที่ได้ฝากเซี่ยว่านชิวไว้ในการดูแลของอู๋โหย่วยวี่ เงินในบัตรธนาคารใบนั้นเพียงพอที่จะทำให้เซี่ยว่านชิวและเจิ้งว่านอินใช้ชีวิตอยู่ได้ไปตลอดทั้งชาติ โจวซู่หลงเพิ่งจะก้าวพ้นประตูห้องมาได้ไม่นาน ก็ถูกเด็กคนหนึ่งรั้งตัวไว้ “สวัสดีครับ คุณคือคุณโจวซู่หลงใช่ไหมครับ?” ก่อนที่โจวซู่หลงจะได้พูดอะไร เด็กคนนั้นก็ยัดของในมือใส่มือของโจวซู่หลง “คุณปู่ครับ มีคุณน้าคนหนึ่งฝากมาให้คุณปู่ครับ” พูดจบเด็กคนนั้นก็วิ่งหนีไป นี่มันอะไรกัน? โจวซู่หลงมองซองจดหมายในมือพลางขมวดคิ้ว หรือจะเป็นจดหมายข่มขู่? ว่ากันว่าคนที่ถูกรุมประนามในโลกโซเชียลมักจะได้รับจดหมายข่มขู่อยู่บ่อยๆ โจวซู่หลงเดินไปที่ถังขยะและตั้งท่าจะทิ้งซองจดหมายนั้นไป แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจเปิดซองออก แม้แต่ความตายเขายังไม่กลัว แล้วจะมีอะไรให้ต้องกลัวอีก? เมื่อเขาเปิดซองจดหมายออก ก็พบว่าข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่าย ทันทีที่เห็นภาพเหล่านั้น โจวซู่หลงก็ถึงกับตะลึงงัน สีหน้าของเขาซีดเผือดลงในพริบตา ชายหญิงในรูปถ่ายเหล่านี้คือใครกัน? เซี่ยว่านชิว กับ อู๋โหย่วยวี่? เปรี้ยง! ในวินาทีนั้น โจวซู่หลงรู้สึกราวกับว่าท้องฟ้ากำลังถล่มลงมาตรงหน้า มันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร? มันจะเป็นไปได้อย่างไร... เซี่ยว่านชิวแอบไปมีอะไรกับอู๋โหย่วยวี่ได้ยังไงกัน? “นังแพศยา! นังแพศยา!”