บทที่ 1434: 307: ขยะก็ควรอยู่ในถังขยะ! 2 ในท้ายที่สุด ศาสตราจารย์เยว่ก็สะอื้นไห้ออกมา ใครก็ตามที่มีตาแหลมคมย่อมมองออกว่าศาสตราจารย์เยว่นั้นถูกข่มเหงรังแกอย่างไม่เป็นธรรม เมื่อเห็นศาสตราจารย์เยว่เป็นเช่นนี้ ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์และคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าศาสตราจารย์เยว่ต้องเผชิญกับความอยุติธรรมแบบไหนมา ครู่ต่อมา ซุนยวี่ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยถามว่า “อาจารย์คะ ที่อาจารย์ต้องเกษียณก่อนกำหนด เป็นเพราะเรื่องของคุณหนูเย่ใช่ไหมคะ?” ศาสตราจารย์เยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อว่า “ความจริงแล้ว มันไม่เกี่ยวกับคุณหนูเย่หรอกจ้ะ เป็นเพราะฉันเองที่ไม่ควรไปล่วงเกินคุณหนูเย่ การถูกให้เกษียณก่อนกำหนดคือบทลงโทษที่ฉันควรจะยอมรับไว้” ที่แท้ก็เป็นเพราะเย่จั๋วจริงๆ! เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนยวี่ก็เอ่ยด้วยความโกรธแค้นว่า “ใช้สิทธิ์อะไรกัน? เห็นได้ชัดว่าเป็นคุณหนูเย่ที่รังแกคนอื่นก่อน แล้วมีสิทธิ์อะไรมาบีบให้อาจารย์เกษียณคะ?” ศาสตราจารย์เยว่อยู่ที่ฐานแห่งนี้มาเกือบยี่สิบปี และได้สร้างคุณประโยชน์ให้กับฐานแห่งนี้มากมายมหาศาล แล้วเย่จั๋วทำอะไรให้กับฐานบ้าง? ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ตัวเย่จั๋วเองนั่นแหละที่เป็นคนผิด! เธออาศัยอำนาจอะไรมาสั่งให้ศาสตราจารย์เยว่เกษียณ? แม้จะฟังดูเหมือนการเกษียณอายุ แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไล่ออกเลยสักนิด และที่สำคัญที่สุดคือ เงินบำนาญจากการเกษียณก่อนกำหนดนั้นมีจำนวนเพียงแค่หนึ่งในห้าของเงินบำนาญเกษียณปกติเท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เดิมทีศาสตราจารย์เยว่ควรจะได้เงินบำนาญห้าหมื่นหยวน แต่ตอนนี้เธอกลับได้รับเพียงหนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น แถมเกียรติยศที่ศาสตราจารย์เยว่ควรจะได้รับก็ถูกริบคืนไปทั้งหมดด้วย หากบุคคลระดับสูงอย่างศาสตราจารย์เยว่เกษียณอายุตามกำหนดปกติ เธอคงจะได้รับการทาบทามจากมหาวิทยาลัยหลายแห่งให้ไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ต่อ แต่ตอนนี้ล่ะ? ศาสตราจารย์เยว่ถูกบีบให้เกษียณก่อนกำหนด และประวัติการทำงานของเธอก็มีรอยด่างพร้อยที่น่าอับอายเพิ่มเข้ามา หากปราศจากการรับรองและคำแนะนำจากเซินเส้าฉิง ก็คงไม่มีมหาวิทยาลัยที่ไหนเต็มใจจะจ้างเธออีก! ไม่ว่าจะมองในมุมของเงินทองหรือชื่อเสียงเกียรติยศ การเกษียณก่อนกำหนดครั้งนี้ถือเป็นความสูญเสียอย่างยิ่งใหญ่สำหรับศาสตราจารย์เยว่! เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สมาชิกคนอื่นๆ ในแผนกต่างก็รู้สึกโกรธแค้นแทน พวกเขารู้สึกเดือดดาล! มันน่าโมโหจริงๆ! ความยุติธรรมในโลกนี้ยังมีอยู่จริงไหม? คนที่ถูกรังแกเห็นได้ชัดว่าเป็นศาสตราจารย์เยว่ แต่ตอนนี้ศาสตราจารย์เยว่กลับต้องเป็นฝ่ายเกษียณไปเสียเอง! “คนที่ควรจะไสหัวไปจากฐานคือเย่จั๋วต่างหาก!” ซุนยวี่กล่าวต่อ “ตั้งแต่เย่จั๋วเข้ามาที่นี่ ฐานก็วุ่นวายไปหมด เรื่องที่น่าตลกที่สุดก็คือเธอยังกล้าพูดจาโอ้อวดเรื่องการสร้างยานแม่ในอวกาศ ไม่เพียงแต่จะสิ้นเปลืองทรัพยากรเท่านั้น แต่มันยังส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยในชีวิตของพวกเราด้วย!” ทันทีที่เธอพูดจบ สมาชิกในแผนกคนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที “อย่าว่าแต่ยานแม่ในอวกาศเลย ฉันว่าแค่ยานอวกาศธรรมดาเธอก็สร้างไม่ได้หรอก!” การสร้างยานอวกาศต้องใช้ประสบการณ์ด้านอวกาศหลายปี รวมถึงพื้นฐานการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่แน่นหนา แล้วเย่จั๋วมีอะไรบ้าง? เธอมีประสบการณ์ด้านอวกาศหรือพื้นฐานการวิจัยทางวิทยาศาสตร์งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าเย่จั๋วแค่เคยชนะเลิศการแข่งขันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาครั้งหนึ่งหรอกเหรอ? ใครจะไปรู้ว่าเธอโกงมาหรือเปล่า! “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนายน้อยห้าถึงเชื่อใจเธอขนาดนั้น!” “ก็เพราะหน้าตาของเธอไงล่ะ!” “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งนายน้อยห้าของพวกเราจะถูกความงามครอบงำจนหน้ามืดตามัวแบบนี้! มิน่าเล่าในประสมัยโบราณถึงได้มีฮ่องเต้โง่เขลามากมายนัก!” ซุนยวี่เอ่ยขัดฝูงชนขึ้นมา “ตอนนี้พูดเรื่องอื่นไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดคือเราจะทวงความยุติธรรมให้กับศาสตราจารย์เยว่ได้อย่างไร! คนที่ควรจะไสหัวไปคือเย่จั๋ว เราจะปล่อยให้ศาสตราจารย์เยว่ต้องมารับเคราะห์กรรมอย่างไม่เป็นธรรมแบบนี้ไม่ได้!” “ซุนยวี่พูดถูก ถ้าจะมีใครต้องไป คนๆ นั้นต้องเป็นเย่จั๋ว!” หญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “ทำไมเราไม่รวมตัวกันไปหานายน้อยห้าเพื่อคุยด้วยเหตุผลล่ะ! ถ้านายน้อยห้าไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เรา เราก็จะนัดหยุดงานประท้วงร่วมกัน!” ซุนยวี่รีบชูมือขึ้นทันทีพร้อมกับตะโกนว่า “นัดหยุดงานร่วมกัน!” เมื่อเธอกรีดร้องออกมา ทุกคนก็เริ่มตะโกนตามทันที “หยุดงาน! หยุดงาน!” ศาสตราจารย์เยว่มองดูทุกคนแล้วรู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึกๆ เธอก็รู้อยู่แล้วว่าตนเองมีอิทธิพลมากแค่ไหน ในแผนกนี้มีสมาชิกมากกว่าห้าสิบคน หากทั้งห้าสิบคนนัดหยุดงานจริงๆ โครงการนิวเคลียร์ก็จะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ และเมื่อโครงการนิวเคลียร์หยุดชะงัก รายงานการทดลองก็จะไม่สามารถส่งได้ตามเวลาที่กำหนด และคำสั่งซื้อก็จะไม่เสร็จสิ้นตามกำหนดการ ถึงตอนนั้น ฐานวิจัยก็จะตกอยู่ในสภาวะอัมพาตครึ่งตัว เธอไม่เชื่อหรอกว่าเซินเส้าฉิงจะกล้าเสี่ยงขนาดนั้น สมาชิกในแผนกเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับศาสตราจารย์เยว่ พวกเขาล้วนเป็นช่างเทคนิคคนสำคัญ ในโซน B ของฐานตระกูลเซิน พวกเขาเปรียบเสมือนหัวใจ อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในร่างกายมนุษย์? แน่นอนว่ามันคือหัวใจ! เมื่อหัวใจหยุดเต้น คนๆ นั้นก็จะไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป ตราบใดที่พวกเขาร่วมแรงร่วมใจกัน พวกเขาจะต้องทำให้เซินเส้าฉิงยอมอ่อนข้อและก้มหัวขอขมาศาสตราจารย์เยว่ได้อย่างแน่นอน เมื่อเห็นทุกคนเป็นเช่นนี้ แม้ว่าศาสตราจารย์เยว่จะรู้สึกยินดีมากเพียงใด แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกเลยแม้แต่น้อย “ฉันซาบซึ้งในความใจดีของทุกคนนะจ้ะ แต่ความจริงแล้วมันไม่คุ้มเลยที่จะทำเพื่อฉันขนาดนี้ อันที่จริงการเกษียณก่อนกำหนดมันก็ดีเหมือนกัน ฉันไม่ได้รู้สึกว่าถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเลย พวกเธอไม่จำเป็นต้องไปท้าทายนายน้อยห้าเพื่อฉันหรอกนะ”