บทที่ 1455: 310: เธอโดดเด่นราวกับนกกระเรียนในฝูงไก่! 2 แอล (L) ขมวดคิ้วมุ่น เป็นไปได้ด้วยหรือที่คนเป็นๆ จะหายตัวไปในอากาศธาตุเช่นนี้? ในตอนนั้นเอง เยเลอร์ (Yaler) ก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน “ยังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง” “ความเป็นไปได้อะไร?” แอลถาม “อัน (An) เปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอไปแล้ว” เยเลอร์กล่าว ฮิบเบิร์ต (Hibbert) ตอบสนองอย่างรวดเร็ว “นั่นหมายความว่า ตั้งแต่ช่วงบ่ายสองเป็นต้นไป ใครก็ตามที่เดินออกจากคาสิโนแห่งนี้ก็อาจจะเป็นอันได้งั้นเหรอ?” “ใช่” อะเล่ (Ale) พยักหน้า เรื่องนี้ค่อนข้างจะเป็นงานช้างทีเดียว รานิโต (Ranito) เป็นเมืองแห่งการพนันที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ที่นี่มีประตูทางเข้าออกรวมทั้งหมดสิบประตู และปริมาณการสัญจรที่แต่ละประตูนั้นหนาแน่นมาก ผู้คนเดินเบียดเสียดกันชนิดที่ว่าส้นเท้าแทบจะชนกันเลยทีเดียว การจะควานหาตัวอันท่ามกลางฝูงชนเหล่านี้จึงเป็นเรื่องยากพอๆ กับการปีนป่ายขึ้นไปบนสรวงสวรรค์ “ดังนั้น” ฮิบเบิร์ตกล่าวต่อ “สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการตามหาคาร์ล (Carl) ให้พบ” เยเลอร์หันไปมองแอลแล้วถามว่า “คาร์ลคนนี้มาจากประเทศจีนใช่ไหม?” “ใช่” แอลพยักหน้าและเลื่อนหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปยังหน้าข้อมูลส่วนตัวของคาร์ล “คาร์ลปีนี้อายุ 26 ปี เขามาจากเมืองไป่เตอร์ในประเทศจีน” เยเลอร์พยักหน้าก่อนจะหันไปหาฮิบเบิร์ต “ไปตามหาคาร์ลคนนี้เดี๋ยวนี้เลย” การตามหาคนจีนที่มีชื่อเสียง มีข้อมูลส่วนสูงและรูปร่างหน้าตาที่ชัดเจนนั้น ง่ายกว่าการตามหาคนจีนที่พวกเขาไม่รู้อะไรเลยมากนัก ฮิบเบิร์ตพยักหน้ารับ “ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ” แอลเอ่ยขึ้นว่า “ฉันตรวจสอบดูแล้ว คาร์ลไม่ใช่คนธรรมดา เขามีเส้นสายเกี่ยวข้องกับ ABA ถ้าคุณต้องการจะหาตัวเขา คุณอาจจะต้องลงแรงมากหน่อย” ABA งั้นเหรอ? สันนิบาตนานาชาติ? เยเลอร์หรี่ตาลง “นั่นหมายความว่าอันเองก็น่าจะเกี่ยวข้องกับ ABA ด้วยใช่ไหม?” หากเป็นเช่นนั้นจริง เรื่องราวต่างๆ ก็คงจะเริ่มยุ่งยากขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว แอลส่ายหัว “อันก็คืออัน คาร์ลก็คือคาร์ล แม้ว่าคาร์ลจะเกี่ยวข้องกับ ABA แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าอันจะต้องเกี่ยวข้องกับ ABA เสมอไป” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เยเลอร์ก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ... อีกด้านหนึ่ง คาร์ลกำลังยืนอยู่บนถนนในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เขาก้มมองข้อมูลตั๋วเครื่องบินในมือแล้วกดโทรศัพท์ออกทันที ไม่นานนัก ปลายสายก็ถูกเชื่อมต่อ “ฮัลโหล” เสียงใสๆ ของหญิงสาวที่แฝงไปด้วยความราบเรียบดังมาจากอีกฝ่าย “อัน?” เมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น เย่จั๋ว (Ye Zhuo) ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า “มีเรื่องอะไรเหรอ?” “อัน ผมกำลังจะกลับประเทศจีนในไม่ช้านี้แล้ว ไฟลท์บินคือช่วงสี่โมงเย็นวันนี้” เย่จั๋วเกือบจะพูดออกไปว่าขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ แต่จู่ๆ เธอก็คิดขึ้นมาได้ว่าคำว่า “Safe journey” (ขอให้ราบรื่น) อาจจะไม่ค่อยเหมาะกับการเดินทางโดยเครื่องบินนัก เธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูติดจะเกียจคร้านเล็กน้อย คาร์ลกล่าวต่อว่า “อัน ยังไงพวกเราก็เป็นพี่น้องกันนะ ผมกำลังจะกลับจีนแล้ว ในฐานะพี่น้อง คุณควรจะมาส่งผมสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?” แม้ว่าเขาจะได้พบกับเย่จั๋วหลายต่อหลายครั้ง แต่เย่จั๋วก็มักจะปกปิดตัวตนอย่างมิดชิดทุกครั้งที่เจอกัน จนถึงทุกวันนี้ คาร์ลยังไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเย่จั๋วเลยสักครั้ง เขาจึงค่อนข้างที่จะสงสัยและอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก เดิมทีคาร์ลคิดว่าการมาเยือนปักกิ่งในครั้งนี้จะทำให้เขาได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเย่จั๋วเสียที เขาไม่คาดคิดเลยว่าความพยายามของเขาจะคว้าน้ำเหลว “ฉันไม่ว่างน่ะ” ช่วงนี้เย่จั๋วมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมาย ทั้งซีซันใหม่ของ ZY, งานเฉลิมฉลองประจำปีของซุนซีไฟแนนเชียลกรุ๊ป (Shunxi Financial Group), งานออกแบบของ LK Group รวมถึงเรื่องในวงการภาพวาดและพู่กันจีน “แต่ช่วงนี้ฉันน่าจะต้องหาเวลาไปประเทศ C สักรอบ ไว้เจอกันตอนนั้นแล้วกันนะ” “โอเค” เสียงของคาร์ลฟังดูผิดหวังอยู่ไม่น้อย “งั้นไว้เจอกันที่ประเทศ C” “ตกลง ไว้เจอกันที่ประเทศ C” ขณะที่คาร์ลกำลังจะพูดอะไรเพิ่มเติม เย่จั๋วก็กดวางสายไปเสียก่อน หลังจากเย่จั๋ววางสาย เซินเส้าชิง (Cen Shaoqing) ก็เดินเข้ามาจากประตู “ผู้นำ ใครโทรมาเหรอครับ?” “พี่ชายน่ะ” เย่จั๋วตอบ พี่ชายงั้นเหรอ? เซินเส้าชิงถึงกับชะงักไป ไม่ใช่ว่าควรจะเป็นพี่สาวหรอกเหรอ? หรือว่าช่วงนี้ผู้นำของพวกเขาจะยุ่งเกินไปจนสมองเริ่มเบลอไปหมดแล้ว? เซินเส้าชิงกล่าวต่อ “คุณอาเพิ่งโทรมาบอกให้พวกเรากลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านคืนนี้ครับ” เย่จั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นนานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว “โอเค งั้นคืนนี้เราออกไปกันเร็วหน่อยแล้วกัน” “ครับ” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย เวลาห้าโมงครึ่งในช่วงเย็น เย่จั๋วจบงานทั้งหมดของเธอและเดินทางมาถึงห้องทำงานของเซินเส้าชิง เซินเส้าชิงกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อจัดการเอกสารต่างๆ เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เลขานุการกำลังจะอ้าปากทักทาย แต่เธอก็เห็นเย่จั๋วยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้ ‘เงียบ’ เลขานุการเข้าใจในทันทีและไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เย่จั๋วเดินอย่างแผ่วเบาไปทางด้านหลังของเซินเส้าชิง เธอเอื้อมมือไปปิดตาของเขาเอาไว้แล้วดัดเสียงให้เปลี่ยนไป “ทายสิว่าฉันเป็นใคร?” เลขานุการมองเย่จั๋วด้วยความประหลาดใจในแววตา เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองจนคิดว่าเริ่มหูฝาดไปแล้ว นี่มัน... นี่มันน้ำเสียงของเซินเยว่หยา (Cen Yueya) ชัดๆ! เลขานุการทำงานอยู่ข้างกายเซินเส้าชิงมานานหลายปี เธอจึงจดจำน้ำเสียงของพี่น้องตระกูลเซินได้เป็นอย่างดี