บทที่ 1606: 342: การตายของมู่โย่วหรงถูกกำหนดไว้เป็นการภายในอย่างนั้นหรือ? 3 “หากทีมโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินไม่ถูกยุบ ฉันจะไม่มีวันละทิ้งโลกใบนี้ไปเด็ดขาด!” ท่าทีของถังมี่นั้นหนักแน่นและจริงจัง เซียวชิงขมวดคิ้วแล้วหันไปมองถังเซิ่งลี่ “ดูสิ! ดูเอาเถอะ! นี่คือลูกสาวแสนดีที่คุณตามใจจนเสียคน!” “ลูกสาวเราไม่ได้ทำอะไรผิดนะ! ถ้าเราไม่ลองทำดู แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินมันจะไม่ได้ผล!” ถังเซิ่งลี่กล่าว “นี่มันเกินไปแล้ว!” เซียวชิงบิดหูถังเซิ่งลี่ “เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะ? ใครไม่ผิดนะ?” ถังมี่ยังเด็กอยู่ การที่เธอจะไม่ประสีประสาบ้างก็ยังพอว่า แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าถังเซิ่งลี่ก็จะเป็นไปกับเขาด้วย ถังเซิ่งลี่ปัดมือของเซียวชิงออก จากนั้นเขาก็พูดว่า “คุณแม่ เรื่องอื่นในบ้านผมยอมให้คุณเป็นคนตัดสินใจได้! แต่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ไม่ได้! ลูกสาวเข้าร่วมทีมโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินแล้วจะเป็นยังไง? คนหนุ่มสาวก็ควรมีความฝันและความทะเยอทะยานบ้าง! ถึงจะล้มเหลวแล้วจะทำไม? อย่างน้อยลูกสาวของเราก็ได้เคยพยายามและมุ่งมั่นเพื่ออุดมการณ์ของเธอ!” หลังจากพูดจบ ถังเซิ่งลี่ก็หันไปมองถังมี่ “ลูกรัก อย่าไปฟังแม่เขาพูดไร้สาระ! พ่อสนับสนุนลูก! พ่อเชื่อมั่นในตัวลูกและคุณหนูเย่ด้วย!” ถังมี่มองถังเซิ่งลี่ด้วยความไม่อยากเชื่อ “พ่อคะ! พ่อสนับสนุนหนูจริงๆ เหรอคะ?” ถังเซิ่งลี่ตบอกตัวเอง “แน่นอนสิ! พ่อเคยโกหกลูกเมื่อไหร่กัน? ไปทำตามความฝันเถอะ! พ่อกับแม่จะไม่มีวันเป็นตัวถ่วงของลูกเด็ดขาด!” “ขอบคุณค่ะพ่อ!” ถังมี่กอดถังเซิ่งลี่ด้วยความตื่นเต้น ถังเซิ่งลี่ยิ้มและพูดว่า “เด็กคนนี้จริงๆ เลย!” “ถังเซิ่งลี่!” เมื่อมองดูพ่อลูกที่ดูเหมือนพวกตัวตลกคู่หนึ่ง เซียวชิงก็โกรธจัด “คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า? คุณรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?” “ผมไม่ได้บ้า!” ถังเซิ่งลี่มองเซียวชิง “เอาเป็นว่า คุณไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้ ผมสนับสนุนลูกสาวของผม!” “ขอบคุณค่ะพ่อ! พ่อดีที่สุดเลย!” ถังมี่มีความสุขมาก เธอเคยคิดว่าคงผ่านด่านพ่อแม่ไปไม่ได้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าถังเซิ่งลี่จะสนับสนุนเธอขนาดนี้ เซียวชิงนวดขมับตัวเอง “ถังเซิ่งลี่!” “ที่รัก อย่าโกรธเลย!” ถังเซิ่งลี่เดินเข้าไปพยุงเซียวชิงแล้วพูดต่อว่า “มันเป็นเรื่องถูกแล้วที่คนหนุ่มสาวจะไล่ตามความฝัน! ในหนังสือไม่ได้บอกเหรอว่า ชีวิตที่ไร้ความฝันก็ไม่ต่างอะไรกับปลาเค็ม!” “นั่นคือความฝันของเธอเหรอ? นั่นมันฝันกลางวันชัดๆ! เป็นไปไม่ได้หรอก!” ถังเซิ่งลี่พูดต่อ “ที่รัก ไม่ว่าจะเป็นความฝันหรืออุดมการณ์ การตั้งเป้าหมายเป็นสิ่งที่ควรทำ! โดยเฉพาะในวัยอย่างลูกสาวเรา เธอควรจะไขว่คว้าหาแสงสว่างและมุ่งมั่นเพื่อเป้าหมายของตัวเอง! ไม่ว่าสุดท้ายเธอจะสำเร็จหรือไม่ อย่างน้อยเธอก็จะไม่เหลือความเสียใจไว้ให้ช่วงวัยเยาว์ของเธอ วัยเยาว์ของใครบ้างล่ะที่ไม่เคยบ้าบิ่น?” เมื่อพูดถึงจุดนี้ ถังเซิ่งลี่ก็ถอนหายใจและพูดอย่างภูมิใจว่า “คุณแม่ คุณเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว คุณน่าจะเข้าใจความรู้สึกของลูกสาวในตอนนี้ได้นะ!” หลังจากได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซียวชิงก็สงบลงเล็กน้อย เธอมองถังมี่แล้วถามว่า “ลูกคิดถึงผลลัพธ์ของความล้มเหลวไว้บ้างหรือยัง?” “คิดแล้วค่ะ!” ถังมี่พยักหน้า “แล้วลูกรับมันได้ไหม?” เซียวชิงถาม ถังมี่มองเซียวชิงแล้วพูดว่า “หนูรับได้ค่ะ! เหมือนที่พ่อพูด หนูไม่อยากทิ้งความเสียใจไว้ให้วัยเยาว์ของหนู! ต่อให้แผนการของหนูล้มเหลว หนูก็ยินดีจะรับผลที่ตามมา!” เมื่อมองดูถังมี่ที่ดื้อรั้น เซียวชิงก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้! เมื่อมองผ่านลูกสาว เธอเหมือนเห็นตัวเองในตอนที่ยังเป็นวัยรุ่น หากในตอนนั้นเธอมีความกล้าหาญเช่นนี้ เธอคงไม่ต้องทิ้งความเสียใจใดๆ ไว้เลย! น่าเสียดายที่ชีวิตไม่มีคำว่า ‘ถ้าหาก’ มีเพียงแค่ปัจจุบันเท่านั้น “ตราบใดที่ลูกคิดทบทวนดีแล้ว!” เซียวชิงพูดต่อ “ถ้าลูกล้มเหลว ห้ามมานอนร้องไห้ข้างๆ แม่นะ!” “ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูสัญญาว่าจะไม่ทำ!” ถังมี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะแม่! ขอบคุณค่ะพ่อ!” “ยัยเด็กโง่!” ถังเซิ่งลี่ลูบหัวถังมี่ เซียวชิงมองถังมี่ด้วยสายตาที่เป็นกังวล แม้เธอจะรู้ว่าแผนการเรือบรรทุกเครื่องบินอาจไม่สำเร็จ แต่ในฐานะแม่ เธอทำได้เพียงเคารพการตัดสินใจของถังมี่เท่านั้น ขอเพียงแค่ถังมี่ไม่นึกเสียใจภายหลังก็พอ เซียวชิงมองถังมี่และเสริมว่า “ถังมี่ ลูกต้องคิดให้ดีนะ บางครั้งความฝันก็ไม่ได้สำเร็จได้เพียงแค่มีความเลือดร้อนเท่านั้น!” “ค่ะแม่ หนูทราบดี” ถังมี่พูดต่อ “ในเมื่อหนูเลือกทางนี้แล้ว หนูได้ผ่านการคิดทบทวนมาอย่างดีที่สุดแล้วค่ะ” ไม่ว่าเธอจะสำเร็จหรือล้มเหลว เธอจะไม่มีวันเสียใจที่ได้ตัดสินใจแบบนี้ เซียวชิงมองดูลูกสาวและไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะเธอเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของถังมี่ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ปล่อยให้เธอลองดูเถอะ เผื่อว่าเธอจะทำสำเร็จขึ้นมา! ... อีกด้านหนึ่ง ถังมองไปที่ถังเสวี่ยและถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “ทำไมพี่ไม่บอกผมล่ะว่าถังมี่เข้าร่วมทีมโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินแล้ว?” ถังเสวี่ยกินลูกแพร์ฝานแล้วพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่!”