บทที่ 1716: 356: โปรเจกต์โอเอซิสเริ่มส่งผลแล้ว ไล่พวกมันออกไปเดี๋ยวนี้! 3 “ชู่ว! เบาเสียงกันหน่อยทุกคน!” ในขณะนั้น พานซีซี หัวหน้าแผนกป้องกันประเทศ ได้ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากพร้อมกับส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบเสียงลง “หัวหน้าพาน เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” เสิ่นซิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น พานซีซีลดเสียงลงและกล่าวว่า “พวกเธอไม่สังเกตเหรอว่าในการประชุมปกติเมื่อเช้านี้ มีคนหายไปสองคน?” “ใครหายไปเหรอคะ?” เสิ่นซิงถามต่ออย่างสงสัย ในตอนนั้นเธอมัวแต่ตกตะลึงกับข่าวที่ว่าสามารถปลูกมันฝรั่งบนดาวอังคารได้ จนไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย เธอจึงไม่รู้เลยว่ามีคนหายไปจากการประชุมในวันนี้ หลิวหยวนนึกขึ้นได้ในตอนนั้นและพูดเสริมว่า “อาจารย์เฝิงกับผู้อำนวยการหม่าไม่ได้มาค่ะ” พานซีซีพยักหน้า “เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่คะ? พวกเขาลางานหรือเปล่า?” เสิ่นซิงถาม พานซีซีมองไปรอบๆ ก่อนจะพูดต่อว่า “ฉันได้ยินมาว่าศาสตราจารย์เฝิงกับผู้อำนวยการหม่าแปรพักตร์ไปแล้ว! พวกเขาหนีไปประเทศ C เมื่อคืนนี้เอง!” “เป็นไปไม่ได้! อย่าพูดเหลวไหลสิคะ!” หลิวหยวนไม่เชื่อว่าอาจารย์ของเธอจะทำเรื่องแบบนั้น “สำหรับผู้อำนวยการหม่าฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันรู้ว่าอาจารย์เฝิงจะไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด” หลิวหยวนเป็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เฝิง และเธอก็รู้จักเรื่องราวของศาสตราจารย์เฝิงเป็นอย่างดี เฉินเส้าชิงมีศักดิ์เป็นอาของศาสตราจารย์เฝิง ศาสตราจารย์เฝิงเคยพูดต่อหน้าเหล่านักเรียนมากกว่าหนึ่งครั้งว่าเธอรู้สึกขอบคุณเฉินเส้าชิงมากเพียงใด หากไม่มีเฉินเส้าชิง เธอก็คงไม่มีวันที่เป็นอยู่อย่างในทุกวันนี้ ศาสตราจารย์เฝิงจะไม่มีวันทรยศเฉินเส้าชิงเด็ดขาด! ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นลูกศิษย์คนโปรดของศาสตราจารย์เฝิง ถ้าศาสตราจารย์เฝิงทรยศฐานทัพจริงๆ เขาคงไม่ปิดบังเธอ “นี่ไม่ใช่เรื่องพูดเล่นนะ แต่มันเป็นความจริงที่ศาสตราจารย์เฝิงกับคนอื่นๆ ทรยศฐานทัพไปแล้ว!” พานซีซีกล่าวต่อ “รอดูเถอะ อีกเดี๋ยวเบื้องบนคงจะออกประกาศแจ้งการอย่างเป็นทางการ” เสิ่นซิงพูดด้วยความประหลาดใจ “หัวหน้าพาน คุณมีข้อมูลที่เชื่อถือได้แน่เหรอคะ? ศาสตราจารย์เฝิงกับผู้อำนวยการหม่าอาจจะแค่ไม่สบายแล้วพักผ่อนอยู่ที่บ้านก็ได้” เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไป! ต้องรู้ก่อนว่าทั้งศาสตราจารย์เฝิงและผู้อำนวยการหม่าต่างก็เป็นบุคลากรระดับอาวุโสของฐานทัพ ใครจะทรยศฐานทัพก็ได้ แต่ไม่ใช่ศาสตราจารย์เฝิงหรือผู้อำนวยการหม่าแน่ๆ พานซีซีพูดต่อ “ฉันพูดอะไรไปมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ พวกเธอรอกลับไปดูประกาศก็แล้วกัน” หลิวหยวนที่กำลังวาดภาพอยู่รีบเดินตรงไปยังสำนักงานทันที และก็เป็นไปตามคาด สิบนาทีต่อมา มีประกาศใหม่ปรากฏขึ้นบนเว็บไซต์ภายในของฐานทัพเฉิน ศาสตราจารย์เฝิงและหม่าเจี้ยนปังได้ทรยศฐานทัพและแปรพักตร์ไปยังประเทศ C พวกเขาถูกถอดถอนสัญชาติและถูกสั่งห้ามเข้าประเทศจีนตลอดชีวิต! เมื่อเห็นประกาศนี้ หลิวหยวนก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง อาจารย์ที่รักของเธอทรยศไปแล้วจริงๆ หลิวหยวนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาศาสตราจารย์เฝิงทันทีเพื่อจะถามความจริงจากเขา แต่ทว่า โทรศัพท์ของเขากลับปิดเครื่อง หลิวหยวนขมวดคิ้ว มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย! ศาสตราจารย์เฝิงไม่น่าจะทำแบบนี้จริงๆ ในปัจจุบัน จีนรั้งอันดับหนึ่งในการจัดอันดับด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และไม่มีประเทศอื่นใดที่จะสามารถก้าวข้ามจีนไปได้ในอนาคต นอกจากนี้ ศาสตราจารย์เฝิงยังเป็นหนึ่งในผู้ที่มีส่วนร่วมในโปรเจกต์เรือบรรทุกเครื่องบิน เขาย่อมจะมีอนาคตที่รุ่งโรจน์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ศาสตราจารย์เฝิงกลับเลือกที่จะทรยศฐานทัพ ก้าวที่ผิดพลาดเพียงก้าวเดียวจะนำไปสู่ความล้มเหลวต่อเนื่อง เมื่อก้าวพลาดไปก้าวหนึ่งแล้ว เธอก็จะไม่มีโอกาสได้แก้ไขอีก เพียงเพื่อเห็นแก่การจะได้ไปตั้งรกรากในยุโรปอย่างนั้นหรือ? หลิวหยวนรู้สึกว่ามันไม่คุ้มค่าเลยที่ศาสตราจารย์เฝิงตัดสินใจทำเช่นนั้น! ข่าวการทรยศของศาสตราจารย์เฝิงและผู้อำนวยการหม่าแพร่กระจายไปทั่วฐานทัพอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ และไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง ... ประเทศ C เมื่อผู้อำนวยการหม่าและศาสตราจารย์เฝิงเดินทางถึงประเทศ C ก็เป็นเวลาหกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ดร.คามิลล่า และ ดร.คาร่า ต่างมารอรับพวกเขาที่สนามบินด้วยตัวเอง สำหรับตอนนี้ ศาสตราจารย์เฝิงและผู้อำนวยการหม่าเปรียบเสมือนผู้ช่วยชีวิตของคนทั้งประเทศ C เพราะมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่จะสามารถนำพาประเทศ C ไปสู่การบรรลุเทคโนโลยีความเร็วแสงได้ เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากสนามบิน ดร.คาร่าก็ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น “ศาสตราจารย์เฝิง ผู้อำนวยการหม่า ยินดีต้อนรับค่ะ” ผู้อำนวยการหม่าคลี่ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ดร.คาร่า เกรงใจกันเกินไปแล้ว” ดร.คาร่ากล่าวต่อ “ฉันได้จัดเตรียมรถเพื่อไปส่งพวกคุณทั้งสองคนกลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกคุณนะคะ” “ขอบคุณ ดร.คาร่า มากที่เมตตา” ผู้อำนวยการหม่าประสานมือขอบคุณ ดร.คาร่า ดร.คาร่ากล่าวว่า “ในประเทศของพวกคุณมีสำนวนหนึ่งที่ว่า ‘สามครั้งเยือนกระท่อมหญ้า’ พวกคุณทั้งสองคนคือผู้มีความสามารถที่แท้จริง!” ในขณะที่พูดคุยกัน พวกเขาก็เดินออกจากสนามบิน รถที่ ดร.คาร่า เตรียมไว้นั้นล้วนเป็นรถหรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นทั้งสิ้น ดร.คาร่ากล่าวต่อ “ในอนาคต พวกคุณสามารถใช้รถสองคันนี้ในการเดินทางได้เลยค่ะ ถ้าหากยังไม่พอใจ ฉันจะสั่งให้คนเปลี่ยนเป็นคันอื่นให้”