บทที่ 1734: 358: ฉันจะพูดตรงๆ นะ ฉันมาจากอีก 200 ปีข้างหน้า, เซินเหย่ผู้ขี้หึง! 2 “ลูกศิษย์ย่อมเหมือนอาจารย์” “ในเมื่อศาสตราจารย์เฟิงทรยศได้ ลูกศิษย์ของเธอก็ย่อมทำได้เช่นกัน!” “ก่อนที่จะดึงตัวศาสตราจารย์เฟิงมา คามิลล่าได้สืบประวัติของหลิวหยวนมาแล้ว” “ที่สำคัญที่สุดคือ พื้นเพครอบครัวของกู่ซือนั้นธรรมดามาก แม้ว่าเธอจะมีบ้านและรถในเมืองหลวง แต่ราคาบ้านในเมืองหลวงนั้นแพงหูฉี่ ทำให้เธอต้องดิ้นรนมาจนถึงตอนนี้และซื้อได้เพียงอพาร์ตเมนต์แบบสองห้องนอนเท่านั้น” “ครอบครัวของกู่ซือยังมีพ่อแม่ น้องชาย และน้องสาวอีกด้วย อพาร์ตเมนต์สองห้องนอนขนาด 70 ตารางเมตรนั้นดูจะแออัดเกินไปสำหรับทั้งครอบครัว” “ดังนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว โอกาสที่จะดึงตัวกู่ซือมาเป็นพวกจึงสูงกว่าคนอื่นๆ” “หลิวหยวนเหรอ?” ดร. คาร่าถาม “ใช่ค่ะ” จามิลล่าพยักหน้า “กู่ซือไม่เพียงแต่เป็นลูกศิษย์คนโปรดของเฟิงฉีเท่านั้น เธอยังเคยมีส่วนร่วมในโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินและได้รับรางวัลมากมาย ที่สำคัญที่สุดคือ เพราะการจากไปอย่างกะทันหันของเฟิงฉี ทำให้เธอมีความเห็นแง่ลบต่อเย่จั๋วอย่างมาก ด้วยสถานการณ์ทางการเงินและเหตุผลภายนอกอื่นๆ การดึงตัวเธอมาจึงง่ายกว่ามาก” ดร. คาร่าพยักหน้าและขยี้ก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ เขาหันไปมองจามิลล่าแล้วพูดต่อ “ถ้าอย่างนั้น ผมจะฝากเรื่องนี้ไว้กับคุณ” จามิลล่ายืนตัวตรง “วางใจได้เลยค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน!” “ดี” ดร. คาร่าพยักหน้าอย่างพอใจ “ผมรอฟังข่าวดีจากการกลับมาอย่างมีชัยของคุณนะ” ... อีกด้านหนึ่ง ณ มหาวิทยาลัยเมืองหลวง ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้ว และใบเมเปิ้ลทั้งสองข้างทางก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชย ใบเมเปิ้ลสีทองปลิวไสวตามสายลม พวกมันร่วงหล่นลงสู่พื้นจนกลายเป็นพรมหนานุ่ม พื้นดินให้สัมผัสที่อ่อนนุ่ม และทัศนียภาพก็งดงามราวกับความฝัน บนถนนอู๋ถงที่พลุกพล่าน คู่รักคู่หนึ่งเดินกุมมือกันบนเส้นทางเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยใบอู๋ถงสีทอง ฝ่ายชายหล่อเหลาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เขาสูงสง่าและมีช่วงขายาว ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายที่ทรงพลังและดูแคลนทุกสรรพสิ่งในโลก ดวงตาของหญิงสาวใสกระจ่างดั่งภาพวาด เธอสง่างามและมีเสน่ห์ แม้จะใบหน้าจะปราศจากเครื่องสำอาง แต่ความงามของเธอก็สั่นสะพานถึงขั้วหัวใจ เมื่อทั้งสองเดินเคียงคู่กัน แม้จะไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แต่พวกเขาก็ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาด ทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นเพียงฉากหลังให้กับพวกเขาเท่านั้น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลียวมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง แม้ว่าในชีวิตจริงจะไม่ได้ขาดแคลนคนสวยและคนหล่อ แต่การรวมตัวกันของคนสวยและคนหล่อระดับนี้หาได้ยากยิ่ง แม้แต่ละครไอดอลก็อาจจะไม่สามารถสร้างผลลัพธ์เช่นนี้ได้ “ท่านผู้นำ” เซินเส้าชิงกระชับมือที่กุมมือเย่จั๋วไว้แน่น “คุณชอบฤดูไหนมากที่สุด?” “ฤดูหนาวค่ะ” เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและถามกลับ “แล้วคุณล่ะ?” ในอดีต เซินเส้าชิงไม่มีความรู้สึกพิเศษต่อฤดูกาลทั้งสี่เลย เขาไม่เคยเศร้าไปกับฤดูใบไม้ผลิหรือใบไม้ร่วง และไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อฤดูหนาวหรือฤดูร้อน แต่ตอนนี้ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ครู่ต่อมา เซินเส้าชิงหมุนลูกประคำในมือและพูดช้าๆ “ผมชอบต้นฤดูร้อนครับ” “ต้นฤดูร้อนเหรอคะ?” เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ครับ” เซินเส้าชิงพยักหน้า เย่จั๋วพูดต่อ “ที่ฉันชอบฤดูหนาวก็เพราะโลกที่ฉันเคยอยู่ เนื่องจากการพัฒนาอารยธรรมของมนุษย์ที่มากเกินไป ทรัพยากรจึงร่อยหรอ ธารน้ำแข็งละลาย และเกิดภาวะโลกร้อน ทั่วทั้งโลกจึงมีเพียงฤดูเดียวเท่านั้น ฉันเคยเห็นฤดูหนาวและหิมะแค่ในหนังสือประวัติศาสตร์และในทีวีเท่านั้นเอง” เมื่อถึงจุดนี้ เย่จั๋วก็เงยหน้ามองเซินเส้าชิงและพูดอย่างจริงจังว่า “เซินเส้าชิง ฉันเคยบอกคุณหรือยัง? ฉันไม่ใช่เย่จั๋วตัวจริง ฉันมาจากปี ค.ศ. 2221 ในอนาคต ซึ่งก็คืออีก 200 ปีข้างหน้าค่ะ” คู่รักไม่ควรมีความลับต่อกัน เย่จั๋วครุ่นคิดอยู่นานและตัดสินใจที่จะบอกความลับของเธอให้เซินเส้าชิงได้รับรู้ เหนือความคาดหมาย เซินเส้าชิงไม่ได้ดูประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในทางกลับกัน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เขาก้มลงมองเย่จั๋วแล้วพูดว่า “ผมรู้แล้วครับ” “คุณรู้แล้วเหรอคะ?” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไง?” เย่จั๋วถามต่อ “คุณเคยได้ยินคำกล่าวนี้ไหม?” เซินเส้าชิงถาม เย่จั๋วกล่าว “คำไหนคะ?” เซินเส้าชิงโน้มตัวลงมาเล็กน้อยและกระซิบที่ข้างหูของเธอว่า “คนที่จะรู้ใจภรรยาที่สุด ก็คือสามีนี่ยังไงล่ะครับ” มันเป็นเพียงคำพูดง่ายๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเย่จั๋วเต้นรัว “คุณเซินคะ ช่วยไว้หน้าตัวเองหน่อยเถอะค่ะ!” เย่จั๋วเอื้อมมือไปหยิกหน้าเขา “ฉันตกลงจะแต่งงานกับคุณตอนไหนกัน?” “ผมไม่สนหรอก ยังไงซะในชาตินี้ผมก็จะไม่แต่งงานกับใครอื่นนอกจากคุณหนูเย่เท่านั้น” เซินเส้าชิงบีบมือเธอ เย่จั่วยิ้มจางๆ “บางคนเคยพูดไว้ด้วยซ้ำว่าจะไม่มีวันแต่งงาน” “งั้นถ้าคุณแต่งกับผมมันก็เหมือนกันนั่นแหละ” เซินเส้าชิงพูดต่อ “ตราบใดที่คุณลุงคุณป้าตกลง ผมก็พร้อมจะแต่งงานได้ทุกเมื่อเลยครับ” มีบางสิ่งที่ต้องได้สัมผัสด้วยตัวเองก่อน ถึงจะตราตรึงอยู่ในใจไปตลอดกาล