บทที่ 1724: 357: ตบหน้า, ล็อกอินเข้าสู่ยูโรปา และความเสียใจ! 5 “ถ้าหลินซาซ่าสอบติดมหาวิทยาลัยได้จริง เธอคงไม่ต้องรอมาจนถึงป่านนี้หรอก” หลินจิ้นสุ่ยมองไปที่หลินซาซ่าแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! ถ้าปีนี้ทำได้ไม่ดี ปีหน้าเราก็พยายามกันใหม่ หวงจงพบเล่าปี่ตอนอายุ 60 ปี, โทคุงาวะ อิเอยาสุ ครองแผ่นดินได้ตอนอายุ 70 ปี, เจียงจื่อหยาได้เป็นอัครมหาเสนาบดีตอนอายุ 80 ปี ส่วนลูกปีนี้เพิ่งจะ 23 เอง จะกลัวอะไรไปล่ะ?!” โจวเยว่เหลียนพยักหน้าเห็นด้วย “พ่อเขาพูดถูกนะซาซ่า อย่าเพิ่งท้อแท้เลย อย่างมากที่สุดเราก็แค่สอบใหม่ต่อไป!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเยว่หลานก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ฉันขอบอกหน่อยเถอะ พวกเธอสองคนสั่งสอนลูกยังไงกัน? อะไรคือสอบใหม่ปีหน้า? ซาซ่าปีนี้อายุ 23 แล้วนะ! ไม่ใช่ 13! ถ้าถามฉัน ฉันว่าเลิกหวังเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้เร็วที่สุดจะดีกว่า! มีเด็กหนุ่มในหมู่บ้านฉันคนหนึ่งที่ค่อนข้างเหมาะสมกับซาซ่า ถึงเขาจะเคยหย่าร้างมาแล้ว แต่ซาซ่าเองก็เคยท้องไม่ใช่เหรอ? อย่าเลือกมากนักเลย! ช่วงเวลาทองของผู้หญิงคืออายุ 22-25 ปี ถ้าผ่านวัยนี้ไปแล้ว เธอจะหาครอบครัวดีๆ ไม่ได้อีก!” ในฐานะป้า โจวเยว่หลานหวังดีต่อซาซ่าจากใจจริง แม้เด็กหนุ่มที่อยู่หมู่บ้านเดียวกับเธอจะเคยหย่าร้าง แต่เขาก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลินซาซ่าและไม่มีลูกติด ที่สำคัญคือพื้นฐานครอบครัวเขาดีมาก เมื่อคิดได้ดังนั้น โจวเยว่หลานจึงพูดต่อ “พ่อแม่ของเด็กคนนั้นทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศ แถมยังจ้างแม่บ้านด้วยนะ ไม่ต้องห่วงหรอกซาซ่า ป้าไม่ทำร้ายหลานหรอก!” เมื่อเห็นว่าโจวเยว่หลานดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป หลินซาซ่าจึงรีบอธิบาย “คุณป้าคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ หนู...” “หนูอะไร?!” โจวเยว่หลานขัดจังหวะคำพูดของหลินซาซ่าทันที “ซาซ่า อย่าบอกนะว่าหลานยังดูถูกเขาอยู่อีก? ถึงเขาจะหย่าร้างแต่เขาก็ไม่มีลูก และอายุก็ไล่เลี่ยกับหลาน! ถ้าเป็นคนอื่น ป้าไม่ยอมแนะนำให้หรอกนะ! อย่าไปคิดเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย! ทุกคนต่างก็มีโชคชะตาของตัวเอง หลานไม่ได้เกิดมาเพื่อเรียนหนังสือ! หลานไม่ได้เกิดมาเพื่อจะมีอาชีพที่มั่นคงหรอก!” ถึงจุดนี้ โจวเยว่หลานหยุดเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อว่า “ป้ารู้ว่าหลานไม่ยอมรับความจริงตอนที่เห็นลูกพี่ลูกน้องของหลานสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ ถึงสองแห่ง แต่ลูกพี่ลูกน้องของหลานจะเหมือนหลานได้ยังไง? น้องสาวหลานฉลาดมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่เหมือนหลานหรอก! อีกอย่าง เรื่องแบบนี้มันแก้ไม่ได้หรอกเพียงเพราะหลานไม่ยอมรับมันน่ะ!” ลูกพี่ลูกน้องที่โจวเยว่หลานพูดถึงคือลูกสาวคนเล็กของเธอที่ชื่อ เรเน่ เรเน่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เมื่อปีที่แล้วและติดมหาวิทยาลัยระดับสอง โจวเยว่หลานดีใจมากจนถึงขั้นจัดงานเลี้ยงเชิญแขกมากว่าสิบโต๊ะ แต่หลินซาจะเอาอะไรไปเทียบกับเรเน่ได้ล่ะ? เรเน่ฉลาดมาตั้งแต่เด็ก เธอเกิดมาเพื่อเรียนหนังสือ หลังจากจบมัธยมต้น หลินซาก็ลาออกจากโรงเรียนและไปทำงานในโรงงาน เธอยังหาแฟนและตั้งท้องอีกด้วย ก่อนหน้านั้น หลินซามักจะเป็นตัวอย่างด้านลบที่โจวเยว่หลานชอบหยิบยกมาพูดถึงเสมอ แม้แต่เรเน่เองก็ดูถูกลูกพี่ลูกน้องของเธอ เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ เรเน่ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เบ้ปาก เธอเรียนอยู่ที่เมือง C และมีแฟนเป็นคนในพื้นที่ ในอนาคต หลินซาซ่าเทียบกับเธอไม่ได้จริงๆ คนอย่างหลินซาซ่าทำได้เพียงแต่งงานกับผู้ชายที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วเท่านั้น แล้วยังไงล่ะถ้าครอบครัวของชายที่หย่าร้างจะรวย? ชายคนนั้นไม่ได้หาเงินเองเสียหน่อย! ในอนาคตเขาก็คงทำได้แค่ผลาญสมบัติเก่าจนหมดสิ้น! แต่เธอต่างออกไป เธอกับแฟนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ทั้งคู่เป็นนักศึกษาในระดับอุดมศึกษา หากในอนาคตพวกเขาทำงานร่วมกัน ชีวิตของพวกเขาย่อมต้องรุ่งเรืองกว่าอย่างแน่นอน โจวเยว่หลานพูดต่อ “ซาซ่า ได้ยินที่ป้าพูดไหม? ยอมรับชะตากรรมเถอะ! พ่อแม่ของหลานก็แก่มากแล้ว อย่าไปรบกวนพวกเขาอีกเลย เด็กหนุ่มที่ป้าพูดถึงน่ะไม่เลวเลยนะ! เอาอย่างนี้ไหม พรุ่งนี้ป้าจะพาหลานไปเจอเขา? ป้าขอบอกเลยนะว่า ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปแล้ว หลานจะหาที่ไหนไม่ได้อีก!” “พี่คะ ซาซ่าของเรายังไม่รีบร้อนเรื่องแต่งงานหรอกค่ะ” โจวเยว่เหลียนกล่าว หลินจิ้นสุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ครับใช่! คุณพี่ ขอบคุณในความหวังดีนะครับ แต่ซาซ่าของเรายังไม่รีบร้อนหรอก” ทั้งคู่เป็นคนซื่อสัตย์และเกรงใจเกินกว่าจะปฏิเสธไปตรงๆ โจวเยว่หลานหันไปมองโจวเยว่เหลียน “เยว่เหลียน เหตุผลที่ซาซ่ากลายเป็นแบบนี้ก็เพราะพวกเธอสองคนตามใจลูกจนเสียคนน่ะสิ! ดูสิ่งที่เธอเป็นตอนนี้สิ! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องกลายเป็นคนแก่ค้างบ้านแน่ๆ! เธอเคยเห็นเด็กผู้หญิงอายุ 23 คนไหนเป็นแบบเธอบ้าง! ไม่มีความสำเร็จอะไรเลยสักอย่าง! ถ้าฉันไม่ใช่ป้าของเธอ ฉันคงไม่เสียเวลามาสนใจหรอก!” หลินซามองไปที่โจวเยว่หลาน และความโกรธในใจของเธอก็มลายหายไปจนสิ้น เธอจึงพูดขึ้นว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะคุณป้า แต่หนูไม่ต้องการให้คุณป้ามาสนใจหนูหรอกค่ะ” หลังจากพูดจบ หลินซาก็หันไปมองหลินจิ้นสุ่ยและโจวเยว่เหลียน เธอพูดช้าๆ ว่า “พ่อคะ แม่คะ หนูสอบได้ 740 คะแนนค่ะ หนูสอบได้อันดับที่หนึ่งของเมืองหยุนจิง”