บทที่ 1721: ตบหน้าเข้าอย่างจังจนตัวปลิวไปไกลถึงยุโรป เธอช่างนึกเสียใจเหลือเกิน! 2 ป้าอู๋รินน้ำส่งให้หญิงชรา ก่อนจะเอ่ยว่า "จริงด้วย คุณท่านชอบดื่มกาแฟไม่ใช่หรือคะ เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟมาให้สักแก้วนะคะ" พูดจบป้าอู๋ก็ตะโกนเรียก "ถิงถิง! รีบมานี่เร็ว!" หยางถิงวิ่งหน้าตั้งมาจากด้านนอก "มีอะไรหรือคะ?" "ไปชงกาแฟมาให้คุณท่านหน่อย!" ป้าอู๋สั่ง "ได้ค่ะ" หยางถิงพยักหน้ารับ ป้าอู๋กำชับ "อย่าลืมใส่น้ำตาลกับนมด้วยนะ คุณท่านไม่ชอบดื่มกาแฟรสขมเกินไป" "รับทราบค่ะ" หยางถิงรีบวิ่งไปชงกาแฟให้หญิงชรา สองแม่ลูกคู่นี้วุ่นวายกันยกใหญ่ พวกเขาต้องการสร้างความประทับใจให้หญิงชราเพื่อหวังจะได้รับมรดก รวมถึงสมบัติล้ำค่าแห่งชาติสมัยราชวงศ์ซ่งมาครอบครอง ตราบใดที่เรื่องนี้สำเร็จ ในอนาคตพวกเขาก็จะเป็นกลุ่มคนชั้นนำ และไม่ต้องคอยก้มหัวให้ใครอีกต่อไป ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของหญิงชรา หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน เธอก็ทอดถอนใจออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อครั้งยังสาว สามีของเธอจากไปก่อนวัยอันควร และเธอไม่เคยแต่งงานใหม่เลย มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เธอจะเลี้ยงดูลูกสาวจนเติบโต แต่เมื่อถึงเวลาที่เธอควรจะได้พักผ่อน ลูกสาวเพียงคนเดียวกลับทำเรื่องเช่นนี้ลงไป ตอนนี้เธอไม่มีใครให้พึ่งพาในประเทศ และต้องใช้ชีวิตตามสีหน้าท่าทางของพวกพี่เลี้ยง ช่างเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี! จะมีคนแก่บ้านไหนที่ลงเอยแบบเธออีกไหม? อย่างไรก็ตาม แม้เรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ เธอก็ไม่เสียใจที่ไม่ได้ไปประเทศ C กับพวกเขา อย่างที่เธอเคยบอก ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะขอตายบนแผ่นดินจีน เธอเกิดมาเป็นคนจีน และจะตายไปพร้อมกับวิญญาณคนจีน ส่วนเฟิ่งฉี เธอจะถือว่าตัวเองวางเดิมพันผิดคนในชีวิตนี้ และคิดเสียว่าไม่เคยมีลูกสาวคนนี้มาก่อน เหตุผลที่เรื่องราวลงเอยแบบนี้ เป็นเพราะเธอในฐานะแม่ล้มเหลวในการสั่งสอนลูกสาวให้ดีเอง! เธอไม่อาจโทษใครได้เลย! ... มหาวิทยาลัยปักกิ่ง จากการเรียกตัวของอาจารย์ เย่จั๋วจึงเดินทางมาที่มหาวิทยาลัยและเข้าไปในห้องแล็บเพื่อทำการทดลองร่วมกับเพื่อนร่วมชั้น เธอนานๆ ทีจะมาห้องแล็บสักครั้ง เพื่อนร่วมชั้นทุกคนจึงตื่นเต้นมากและต่างพากันแย่งชิงเพื่อขอถ่ายรูปและขอลายเซ็นจากเธอ หลังจากเสร็จสิ้นการทดลอง เธอก็เดินออกมาจากห้องแล็บ หลี่เยว่เยว่กอดแขนของเย่จั๋วไว้ "จั๋วจั๋ว ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว! เธอไม่รู้หรอกว่าช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน!" "จริงหรือ?" เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "จริงสิ!" หลี่เยว่เยว่พูดต่อ "จริงด้วย มีร้านเส้นข้าวเจ้าเปิดใหม่ที่ถนนหลังมหา’ลัย เราไปกินกันดีไหม?" "ได้สิ" เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย "ฉันอยากกินขนมหวานร้านสวี่จี้ด้วย ไม่ได้กินมานานแล้วเหมือนกัน" นี่คือสิ่งที่หลี่เยว่เยว่ชื่นชมในตัวเย่จั๋วมากที่สุด แม้ว่าตอนนี้เย่จั๋วจะเป็นบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงในโลกวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี แต่เธอก็ไม่เคยถือตัวต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเลย ราวกับว่าเธอไม่เคยเป็นคนพิเศษอะไร เธอปฏิบัติกับเพื่อนๆ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่เหมือนกับบางคนที่ทำตัวสูงส่งเพียงเพราะมีชื่อเสียงขึ้นมา ทั้งสองคนพูดคุยกันขณะเดินไปทางถนนหลังมหาวิทยาลัย ถนนหลังมหาวิทยาลัยคือสรวงสวรรค์สำหรับเหล่านักศึกษา ที่นี่มีอาหารเลิศรสทุกประเภท ทั้งอร่อยและราคาถูก เย่จั๋วไม่ได้มาที่นี่นานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เธออยากกินทุกอย่างที่ขวางหน้า หลังจากเดินไปได้พักหนึ่ง ในมือของเธอก็เต็มไปด้วยของอร่อยมากมาย หลี่เยว่เยว่ก็เป็นสายกินเหมือนกับเย่จั๋ว "จริงด้วย เยว่เยว่ เธอมีแฟนหรือยัง?" หลี่เยว่เยว่ส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ "ยังเลย ทำไมล่ะ? เธอจะแนะนำให้ฉันเหรอ?" "อย่าบอกใครนะ ฉันมีคนจะแนะนำให้จริงๆ" เย่จั๋วกล่าว "จริงเหรอ?" หลี่เยว่เยว่มองเย่จั๋วอย่างไม่เชื่อสายตา เย่จั๋วไม่ใช่คนที่ชอบจับคู่ให้ใครเลย เธอไม่คาดคิดว่าครั้งนี้เย่จั๋วจะเป็นคนแนะนำแฟนให้เธอเอง นี่มันหาดูได้ยากยิ่งกว่าฝนสีแดงตกจากฟ้าเสียอีก "จริงสิ" เย่จั๋วพูดต่อ "ถ้าเธอสนใจ ฉันจะนัดให้" "ใครกัน? หล่อไหม?" หลี่เยว่เยว่เป็นพวกบ้าคนหล่อตัวยง "ถ้าเขาหล่อ ฉันจะพิจารณาดู" "เขาก็หล่ออยู่นะ เดี๋ยวฉันให้ดูรูป" เย่จั๋วหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนหน้านี้ โจวเยว่เหลียนได้ส่งรูปของหลินเวยเวยมาให้เย่จั๋ว เย่จั๋วค้นหาประวัติการแชทแล้วส่งต่อให้หลี่เยว่เยว่ "ฉันส่งเข้าเครื่องเธอแล้วนะ" "ขอดูหน่อย" หลี่เยว่เยว่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ชายหนุ่มในรูปมีใบหน้าที่ได้รูปและดูหล่อเหลา มันทำให้คนรู้สึกสบายใจเพียงแค่ได้มอง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีหน้าจอคั่นกลางอยู่ จึงยังมองไม่เห็นรายละเอียดอื่นๆ มากนัก ใครจะไปตกหลุมรักรูปภาพตั้งแต่แรกเห็นได้ล่ะ? หลี่เยว่เยว่ถามต่อ "เขาชื่ออะไรนะ?" "หลินเวยเวย หลินจากป่าไม้ เวยเวยจากซ่อมบำรุง ตอนนี้เขากำลังเรียนปริญญาโทอยู่ ปีนี้อายุ 23 ปี เธอคิดว่ายังไง?" เย่จั๋วถาม "ดูในรูปก็หล่อดีนะ แค่ไม่รู้ว่าตัวจริงจะเป็นยังไง" กล้องฟิลเตอร์สมัยนี้มันแรงเกินไป พ่อหนุ่มรูปหล่อในรูปอาจจะกลายเป็นลุงในชีวิตจริงก็ได้