บทที่ 1844: 377: ใครบางคนกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งเพื่อคุณ! 2 “นอกความฝัน น้ำตาของเทียนจือฟางเปียกปอนผ้าห่มหมอน” “ทุกครั้งที่ตื่น เทียนจือฟางก็หวาดผวาและแทบรอไม่ไหวให้หยูจื่อเฟยถอนตัวจากโครงการ OASIS” “ตราบใดที่หยูจื่อเฟยไม่ถอนตัวจากโครงการ Oasis เทียนจือฟางก็ไม่มีวันสงบสุข” “แม่ครับ” หยูจื่อเฟยรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “ผมเข้าใจความรู้สึกของแม่ ผมสัญญาได้เลยว่าครั้งหน้าจะไม่มีอุบัติเหตุแบบนี้อีก” “ลูกสัญญาได้จริงๆ เหรอ?” เทียนจือฟางมองหยูจื่อเฟย “จื่อเฟย แม่ก็อายุเกิน 50 ปีแล้วปีนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูก คิดว่าพ่อกับแม่จะยังอยู่ต่อไปได้อีกหรือ? ถ้าลูกไม่คิดถึงตัวเอง ลูกก็ต้องคิดถึงพ่อกับแม่ด้วยนะ” “หยูจื่อเฟยถอนหายใจและพูดต่อ “แม่ครับ แม่ก็น่าจะรู้ว่าการออกจากโลกไปอวกาศคือความฝันของผมมาตลอด ผมหวังว่าแม่กับพ่อจะสนับสนุนและเข้าใจผมนะครับ”” “หยูจื่อเฟยมีความฝันที่จะไปอวกาศมาตั้งแต่เด็ก เขาดีใจเสมอที่เมื่อโตขึ้น เขายังคงสามารถทำตามความฝันในวัยเด็กของเขาได้” “หยูจื่อเฟยรู้สึกขอบคุณเย่จัวมากที่ทำให้เขาได้เข้าร่วมโครงการเรือบรรทุกเครื่องบิน ได้ลงจอดบนดาวอังคาร และได้เป็นหัวหน้าโครงการ OASIS” “ถ้าไม่ได้เย่จัว เขาคงไม่สามารถก้าวหน้ามาได้อย่างราบรื่นขนาดนี้!” “แม้ว่าเขาจะเคยเผชิญอันตรายบนดาวอังคาร แต่เขาก็ไม่เคยโทษใคร ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเส้นทางที่จำเป็นในชีวิต” ไม่มีใครมีเส้นทางชีวิตที่ราบรื่นเสมอไป “ในเวลานี้ เทียนจือฟางขอให้เขาถอนตัวจากโครงการ Oasis ได้อย่างไรกัน! !” “หยูจื่อเฟยเองก็ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง” “เมื่อได้ยินดังนั้น เทียนจือฟางก็ลุกขึ้นยืนและพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ความฝัน? ความฝันสำคัญกว่าชีวิตลูก สำคัญกว่าพ่อกับแม่ของลูกงั้นเหรอ?”” ““แม่ครับ แม่คิดมากเกินไปแล้ว” หยูจื่อเฟยมองเทียนจือฟางและพูด “ไม่ใช่ทุกภารกิจที่จะเจออันตราย นี่เป็นแค่อุบัติเหตุ แม่จะปฏิเสธทุกอย่างเพียงเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่ได้...”” ““หยุดพูดได้แล้ว” เทียนจือฟางขัดประโยคที่ยังพูดไม่จบของหยูจื่อเฟย “หยูจื่อเฟย ฟังให้ดีนะ ถ้าลูกไม่ถอนตัวจากโครงการ Oasis ก็อย่าเรียกฉันว่าแม่ของลูกอีกต่อไป!”” “ในฐานะแม่ เธอไม่สามารถมองดูลูกชายของเธอเดินลงสู่นรกได้” “เธอต้องหยุดหยูจื่อเฟยให้ได้!” ““แม่!” หยูจื่อเฟยไม่คาดคิดว่าแม่จะสร้างปัญหาให้เขาอย่างกะทันหัน และเขาก็ไม่คาดคิดว่าแม่จะบังคับให้เขาถอนตัวจากโครงการ Oasis” ““โทรหาคุณเย่เดี๋ยวนี้และชี้แจงเรื่องนี้ ถ้าลูกไม่อยากพูด แม่จะเป็นคนพูดให้เอง” เทียนจือฟางกล่าว” “หยูจื่อเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย “แม่ต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ?”” ““ใช่!” เทียนจือฟางกล่าว “ในฐานะแม่ ฉันต้องรับผิดชอบในตัวลูก! ฉันทนดูเจ้าตายไม่ได้!”” “ในความคิดของเทียนจือฟาง นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการตาย” “ที่สำคัญที่สุด สถานที่นั้นยังคงเป็นดาวอังคาร” “หากหยูจื่อเฟยมีปัญหาอะไรที่นั่น เขาอาจจะไม่มีแม้แต่ศพที่สมบูรณ์เหลืออยู่” ““แม่ครับ นั่นไม่ใช่การฆ่าตัวตาย!” หยูจื่อเฟยพูดต่อ “ตามที่แม่พูด คนที่เข้าร่วมโครงการ OASIS ทุกคนจะต้องตายอย่างนั้นเหรอ?”” ““ฉันไม่สนใจเรื่องของคนอื่น แต่ลูกคือลูกชายของฉัน ฉันต้องสนใจเรื่องของลูก!” เทียนจือฟางตัดสินใจแน่วแน่และพูดต่อ “โทรหาคุณเย่เดี๋ยวนี้!”” “หยูจื่อเฟยเคยประสบอุบัติเหตุบนดาวอังคารมาแล้ว เย่จัวเป็นคนมีเหตุผล เธอคงไม่สร้างความลำบากให้หยูจื่อเฟยอย่างแน่นอน” ““แม่ครับ อย่าบังคับผมเลย ผมไม่อยากออกจากโครงการ Oasis จริงๆ” หยูจื่อเฟยมองด้วยความเศร้า” “ด้านหนึ่งคือแม่ของเขา อีกด้านหนึ่งคืออาชีพที่เขารัก หยูจื่อเฟยไม่มีทางเลือกเลย และมันยากที่จะตัดสินใจ” “ลูกไม่อยากได้ฉันเป็นแม่แล้วใช่ไหม?” เทียนจือฟางมองหยูจื่อเฟยและถาม” “หยูจื่อเฟยสูดหายใจลึกๆ และไม่พูดอะไร” “ปัง” “ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออก” “หยูจื่อเฟยเงยหน้าขึ้นและเห็นพ่อหยูเดินเข้ามาจากข้างนอก” “เมื่อเขาเห็นพ่อหยู สีหน้าของหยูจื่อเฟยก็ยิ่งแย่ลงไปอีก เขาพูด “พ่อครับ”” “พ่อหยูพยักหน้าและถาม “เกิดอะไรขึ้น?”” “เกิดอะไรขึ้น?” “เป็นที่ชัดเจนว่าพ่อหยูจะยืนอยู่ข้างเทียนจือฟางอย่างแน่นอน” “พ่อหยูจะบังคับให้เขาออกจากโครงการ Oasis ไปพร้อมกับเทียนจือฟางอย่างแน่นอน” “แม้แต่แม่ก็ยังรับมือยากสำหรับหยูจื่อเฟย นับประสาอะไรกับพ่อ!” “ตอนนี้ควรจะทำอย่างไร?” “หยูจื่อเฟยไม่รู้จะพูดอะไร” “เมื่อเทียนจือฟางเห็นพ่อหยูเข้ามา เธอก็ยิ่งมั่นใจขึ้น “พ่อคะ ดีจังที่คุณมา ถามเขาหน่อยว่าเขาจะเลือกระหว่างความฝันที่เสี่ยงชีวิต หรือจะเลือกพวกเรา!””