บทที่ 1860: 379: ตะลึงงันในทันที! 3 ใครปล่อยชิวตี๋เข้ามา? “ในแคว้นฉางเยว่ นอกจากเย่จั๋วแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามที่มายังสำนักงานใหญ่ของแปดตระกูลใหญ่ ล้วนต้องนัดหมายล่วงหน้า” “ครั้งที่แล้ว เรื่องของเย่หานถือเป็นข้อยกเว้น” “เพราะอย่างไรเสีย เย่หานก็เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของเย่จั๋ว และยังเป็นคนสนิทเพียงคนเดียวของนางด้วย” “เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อได้พบเย่หานแล้ว จะได้รับข่าวคราวของเย่จั๋ว แต่ใครจะคิดว่าเย่หานกลับลืมทุกสิ่งทุกอย่างและทรยศเย่จั๋วไปเสียได้” ชิวตี๋เป็นคนที่รู้จักอ่านสีหน้าคน เมื่อนางเห็นว่าสีหน้าของประมุขใหญ่ไม่สู้ดีนัก ก็รีบเอ่ยขึ้นทันที “ท่านประมุขซ่างกวน ข้ารู้ว่าการจะเข้าพบท่านต้องนัดหมายล่วงหน้า เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของผู้ใด โปรดอย่าเข้าใจผิดพวกทหารยามที่ประตูเลยเจ้าค่ะ ข้าเข้ามาด้วยสิ่งนี้” เมื่อพูดจบ ชิวตี๋ก็หยิบป้ายไม้ออกมา เมื่อเห็นป้ายไม้ ประมุขใหญ่ก็ถึงกับตกตะลึง ชิวตี๋ได้ป้ายไม้นี่มาได้อย่างไร? ขโมยมางั้นหรือ? คนอย่างชิวตี๋มีอะไรบ้างที่ทำไม่ได้? ชิวตี๋กล่าวต่อ “ท่านประมุขใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับข้า ท่านคิดว่าข้าด้อยกว่าคุณหนูเย่ในทุกๆ ด้าน และข้าก็ด้อยกว่าคุณหนูเย่จริงๆ อย่างไรก็ตาม โปรดวางใจเถิด แม้ว่าข้าจะไม่ใช่บุคคลที่โดดเด่นยิ่งใหญ่ แต่ข้าก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอย่างที่ท่านคิดอย่างแน่นอน...” ก่อนหน้านี้เป็นชิวตี๋เองที่คิดอะไรตื้นเกินไป นางคิดมาตลอดว่าตราบใดที่สามารถปราบเย่หานได้ นางก็จะชนะการเลือกตั้งทั่วไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหากต้องการผ่านการเลือกตั้งทั่วไปให้ได้ นางต้องผ่านด่านของแปดตระกูลใหญ่เสียก่อน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแปดตระกูลใหญ่ นางไม่สามารถใช้กำลังเข้าสู้ได้ ทำได้เพียงใช้สติปัญญาเท่านั้น ชิวตี๋ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกประมุขใหญ่ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน “วันนี้เจ้ามาที่นี่มีจุดประสงค์อะไร?” “ท่านประมุขใหญ่ โปรดฟังข้าก่อน” ชิวตี๋ไม่ได้โกรธที่ถูกประมุขใหญ่ขัดจังหวะ ตรงกันข้ามนางกลับยิ้มแย้มแล้วกล่าวต่อ “อันที่จริง ก่อนที่คุณหนูเย่จะพบข้า นางเคยบอกว่าข้ากับนางมีวาสนาต่อกัน หากเกิดอะไรขึ้นกับนางในการทดลองครั้งนี้ นางหวังว่าข้าจะสามารถมาแทนนางและทำภารกิจที่ยังไม่เสร็จสิ้นให้ลุล่วงได้” ประมุขใหญ่มองไปที่ชิวตี๋ แววตาเย้ยหยันในดวงตาของเขานั้นเห็นได้อย่างชัดเจน “คุณหนูเย่พบนเจ้ารึ?” จะเป็นไปได้อย่างไร! “หากเย่จั๋วมีมิตรภาพบางอย่างกับชิวตี๋จริง เป็นไปไม่ได้ที่แปดตระกูลใหญ่จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย” เห็นได้ชัดว่าชิวตี๋กำลังพูดจาเหลวไหล! “คนประเภทนี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตนเอง นางสามารถพูดอะไรก็ได้” “ใช่เจ้าค่ะ” ชิวตี๋พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นนางก็กล่าวว่า “อันที่จริง ข้าเคยพบคุณหนูเย่เมื่อ 16 ปีก่อน คุณหนูเย่เป็นคนกตัญญูรู้คุณ ตอนนั้นข้าเพียงแค่ช่วยชีวิตคุณหนูเย่ไว้ แต่นางกลับจดจำมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่ความผิดของพวกท่านที่ภักดีต่อนาง คุณหนูเย่คู่ควรแก่ความภักดีของทุกคนจริงๆ!” “อย่างไรก็ตาม เย่จั๋วตายไปแล้ว ไม่มีหลักฐานใดๆ มาพิสูจน์การตายของนาง และนางก็ได้พบกับเย่จั๋วจริงๆ เมื่อ 16 ปีก่อน” “นอกจากเย่จั๋วจะฟื้นจากความตายได้ มิฉะนั้นจะไม่มีใครสามารถเปิดโปงคำโกหกของนางได้เลย” แต่นางตายไปแล้ว จะฟื้นคืนชีพได้อย่างไร? “ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้น ประมุขใหญ่ก็ตกตะลึง ชิวตี๋เคยช่วยชีวิตเย่จั๋วไว้จริง ๆ! นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร? “เย่จั๋วเป็นคนกตัญญูรู้คุณ หากชิวตี๋เคยช่วยชีวิตนางไว้จริง นางคงไม่เย็นชากับชิวตี๋ถึงเพียงนั้น” ชิวตี๋สังเกตการเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของประมุขใหญ่และพูดเบาๆ ว่า “ท่านประมุขใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านอาจไม่เชื่อทุกสิ่งที่ข้าพูด แต่สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง “อันที่จริง ข้าไม่ได้อยากจะพูดเรื่องทั้งหมดนี้ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่่คุณหนูเย่ได้บอกกับข้าไว้ก่อนที่นางจะตาย ข้าก็ไม่อาจทำให้นางผิดหวังได้ “ดังนั้น หลังจากคิดอยู่นาน ข้าจึงตัดสินใจที่จะพูดมันออกมาทั้งหมด” “คุณหนูเย่เป็นเด็กกำพร้า ปีนั้นตอนที่ข้าพบนาง นางอายุเพียงหกขวบ “เดิมทีท่านพ่อของข้าต้องการรับนางไว้เป็นคนรับใช้ของข้า แต่ข้าเห็นว่านางอายุเท่ากับข้าและยังมีบาดแผลตามร่างกาย นางน่าสงสารมาก ท่านพ่อจึงให้คนไปเชิญหมอมารักษาอาการบาดเจ็บของนาง และยังมอบเงินให้นางอีกก้อนหนึ่ง “หลังจากนั้น ข้าก็ไม่เคยพบนางอีกเลย จนกระทั่งได้มาเจอกันอีกครั้ง นางก็ได้เปลี่ยนจากเด็กไร้บ้านในวันนั้นมาเป็นคุณหนูเย่ ผู้เป็นจุดสนใจของทุกคนในฉางเยว่แล้ว” “เดิมทีข้าคิดว่าคุณหนูเย่จำข้าไม่ได้แล้ว ใครจะไปคิดว่านอกจากคุณหนูเย่จะจำข้าได้แล้ว นางยังจำเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้อีกด้วย” เมื่อได้ยินดังนั้น ประมุขใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังสงสัยในความจริงของคำพูดของชิวตี๋ “ในฉางเยว่ มีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเย่จั๋วเป็นเด็กกำพร้า” “แต่ชิวตี๋กลับรู้ทุกอย่าง นางยังรู้ด้วยว่าเมื่อสิบหกปีก่อน เย่จั๋วเกือบจะถูกขาย” หรือว่า...? ...ชิวตี๋เป็นผู้ช่วยชีวิตของเย่จั๋วจริงๆ? ชั่วขณะหนึ่ง ประมุขใหญ่เองก็ตกตะลึงเช่นกัน ครู่ต่อมา ประมุขใหญ่เงยหน้าขึ้นมองชิวตี๋และกล่าวต่อ “เพียงแค่คำพูดของเจ้า เหตุใดข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย?”