บทที่ 1867: 271: รักภรรยาดั่งชีวิต คุณชายห้าเซิน หลังจากพูดจบ สวีเชาหนานก็หันหลังเดินขึ้นไปชั้นบน ถ้าสวีย่าวเป็นเด็กฉลาด เธอย่อมต้องเลือกในสิ่งที่ถูกต้อง แม่สวีมองแผ่นหลังของสวีเชาหนานแล้วหรี่ตาลง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็หันมามองสวีย่าวและพูดอย่างกังวลว่า “ป้าของลูกมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอ?” สวีย่าวส่ายหน้า “หนูไม่รู้ค่ะ” แม่สวีขมวดคิ้ว “ไม่ได้ ไม่ได้ แม่ต้องโทรหาพ่อของลูก!” ในไม่ช้า สายก็ถูกรับ พ่อสวีกำลังอยู่ที่โต๊ะพนัน เมื่อได้ยินสิ่งที่แม่สวีพูด เขาก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “รอให้ฉันกลับไปก่อน” ในสถานการณ์ตอนนี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการพนัน แม่สวีแทบจะโกรธพ่อสวีจนตาย เธอสบถเสียงดัง “ค่อยคุยกันตอนคุณกลับมา! ทุกอย่างรอให้คุณกลับมาค่อยคุย ถ้าเรารอให้คุณกลับมาจริงๆ มันก็สายเกินไปแล้ว! ดูจากท่าทางของน้องสาวคุณวันนี้ เหมือนว่าเธอยังแคร์ผู้ชายคนนั้นอยู่! ถ้าเธอแต่งงานกับใครไปจริงๆ ฉันจะดูสิว่าต่อไปคุณจะเอาอะไรไปเล่นพนัน! อย่าลืมนะว่าคนที่กุมอำนาจทางการเงินของบ้านเราคือน้องสาวของคุณ!” พ่อสวีพูดอย่างไม่อดทน “ก็แค่หาแฟนไม่ใช่เหรอ? ที่ผ่านมาเธอก็เคยมีแฟนไม่ใช่หรือไง จะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนา?” ที่ผ่านมา สวีเชาหนานเคยมีแฟนมาแล้วอย่างน้อยสิบคน แต่ทุกคนก็หายไปหมด แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้คนสองคนนี้ เพราะครอบครัวสวีขาดสวีเชาหนานไปไม่ได้ ทรัพย์สินของตระกูลสวีเป็นของพวกเขาทั้งหมด! นอกจากพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีใครหน้าไหนฝันว่าจะมาแย่งชิงทรัพย์สินไปจากพวกเขาได้! เมื่อได้ยินดังนั้น แม่สวีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและพูดต่อว่า “แล้วคุณจะกลับมาเมื่อไหร่?” “เดี๋ยวดูอีกที” หลังจากพูดจบ พ่อสวีก็วางสายไปทันที ทันใดนั้น นักพนันข้างๆ ก็ถามขึ้นว่า “ใครโทรมา?” “ยัยแก่ไม่รู้ความ! ไม่ต้องไปสนใจ!” พ่อสวีหยิบลูกเต๋าขึ้นมา อีกด้านหนึ่ง หลังจากแม่สวีวางสาย เธอก็มองสวีย่าวและพูดต่อว่า “เย่าเย่า อย่าให้ป้าของลูกชักนำไปในทางที่ผิด! ทำตามที่แม่บอกนะ” “ถ้ามีคนรู้เข้าจะทำยังไงคะ?” สวีย่าวถาม “เรื่องนี้มีแค่ฟ้าดินที่รู้ ใครจะไปรู้อีกล่ะ?” แม่สวีพูดต่อ “แม่จะทรยศลูกได้เหรอ? คำนวณวันตกไข่แล้วรีบตัดสินใจเรื่องนี้ซะ!” ช่วงตกไข่จะตั้งครรภ์ได้ง่ายกว่า “จะคำนวณวันตกไข่ได้ยังไงคะ?” สวีย่าวถาม แม่สวีพูดว่า “ประมาณ 14 วันก่อนมีประจำเดือนครั้งต่อไป” สวีย่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “มันแม่นยำเหรอคะ?” “ก็น่าจะประมาณนั้นแหละ” แม่สวีจับมือสวีย่าว “เย่าเย่า ลูกจะพลาดเหอจื่อเถิงไม่ได้เด็ดขาดนะ ปีนี้เหอจื่อเถิงอายุ 29 แล้ว แม่ได้ยินมาว่าพ่อแม่ของตระกูลเหออยากมีหลานมานานแล้ว ถ้าลูกมีลูกได้ ลูกจะต้องกลายเป็นของล้ำค่าของตระกูลเหอแน่นอน” สวีย่าวพยักหน้า “แม่คะ หนูรู้แล้วที่แม่พูด ขอหนูคิดดูอีกทีนะคะ” แม้ว่าสิ่งที่แม่สวีพูดจะมีเหตุผลมาก แต่สวีย่าวก็ยังก้าวข้ามกำแพงในใจของตัวเองไม่ได้ เธอ สวีย่าว ก็เป็นคนมีชื่อเสียงคนหนึ่ง จะให้ลดตัวไปใช้วิธีการสกปรกแบบนี้ได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่สวีเชาหนานพูดก็มีเหตุผลเช่นกัน ถ้าเธอแต่งงานเข้าตระกูลเหอเพื่อชีวิตวัตถุนิยม สู้หาวิธีทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นไม่ดีกว่าหรือ ไม่มีอะไรเทียบได้กับการพึ่งพาตัวเอง สวีย่าวเกิดมาจากเธอ แม่สวีรู้ดีว่าสวีย่าวกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงพูดว่า “ลูกคิดว่าสถานะปัจจุบันของตระกูลเหอจะสร้างขึ้นได้ในชั่วข้ามคืนเหรอ? เลิกฝันไปได้เลย! ไม่ว่าลูกจะทำงานหนักแค่ไหน ลูกก็ไปไม่ถึงสถานะของตระกูลเหอหรอก! ป้าของลูกพูดซะดิบดี คิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงเก่ง แล้วทำไมเธอถึงไม่สามารถพาตระกูลสวีของเราไปติดหนึ่งในสิบตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดได้ล่ะ?” เมื่อพูดถึงตรงนี้ แม่สวีก็แค่นเสียงเย็นชาและพูดต่อว่า “ขนาดสิบตระกูลชั้นนำเธอยังเทียบไม่ได้เลย แล้วยังคิดว่าจะไปเทียบกับตระกูลเหอได้อีกเหรอ ลูกว่าเธอฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า?” เมื่อคำพูดเหล่านี้หลุดออกมา สวีย่าวก็ตกตะลึงทันที! เธอต้องยอมรับว่าสิ่งที่แม่ของเธอพูดนั้นมีเหตุผลมาก คำพูดของสวีเชาหนานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่เธอไม่รู้เลยว่าการไปให้ถึงจุดสูงสุดของตระกูลเหอนั้นยากเพียงใด! ถ้าทุกคนสามารถประสบความสำเร็จได้อย่างง่ายดาย ชื่อเสียงและโชคลาภก็คงไม่ใช่ชื่อเสียงและโชคลาภแล้ว เมื่อเห็นสีหน้าของสวีย่าวเปลี่ยนไป เธอก็พูดต่อว่า “แม่ว่าป้าของลูกอิจฉาลูก ไม่อยากให้ลูกแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวย! ดูเธอสิ อายุขนาดนี้แล้วยังแต่งงานไม่ได้! พอเห็นว่าลูกกำลังจะได้แต่งงานเข้าตระกูลเหอ เธอจะไม่รู้สึกแย่เหรอ? เย่าเย่า อย่าไปหลงกลเธอ! แม้ว่าผิวเผินเธอจะดูรักใคร่เอ็นดูลูก แต่ลูกก็ไม่ได้คลานออกมาจากท้องของเธอซะหน่อย! เธอไม่มีวันปฏิบัติต่อลูกด้วยความจริงใจหรอก! ในโลกนี้ คนที่สามารถปฏิบัติต่อลูกด้วยความจริงใจได้มีเพียงพ่อกับแม่เท่านั้น!” สวีย่าวพยักหน้า “ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะแม่ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูรู้ว่าต้องทำยังไง” เมื่อเห็นสวีย่าวเป็นเช่นนี้ แม่สวีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอกลัวจริงๆ ว่าสวีย่าวจะถูกสวีเชาหนานชักนำไปในทางที่ผิดและยอมแพ้ต่อผู้ชายคุณภาพสูงอย่างเหอจื่อเถิง ถ้าเธอทิ้งเหอจื่อเถิงไปจริงๆ สวีย่าวจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ... ที่บ้านตระกูลเซิน เย่จั๋วตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว เซินเส้าชิงยื่นแก้วน้ำให้เธอ “ครั้งนี้คุณเห็นอะไรบ้าง?” เย่จั๋วส่ายหน้าเล็กน้อย “ฉันไม่เห็นอะไรเลย” “คุณไม่เห็นอะไรเลยเหรอ?” เซินเส้าชิงขมวดคิ้ว “อืม” แม้แต่เย่จั๋วเองก็ยังตกตะลึง เธอคิดว่าครั้งนี้เธอจะต้องจำอะไรบางอย่างได้แน่นอน แต่เธอกลับจำอะไรไม่ได้เลย เซินเส้าชิงเก็บลูกตุ้มวิญญาณและพูดต่อว่า “นอนลงก่อน”