บทที่ 1865: 271: ตามใจภรรยาราวกับเป็นนายท่านคนที่ห้าของเขา “ถ้าเหอ จื่อเถิงไปตกหลุมรักคนอื่นเข้าจริงๆ เรื่องทั้งหมดก็สูญเปล่าไม่ใช่เหรอ?” ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เธอจะปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นไม่ได้ สวีเหยาหรี่ตาลง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สวีเหยาก็พูดต่อ “แต่ว่า หนูเพิ่งจะยอมรับคำพูดของเหอ จื่อเถิงไปกะทันหันแบบนี้ มันไม่แปลกเหรอคะ?” เหอ จื่อเถิงเพิ่งจะสารภาพรักกับเธอได้แค่เดือนเดียวเอง เธอเพิ่งจะบอกไปว่ายังไม่อยากมีความรักในตอนนี้ แต่กลับหันมาตอบรับเหอ จื่อเถิงเสียแล้ว เขาจะคิดยังไงกับเรื่องนี้กัน? เมื่อได้ยินดังนั้น แม่สวีก็หรี่ตาลงและพูดว่า “งั้นก็รวบหัวรวบหางเลยสิลูก แม่ว่าลูกต้องทำให้เหอ จื่อเถิงรู้สึกผิดกับลูกนะ” “หมายความว่ายังไงคะ?” สวีเหยาหันไปมองแม่สวี แม้ว่าสวีเหยาจะสนุกกับการใช้ชีวิต แต่เธอก็แค่สนุกกับแฟนหนุ่มของเธอเท่านั้น ยังไม่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจริงๆ ครู่ต่อมา เธอก็พบว่ายากที่จะเข้าใจความหมายของแม่สวี แม่สวีเดินเข้าไปหาสวีเหยาแล้วกระซิบสองสามคำข้างหูของเธอ หลังจากได้ฟังสิ่งที่แม่สวีพูด สวีเหยาก็ขมวดคิ้ว “แบบนี้มันไม่น่าอายไปหน่อยเหรอคะ?” สวีเหยาเป็นคนที่ได้รับการศึกษาสูงและมีมารยาทดี การอบรมเลี้ยงดูของเธอทำให้ยากที่จะยอมรับเรื่องแบบนี้! ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ใช่คนประเภทที่ต้องใช้ลูกเพื่อถีบตัวเองขึ้นไปสู่จุดสูงสุด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าในอนาคตเหอ จื่อเถิงจะเปลี่ยนใจหรือไม่ แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รักเธออย่างแท้จริง ในขณะนี้ สวีเหยารู้สึกดูถูกวิธีการที่สกปรกเช่นนี้อยู่บ้าง แม่สวีถึงกับพูดไม่ออกเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “มันน่าอายตรงไหนกัน? สมัยนี้มีกี่รายแล้วที่ท้องก่อนแต่ง ลูกสะใภ้ของตระกูลหวังก็ท้องก่อนแต่งเหมือนกันนั่นแหละ!” “จริงเหรอคะ?” สวีเหยาถาม แม่สวีพูดต่อ “อินเจี๋ยก็เป็นแค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง นอกจากมีการศึกษาสูงแล้วก็ไม่มีอะไรดีเลย ลูกคิดว่าตระกูลหวังจะไปชอบพออะไรเธองั้นเหรอ?” อินเจี๋ยเป็นลูกสะใภ้คนโตของตระกูลหวัง ชาติตระกูลของเธอธรรมดามาก เพราะคุณนายหวังกับแม่สวีเป็นเพื่อนเล่นไพ่กัน เลยได้ยินบ่อยๆ ว่าคุณนายหวังดูถูกลูกสะใภ้ของตัวเอง ถึงแม้ว่าตระกูลหวังจะไม่ใช่ตระกูลที่ร่ำรวยระดับสูงสุด แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวธรรมดาๆ จะเข้าไปเกี่ยวข้องได้ ครอบครัวของอินเจี๋ยยากจนมาสามชั่วอายุคน พวกเขาไม่มีพื้นเพอะไรเลย ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอมีสายเลือดของตระกูลหวังอยู่ในท้อง ตระกูลหวังไม่มีทางยอมรับการแต่งงานครั้งนี้เด็ดขาด เมื่อได้ยินดังนั้น สวีเหยาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดต่อ “คุณแม่ก็พูดถึงอินเจี๋ยแบบนั้น แล้วถ้าคนอื่นพูดแบบเดียวกันกับหนูหลังจากที่หนูคบกับเหอ จื่อเถิงล่ะคะ?” คนเราก็เป็นแบบนี้เสมอ มองเห็นแต่ข้อบกพร่องของคนอื่น แต่กลับมองไม่เห็นข้อบกพร่องของตัวเอง “ตราบใดที่ลูกสามารถปักหลักในตระกูลเหอได้อย่างมั่นคง ต่อให้คนอื่นจะว่าลูกสองสามคำแล้วมันจะทำไมกัน?” แม่สวีพูดต่อ “อีกอย่าง ลูกไม่เหมือนกับอินเจี๋ย! ลูกเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของตระกูลสวี แล้วอินเจี๋ยเป็นใครกัน? เธอจะมาเทียบกับลูกได้ยังไง? แค่ปลายนิ้วก้อยของลูกเธอก็เทียบไม่ติดแล้ว” เมื่อพูดถึงอินเจี๋ย ดวงตาของแม่สวีก็เต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับว่าแค่เอ่ยถึงชื่อก็ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงแล้ว สวีเหยากัดริมฝีปากและพูดต่อ “หนู...หนูขอคิดดูอีกทีค่ะ” “เหยาเหยา ยังมีอะไรต้องคิดอีกเหรอ?” เมื่อเธอเห็นสวีเหยาเป็นแบบนี้ ดวงตาของแม่สวีก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง เธออยากจะเข้าไปจัดการเรื่องนี้แทนสวีเหยาโดยตรงเสียด้วยซ้ำ “การทำแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้ตำแหน่งของลูกในตระกูลเหอมั่นคงขึ้น แต่ยังทำให้เหอ จื่อเถิงรู้สึกผิดต่อลูกด้วย มันไม่ดีตรงไหนกัน? แม่จะบอกอะไรให้นะ บางเรื่องต้องรีบทำ ถ้าช้าไป มันจะสายเกินแก้!” สวีเหยายังคงลังเลใจอย่างมาก เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องใช้วิธีการเช่นนี้เพื่อผูกมัดเหอ จื่อเถิงไว้ “เหยาเหยา!” ในขณะนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากห้องนั่งเล่น ตามมาด้วยเสียงของสวี เชาหนาน “พี่สะใภ้ กำลังคุยอะไรกับเหยาเหยาอยู่เหรอคะ?” สวีเหยาหันไปยิ้ม “คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ” “อืม” สวีเหยาพยักหน้า แม่สวีพูดว่า “ไม่มีอะไรมากหรอก” สวี เชาหนานเป็นคนแบบไหนกันน่ะเหรอ? เธอหวังให้สวีเหยาเป็นเหมือนเธอและไม่ได้แต่งงานไปตลอดชีวิต ถ้าสวี เชาหนานรู้เรื่องนี้ เธอต้องเข้ามาแทรกแซงแน่! สวี เชาหนานวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วพูดต่อ “เมื่อกี๊ฉันเหมือนจะได้ยินชื่อเหอ จื่อเถิงนะคะ พี่สะใภ้ การแต่งงานเป็นเรื่องของพรหมลิขิต บางเรื่องก็บังคับกันไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่าง ฉันไม่คิดว่าตระกูลเหอจะเหมาะกับเหยาเหยาเลย” สวี เชาหนานเป็นคนที่ติดดิน เธอไม่เคยคิดที่จะใช้ทางลัด ตระกูลสวีมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะการทำงานหนักของเธอ สวีเหยาเป็นคนฉลาดและชอบการแข่งขัน ตระกูลอย่างตระกูลเหอต้องการลูกสะใภ้ที่สุขุมเยือกเย็นเพื่อควบคุมสถานการณ์โดยรวม การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคน สามีภรรยาต้องเรียนรู้จุดแข็งของกันและกันและชดเชยจุดอ่อนของกันและกัน