บทที่ 1880: 381: เธอมาทำอะไรที่นี่? 3 สวีเชานันเป็นคนเด็ดขาดและรวดเร็วในการทำธุรกิจ เธอเป็นคนที่สร้างตัวเองขึ้นมาอย่างแท้จริง ผู้ชายหลายคนประทับใจในตัวเธอมาก! หลังจากพูดจบ หลิวจื๋อเทียนก็พูดต่อว่า “ยังไงก็ตาม นายต้องระวังตัวด้วย อย่าให้ใครมาหลอกได้ล่ะ” “โอเค เข้าใจแล้ว” เหอจื่อเถิงกล่าว “โอเค งั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันวางสายก่อน” หลังจากวางสาย เหอจื่อเถิงก็ส่งข้อความไปหาเย่จั๋ว [ เทพธิดา ผมมีแฟนแล้วนะ! ] เย่จั๋วไม่ได้ตอบกลับทันที สิบนาทีต่อมา เธอถึงส่งข้อความกลับมา [ ยินดีด้วย ] [ ขอบคุณ! ] เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปสองวัน วันนี้เป็นวันที่เย่จั๋วและเซินเส้าชิงจะไปพักร้อนที่ทุ่งหญ้า เวลาแปดโมงเช้า ทั้งสองคนลากกระเป๋าเดินทางมาถึงสนามบินส่วนตัวของตระกูลเซิน สนามบินของตระกูลเซินใหญ่มาก มีเครื่องบินจอดอยู่ทั้งหมดสามลำ ลำหนึ่งเป็นของฮูหยินผู้เฒ่าเซิน ลำหนึ่งเป็นของเซินเส้าชิง และอีกลำใช้สำหรับขนส่งผักสดตามฤดูกาล ส่วนอีกลำหนึ่ง โจวเซียงเป็นคนขับออกไป “นายน้อยห้า คุณหนูเย่” ทั้งสองเพิ่งจะเข้ามาในลานจอด กัปตัน รองกัปตัน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสามสี่คนก็ออกมายืนต้อนรับ เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “ทุกอย่างพร้อมแล้วหรือยัง?” กัปตันกล่าวอย่างนอบน้อม “ไม่ต้องห่วงครับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ จะใช้เวลาบินทั้งหมดห้าชั่วโมงสามสิบนาทีเพื่อไปยังทุ่งหญ้าแห่งเมืองหู” “อืม” เซินเส้าชิงพยักหน้า เย่จั่วมองเครื่องบินลำใหญ่ด้วยความครุ่นคิด น่าเสียดายที่ยานความเร็วแสงมีพลังงานจำกัด และบินได้แค่ดาวเคราะห์หลักๆ เท่านั้น ไม่อย่างนั้นการไปทุ่งหญ้าเมืองหูก็แค่พริบตาเดียว ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องโดยสาร เย่จั๋วเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง “เรานั่งตรงนี้กันเถอะ” “ได้” เซินเส้าชิงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เครื่องบินส่วนตัวกว้างขวางมาก ไม่เพียงแต่นั่งได้เท่านั้น แต่ยังนอนได้อีกด้วย ในห้องโดยสารยังมีบาร์ ร้านอาหาร และห้องบิลเลียด เซินเส้าชิงหมุนลูกประคำในมือพลางนั่งลงตรงข้ามกับเย่จั๋ว พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเดินเข้ามารินน้ำให้ทั้งสอง เซินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ขอชาดำสองแก้วกับคุกกี้หนึ่งชุด” “ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” เย่จ๋ววางโทรศัพท์ลงแล้วมองไปที่เซินเส้าชิง “คุกกี้คืออะไรเหรอ? อร่อยไหม?” เธอเคยกินของหวานมามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินชื่อคุกกี้ ฟังดูเรียบง่ายมาก แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอยากอาหารเลย “รสชาติไม่เลว เป็นของขึ้นชื่อของเมืองเจี้ยนโจว เดี๋ยวลองชิมดู” เซินเส้าชิงกล่าว “อืม” เย่จั๋วพยักหน้าเบาๆ ไม่นาน พนักงานต้อนรับก็เดินเข้ามาพร้อมกับคุกกี้และชาดำ คุกกี้ไม่เพียงแต่มีชื่อธรรมดา แต่หน้าตาก็ธรรมดามากเช่นกัน มันเป็นสีเบจ ขอบๆ มีสีเหลืองไหม้จางๆ เย่จั๋วเอ่ยขึ้น “นี่น่ะเหรอคุกกี้?” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่” “ดูไม่ค่อยอร่อยเลย” เย่จั๋วพูดพลางหยิบคุกกี้ขึ้นมาใส่ปาก ในไม่ช้า แววตาของเธอก็เปลี่ยนจากเฉยเมยเป็นประหลาดใจ! เธอไม่คิดเลยว่าคุกกี้ที่ดูธรรมดาๆ จะมีรสชาติอร่อยขนาดนี้ รสชาติหวานมาก แต่ไม่เลี่ยนเลย เป็นแบบที่ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม ในรสชาติยังมีความหอมจางๆ แฝงอยู่ด้วย เหมือนกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ แต่ก็คล้ายดอกกุหลาบ มันกระจายจากปากไปยังโพรงจมูกและไม่จางหายไปเป็นเวลานาน หลังจากกินคุกกี้เข้าไปคำหนึ่ง แล้วดื่มชาดำรสเข้มข้นตามเข้าไป ความรู้สึกนั้นมันช่างยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว! เย่จั๋วถอนหายใจเบาๆ “คุกกี้อร่อยจริงๆ ชาดำก็หอมมาก” หลังจากกินไปสองชิ้นติดต่อกัน ขณะที่เย่จั๋วกำลังจะหยิบชิ้นที่สาม เซินเส้าชิงก็ยื่นมือมาจับมือเธอไว้ “วันนี้กินได้แค่สองชิ้นเท่านั้น” “ทำไมล่ะ?” เย่จั๋วถาม เซินเส้าชิงกล่าวต่อ “เพราะว่าโควตาของวันนี้คุณกินไปหมดแล้วเมื่อวานนี้” ของหวานมีน้ำตาลสูงเกินไป กินมากไปไม่ดีต่อสุขภาพ ปริมาณน้ำตาลเฉลี่ยที่คนจีนบริโภคต่อวันอยู่ที่ประมาณ 50 กรัม เซินเส้าชิงจึงได้วางแผนเฉพาะสำหรับเย่จั๋ว เธอต้องกินน้ำตาลไม่เกิน 120 กรัมต่อวัน เย่จั๋วชอบกินของหวานเป็นพิเศษ พอเห็นของหวานอร่อยๆ ก็อดใจไม่ไหว เมื่อวานนี้เธอกินของหวานไปมากมายในคราวเดียว เกินขีดจำกัดไปนานแล้ว! เย่จั๋วทำหน้าอ้อนวอนพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ชิ้นเดียว ขออีกชิ้นสุดท้ายนะ” “ไม่ได้” เซินเส้าชิงส่ายหน้าแล้วหันไปมองพนักงานต้อนรับที่อยู่ข้างๆ “เอาของนี่ไปเก็บ” “ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” พนักงานต้อนรับเดินเข้ามาเก็บของหวานที่เหลือไป เมื่อมองดูของหวานที่ถูกเก็บไป เย่จั๋วก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “เซินเส้าชิง คุณมันใจร้ายเกินไปแล้ว!” การที่เห็นของหวานน่าอร่อยแต่กินไม่ได้ ได้แต่ยืนมองคนอื่นเก็บไป ความรู้สึกนี้มันทรมานเกินไป! เซินเส้าชิงให้คนนำของหวานจานหนึ่งมายื่นให้พร้อมกับยิ้ม “ผมกำลังรับผิดชอบต่อคุณอยู่นะ มา ลองชิมนี่ดู”