Chapter 469
377 / 2066
5 min read
Chapter 469
Published Mar 10, 2026, 02:19 PM
บทที่ 469: 125: สายเกินไปที่จะเสียใจ เธอคือดาวมหาลัยคนใหม่ พี่เจ๋อหน้าคล้ายเธออยู่นิดหน่อย! 6
“Zy ไม่มีระบบสมาชิก แม้แต่ดาราใหญ่อย่างซ่งเฉินอวี่ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของ Zy หากเธอต้องการซื้อเสื้อผ้า เธอทำได้เพียงพึ่งพาดวงและโชคชะตาเท่านั้น”
“เซินอวี่เยี่ยนตื้นตันใจมากจนโผเข้ากอดซ่งเฉินอวี่ ‘เฉินอวี่ ขอบใจเธอมากนะ’”
“‘เธอเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ’ ซ่งเฉินอวี่ตบหลังเซินอวี่เยี่ยนเบาๆ”
“เซินอวี่เยี่ยนกล่าวว่า ‘ในอนาคตเธอก็ยังต้องมาเป็นพี่สะใภ้ของฉันอยู่ดี’”
“ซ่งเฉินอวี่เอ่ยตอบด้วยท่าทางจริงจัง ‘ตอนนี้นายน้อยห้ามีแฟนแล้ว ฉันจะทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมไม่ได้หรอกนะ เพราะฉะนั้นอวี่เยี่ยน วันหลังเธออย่าพูดเรื่องแบบนี้อีกเลยจะดีกว่า’”
“เซินอวี่เยี่ยนแย้งขึ้น ‘มีอะไรให้พูดไม่ได้ล่ะ! เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอเป็นคนที่รู้จักกับพี่ห้าของฉันก่อน ถ้าจะพูดเรื่องศีลธรรมกันจริงๆ คนที่ไร้ศีลธรรมตัวจริงควรจะเป็นเย่จั๋วมากกว่า’”
“หากไม่มีเย่จั๋ว คนที่จะได้ลงเอยกับเซินเส้าชิงย่อมต้องเป็นซ่งเฉินอวี่อย่างแน่นอน”
“ซ่งเฉินอวี่ทั้งสวย สง่างาม และมีความสามารถ เป็นไปไม่ได้ที่เซินเส้าชิงจะไม่หวั่นไหวกับเธอ”
“‘แต่ตอนนี้แฟนของนายน้อยห้าคือคุณหนูเย่จริงๆ เราต้องให้เกียรติคุณหนูเย่นะ’”
“เซินอวี่เยี่ยนยักไหล่ ‘ถ้าเย่จั๋วคิดได้อย่างเธอ คนที่อยู่ข้างกายพี่ห้าตอนนี้ก็คงเป็นเธอไปแล้ว’”
“ใครๆ ต่างก็บอกว่าวงการบันเทิงคือนามอ่างย้อมผ้าที่วุ่นวาย”
“ทว่าเซินอวี่เยี่ยนกลับไม่คิดเช่นนั้น ซ่งเฉินอวี่อยู่ในวงการนี้มานานกว่าสามปี แต่เธอก็ยังคงมีจิตใจที่งดงามและมีทัศนคติที่เที่ยงตรงต่อโลกใบนี้!”
“เธอคว้าเกียรติยศที่มีในวันนี้มาได้ด้วยตัวของเธอเอง โดยไม่เคยต้องพึ่งพาใคร”
“ช่างแตกต่างจากเย่จั๋วเสียเหลือเกิน?”
“แม้แต่ของขวัญ เย่จั๋วก็ยังต้องรอให้เซินเส้าชิงเป็นคนมอบให้”
“ซ่งเฉินอวี่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่พูดว่า ‘นี่ก็ดึกมากแล้ว คืนนี้เธอพักอยู่กับฉันที่นี่ไหมล่ะ?’”
“‘ได้สิ!’ เซินอวี่เยี่ยนตอบรับทันทีอย่างที่ใจปรารถนา”
“...”
“อีกด้านหนึ่ง”
“ณ สถานพักฟื้น”
“หลังจากที่ได้อ่านไดอารี่เมื่อวาน อาการของหลินจิ้นเฉิงก็ทรุดหนักลงอย่างกะทันหัน ขณะนี้เขากำลังรับน้ำเกลืออยู่”
“มือซ้ายของเขากำลังรับสายน้ำเกลือ ในขณะที่มือขวาก็กำลังเปิดดูเอกสารต่างๆ”
“หลังจากจัดการเรื่องงานเสร็จสิ้น ข้อความเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นในใจของหลินจิ้นเฉิงอีกครั้ง เขานวดขมับตัวเองก่อนจะเอื้อมมือไปกดกริ่งเรียก”
“ผู้ช่วยรีบเดินเข้ามาจากด้านนอก ‘ผู้อำนวยการหลิน มีอะไรให้รับใช้ครับ?’”
“หลินจิ้นเฉิงเอ่ยต่อ ‘ไปตามเลขาจางมาพบฉันที’”
“‘ครับ ผู้อำวยการหลิน’ ผู้ช่วยรับคำและรีบไปจัดการทันที”
“เมื่อเลขาจางได้รับข่าวจากผู้ช่วย ความรู้สึกของเขาก็ซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก”
“เขารู้ดีว่าทำไมหลินจิ้นเฉิงถึงเรียกเขาไปพบ”
“ก็เพราะเรื่องนั้นนั่นเอง”
“เขาเป็นเพียงคนเดียวที่หลินจิ้นเฉิงไว้วางใจ”
“แต่ในตอนนี้”
“เขาต้องร่วมมือกับนายหญิงผู้เฒ่าหลินเพื่อหลอกลวงหลินจิ้นเฉิง”
“ทว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้”
“เลขาจางถอนหายใจยาว”
“ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงที่โรงพยาบาล”
“หลินจิ้นเฉิงนั่งอยู่บนเตียง ในมือถือสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ แววตาของเขาดูว่างเปล่า”
“‘ประธานหลิน’”
“จนกระทั่งเลขาจางเอ่ยทัก หลินจิ้นเฉิงถึงรู้สึกตัว ‘เลขาจาง’”
“‘ผู้อำนวยการหลิน เรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?’ เลขาจางถาม”
“หลินจิ้นเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ ‘เลขาจาง บอกฉันทีว่าเรื่องราวทั้งหมดในไดอารี่เล่มนี้เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?’”
“เลขาจางพยักหน้า ‘ครับ ตอนที่ความทรงจำของคุณมีปัญหาในอดีต คุณก็มักจะเอาไดอารี่เล่มนี้มาอ่านเสมอ’”
“‘แม่ของอาเจ๋อคือเฟิงเชี่ยนฮวาจริงๆ งั้นเหรอ?’”
“‘ครับ’ เลขาจางพยักหน้ายืนยัน”
“‘แล้วเฟิงเชี่ยนเสียนก็คือลูกสาวของฉันจริงๆ ใช่ไหม?’”
“‘ครับ’”
“‘ฉันทำผิดต่อเฟิงเชี่ยนฮวาจริงๆ จนเป็นเหตุให้สองแม่ลูกต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปีขนาดนี้เลยเหรอ?’ ในไดอารี่เขียนไว้ว่า เพราะความเข้าใจผิด ทำให้หลินจิ้นเฉิงและเฟิงเชี่ยนฮวาต้องเลิกรากันไป”
“เฟิงเชี่ยนฮวารอคอยหลินจิ้นเฉิงมานานถึงสิบเก้าปี”
“แต่ในช่วงสิบเก้าปีนั้น หลินจิ้นเฉิงกลับเย็นชาและถึงขั้นนอกใจเธอ”
“‘ครับ’”
“หลินจิ้นเฉิงมองไปที่เลขาจางแล้วพูดว่า ‘เลขาจาง ตอนนี้คนเดียวที่ฉันไว้ใจได้ก็คือคุณนะ’”
“เลขาจางสูดลมหายใจลึก พยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดความรู้สึกผิดในใจ ‘ท่านประธานหลิน สิ่งที่ผมพูดคือเรื่องจริงครับ ไดอารี่เล่มนี้คุณเป็นคนเขียนขึ้นมาด้วยตัวเอง’”
“หลินจิ้นเฉิงขมวดคิ้ว”
“เขาเป็นคนเขียนบันทึกเล่มนี้เองกับมือ”
“แต่ทำไมเนื้อหาข้างในถึงได้ดูแปลกแยกสำหรับเขานัก”
“หลินจิ้นเฉิงพูดต่อ ‘ความทรงจำของฉันมักจะขาดหายเป็นช่วงๆ เป็นไปได้ไหมว่าฉันอาจจะเขียนความทรงจำที่ผิดพลาดลงไป เพราะความทรงจำของฉันในตอนนั้นมันสับสน?’”
“‘เรื่องนั้นผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ’ เลขาจางตอบ”
“หลินจิ้นเฉิงกดที่ขมับของตัวเอง ‘นอกจากคุณแล้ว ยังมีใครอีกไหมที่มีไดอารี่เล่มนี้?’”
“เลขาจางส่ายหัว ‘น่าจะมีแค่ผมคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ครับ’”
“หลินจิ้นเฉิงถามต่อไป ‘แล้วนายหญิงผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้ไหม?’”
“‘ท่านน่าจะไม่ทราบครับ’ เลขาจางกล่าว ‘นอกจากช่วงวันหยุดและเทศกาลสำคัญแล้ว คุณก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน นายหญิงผู้เฒ่าจึงแทบไม่รู้เรื่องราวความเป็นไปของคุณเลยครับ’”
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.