บทที่ 469: 125: สายเกินไปที่จะเสียใจ เธอคือดาวมหาลัยคนใหม่ พี่เจ๋อหน้าคล้ายเธออยู่นิดหน่อย! 6 “Zy ไม่มีระบบสมาชิก แม้แต่ดาราใหญ่อย่างซ่งเฉินอวี่ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของ Zy หากเธอต้องการซื้อเสื้อผ้า เธอทำได้เพียงพึ่งพาดวงและโชคชะตาเท่านั้น” “เซินอวี่เยี่ยนตื้นตันใจมากจนโผเข้ากอดซ่งเฉินอวี่ ‘เฉินอวี่ ขอบใจเธอมากนะ’” “‘เธอเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ’ ซ่งเฉินอวี่ตบหลังเซินอวี่เยี่ยนเบาๆ” “เซินอวี่เยี่ยนกล่าวว่า ‘ในอนาคตเธอก็ยังต้องมาเป็นพี่สะใภ้ของฉันอยู่ดี’” “ซ่งเฉินอวี่เอ่ยตอบด้วยท่าทางจริงจัง ‘ตอนนี้นายน้อยห้ามีแฟนแล้ว ฉันจะทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมไม่ได้หรอกนะ เพราะฉะนั้นอวี่เยี่ยน วันหลังเธออย่าพูดเรื่องแบบนี้อีกเลยจะดีกว่า’” “เซินอวี่เยี่ยนแย้งขึ้น ‘มีอะไรให้พูดไม่ได้ล่ะ! เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอเป็นคนที่รู้จักกับพี่ห้าของฉันก่อน ถ้าจะพูดเรื่องศีลธรรมกันจริงๆ คนที่ไร้ศีลธรรมตัวจริงควรจะเป็นเย่จั๋วมากกว่า’” “หากไม่มีเย่จั๋ว คนที่จะได้ลงเอยกับเซินเส้าชิงย่อมต้องเป็นซ่งเฉินอวี่อย่างแน่นอน” “ซ่งเฉินอวี่ทั้งสวย สง่างาม และมีความสามารถ เป็นไปไม่ได้ที่เซินเส้าชิงจะไม่หวั่นไหวกับเธอ” “‘แต่ตอนนี้แฟนของนายน้อยห้าคือคุณหนูเย่จริงๆ เราต้องให้เกียรติคุณหนูเย่นะ’” “เซินอวี่เยี่ยนยักไหล่ ‘ถ้าเย่จั๋วคิดได้อย่างเธอ คนที่อยู่ข้างกายพี่ห้าตอนนี้ก็คงเป็นเธอไปแล้ว’” “ใครๆ ต่างก็บอกว่าวงการบันเทิงคือนามอ่างย้อมผ้าที่วุ่นวาย” “ทว่าเซินอวี่เยี่ยนกลับไม่คิดเช่นนั้น ซ่งเฉินอวี่อยู่ในวงการนี้มานานกว่าสามปี แต่เธอก็ยังคงมีจิตใจที่งดงามและมีทัศนคติที่เที่ยงตรงต่อโลกใบนี้!” “เธอคว้าเกียรติยศที่มีในวันนี้มาได้ด้วยตัวของเธอเอง โดยไม่เคยต้องพึ่งพาใคร” “ช่างแตกต่างจากเย่จั๋วเสียเหลือเกิน?” “แม้แต่ของขวัญ เย่จั๋วก็ยังต้องรอให้เซินเส้าชิงเป็นคนมอบให้” “ซ่งเฉินอวี่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่พูดว่า ‘นี่ก็ดึกมากแล้ว คืนนี้เธอพักอยู่กับฉันที่นี่ไหมล่ะ?’” “‘ได้สิ!’ เซินอวี่เยี่ยนตอบรับทันทีอย่างที่ใจปรารถนา” “...” “อีกด้านหนึ่ง” “ณ สถานพักฟื้น” “หลังจากที่ได้อ่านไดอารี่เมื่อวาน อาการของหลินจิ้นเฉิงก็ทรุดหนักลงอย่างกะทันหัน ขณะนี้เขากำลังรับน้ำเกลืออยู่” “มือซ้ายของเขากำลังรับสายน้ำเกลือ ในขณะที่มือขวาก็กำลังเปิดดูเอกสารต่างๆ” “หลังจากจัดการเรื่องงานเสร็จสิ้น ข้อความเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นในใจของหลินจิ้นเฉิงอีกครั้ง เขานวดขมับตัวเองก่อนจะเอื้อมมือไปกดกริ่งเรียก” “ผู้ช่วยรีบเดินเข้ามาจากด้านนอก ‘ผู้อำนวยการหลิน มีอะไรให้รับใช้ครับ?’” “หลินจิ้นเฉิงเอ่ยต่อ ‘ไปตามเลขาจางมาพบฉันที’” “‘ครับ ผู้อำวยการหลิน’ ผู้ช่วยรับคำและรีบไปจัดการทันที” “เมื่อเลขาจางได้รับข่าวจากผู้ช่วย ความรู้สึกของเขาก็ซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก” “เขารู้ดีว่าทำไมหลินจิ้นเฉิงถึงเรียกเขาไปพบ” “ก็เพราะเรื่องนั้นนั่นเอง” “เขาเป็นเพียงคนเดียวที่หลินจิ้นเฉิงไว้วางใจ” “แต่ในตอนนี้” “เขาต้องร่วมมือกับนายหญิงผู้เฒ่าหลินเพื่อหลอกลวงหลินจิ้นเฉิง” “ทว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้” “เลขาจางถอนหายใจยาว” “ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงที่โรงพยาบาล” “หลินจิ้นเฉิงนั่งอยู่บนเตียง ในมือถือสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ แววตาของเขาดูว่างเปล่า” “‘ประธานหลิน’” “จนกระทั่งเลขาจางเอ่ยทัก หลินจิ้นเฉิงถึงรู้สึกตัว ‘เลขาจาง’” “‘ผู้อำนวยการหลิน เรียกผมมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?’ เลขาจางถาม” “หลินจิ้นเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ ‘เลขาจาง บอกฉันทีว่าเรื่องราวทั้งหมดในไดอารี่เล่มนี้เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?’” “เลขาจางพยักหน้า ‘ครับ ตอนที่ความทรงจำของคุณมีปัญหาในอดีต คุณก็มักจะเอาไดอารี่เล่มนี้มาอ่านเสมอ’” “‘แม่ของอาเจ๋อคือเฟิงเชี่ยนฮวาจริงๆ งั้นเหรอ?’” “‘ครับ’ เลขาจางพยักหน้ายืนยัน” “‘แล้วเฟิงเชี่ยนเสียนก็คือลูกสาวของฉันจริงๆ ใช่ไหม?’” “‘ครับ’” “‘ฉันทำผิดต่อเฟิงเชี่ยนฮวาจริงๆ จนเป็นเหตุให้สองแม่ลูกต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปีขนาดนี้เลยเหรอ?’ ในไดอารี่เขียนไว้ว่า เพราะความเข้าใจผิด ทำให้หลินจิ้นเฉิงและเฟิงเชี่ยนฮวาต้องเลิกรากันไป” “เฟิงเชี่ยนฮวารอคอยหลินจิ้นเฉิงมานานถึงสิบเก้าปี” “แต่ในช่วงสิบเก้าปีนั้น หลินจิ้นเฉิงกลับเย็นชาและถึงขั้นนอกใจเธอ” “‘ครับ’” “หลินจิ้นเฉิงมองไปที่เลขาจางแล้วพูดว่า ‘เลขาจาง ตอนนี้คนเดียวที่ฉันไว้ใจได้ก็คือคุณนะ’” “เลขาจางสูดลมหายใจลึก พยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดความรู้สึกผิดในใจ ‘ท่านประธานหลิน สิ่งที่ผมพูดคือเรื่องจริงครับ ไดอารี่เล่มนี้คุณเป็นคนเขียนขึ้นมาด้วยตัวเอง’” “หลินจิ้นเฉิงขมวดคิ้ว” “เขาเป็นคนเขียนบันทึกเล่มนี้เองกับมือ” “แต่ทำไมเนื้อหาข้างในถึงได้ดูแปลกแยกสำหรับเขานัก” “หลินจิ้นเฉิงพูดต่อ ‘ความทรงจำของฉันมักจะขาดหายเป็นช่วงๆ เป็นไปได้ไหมว่าฉันอาจจะเขียนความทรงจำที่ผิดพลาดลงไป เพราะความทรงจำของฉันในตอนนั้นมันสับสน?’” “‘เรื่องนั้นผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ’ เลขาจางตอบ” “หลินจิ้นเฉิงกดที่ขมับของตัวเอง ‘นอกจากคุณแล้ว ยังมีใครอีกไหมที่มีไดอารี่เล่มนี้?’” “เลขาจางส่ายหัว ‘น่าจะมีแค่ผมคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ครับ’” “หลินจิ้นเฉิงถามต่อไป ‘แล้วนายหญิงผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้ไหม?’” “‘ท่านน่าจะไม่ทราบครับ’ เลขาจางกล่าว ‘นอกจากช่วงวันหยุดและเทศกาลสำคัญแล้ว คุณก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน นายหญิงผู้เฒ่าจึงแทบไม่รู้เรื่องราวความเป็นไปของคุณเลยครับ’”