บทที่ 533: 135: คนบ้าหวงน้องสาว, บังเอิญเป็นเกย์, ตบหน้าเฝิงเสี่ยนเสี้ยน! 3 “อย่างไรเสีย เฝิงเสี่ยนเสี้ยนก็มองหลินเจ๋อเป็นพี่ชายของเธอจริงๆ!” “ว่ากันว่าต้นไม้กลัวถูกถลกเปลือก คนเราก็กลัวความเสียใจ” เขาไม่ใช่คนใจร้ายหรอกหรือ? “คุณนายหลินผู้เฒ่ากุมมือเฝิงเสี่ยนเสี้ยนเอาไว้ ‘เจ้าเด็กอาเจ๋อนั่นมันคนอกตัญญู อย่าว่าแต่เธอเลย ฉันเกรงว่าในอนาคตเขาจะไม่เห็นหัวฉันด้วยซ้ำ น่าสงสารฉันเหลือเกินที่อุตส่าห์ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูเขามา สุดท้ายแล้ว สู้เลี้ยงหมาสักตัวยังดีเสียกว่า’” คุณนายหลินผู้เฒ่ารู้สึกว่าหลินเจ๋อทำให้เธอผิดหวังมากเกินไป “ไม่ว่าอย่างไร เธอก็เป็นคนเลี้ยงดูหลินเจ๋อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง” แต่หลินเจ๋อกลับลืมเลือนเธอไปจนสิ้น และไปหาเย่ซู! เย่ซูเคยเลี้ยงดูเขามาสักวันไหม? เด็กคนไหนที่มีมโนธรรมอยู่บ้างย่อมไม่ทำเรื่องเช่นนี้ “เฝิงเสี่ยนเสี้ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ‘คุณย่าคะ อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ จริงๆ แล้วพี่อาเจ๋อยังเป็นคนที่มีเหตุผลมากนะคะ ไม่ว่าอย่างไร พี่เย่เซ่าก็เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา มันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะสนิทกับพี่เย่เซ่าค่ะ’” “‘งั้นฉันก็ยังเป็นย่าแท้ๆ ของเขานะ!’ คุณนายหลินผู้เฒ่ารู้สึกเสียใจมากและย้ำว่า ‘ฉันเป็นย่าที่เลี้ยงเขามานะ!’” “เธอเลี้ยงหลินเจ๋อมาด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายหลินเจ๋อกลับไม่กตัญญูเท่าเฝิงเสี่ยนเสี้ยน” ช่างน่าขันสิ้นดีไม่ใช่หรือ? เฝิงเสี่ยนเสี้ยนยังคงปลอบประโลมคุณนายหลินผู้เฒ่าต่อไป “เฝิงเชียนหัวเดินเข้ามาและกล่าวว่า ‘ป้าหลินคะ เสี่ยนเสี้ยนพูดถูกแล้วค่ะ อาเจ๋อเป็นเด็กดีและมีเหตุผล อย่าคิดมากไปเลยค่ะ! เออ จริงด้วย ฉันเห็นว่าลูกสาวของพี่จินเฉิงยังชื่อว่าเย่เซ่าอยู่เลย ไม่รู้ว่าเขาวางแผนจะเปลี่ยนนามสกุลเมื่อไหร่กันคะ?’” “หลังจากพูดจบ เฝิงเชียนหัวก็กล่าวต่อ ‘ป้าหลินคะ ในเมื่อเด็กคนนั้นกลับมาแล้ว ฉันแนะนำว่าอย่าไปทำให้พี่จินเฉิงลำบากใจเลยค่ะ รีบเปลี่ยนนามสกุลให้เด็กคนนั้นเสียเถอะ’” เมื่อนั้นเองที่คุณนายหลินผู้เฒ่านึกขึ้นได้ว่านามสกุลของเย่เซ่ายังไม่ได้เปลี่ยน! “ถึงแม้เธอจะไม่ชอบเย่เซ่า แต่ไม่ว่าอย่างไร เย่เซ่าก็มีสายเลือดของตระกูลหลิน จะมีประโยชน์อะไรถ้าสายเลือดของตระกูลหลินต้องไปใช้นามสกุลตามนังแพศยาเย่ซูนั่น?” “คุณนายหลินผู้เฒ่าพยักหน้า ‘เชียนหัว เธอพูดถูก วันนี้พอกลับไป ฉันจะให้จินเฉิงจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย’” “เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเฝิงเชียนหัวก็ประกายแสงจางๆ เธอโปรยยิ้มและกล่าวว่า ‘ป้าหลินคะ ดีแล้วค่ะที่คิดได้แบบนี้ อย่างไรเสียเราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมต้องทำเรื่องให้มันตึงเครียดขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?’” “‘คุณแม่ เชียนหัว คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ?’ เจ้าซู่หนิงเดินมาจากอีกฝั่ง” “เฝิงเชียนหัวยิ้มและทักทาย ‘พี่สะใภ้สี่’” “เจ้าซู่หนิงกุมมือเฝิงเชียนหัวและพูดด้วยสีหน้าเสียดาย ‘เชียนหัว พี่นึกอยู่เสมอว่าเธอจะได้ครองคู่กับจินเฉิง ไม่คิดเลยว่า...’” รอยยิ้มบนใบหน้าของเฝิงเชียนหัวไม่ได้ลดเลือนลง “บางทีฉันอาจจะไม่มีวาสนาพอที่จะอยู่ในเมืองหลวงก็ได้ค่ะ” “‘วาสนาอะไรกัน!’ เจ้าซู่หนิงลดเสียงลงและกล่าวว่า ‘ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคนทำ และความพยายามไม่เคยทรยศใครหรอกนะเชียนหัว พี่ก็คิดเหมือนคุณแม่นั่นแหละ ในใจของพี่ เธอจะเป็นน้องสะใภ้ห้าของพี่เสมอ ส่วนคนอื่นน่ะต้องถอยไปไกลๆ! คุณแม่คะ คุณแม่ไม่เห็นด้วยกับหนูเหรอ?’” “คุณนายหลินผู้เฒ่ากล่าวอย่างมีความสุข ‘ใช่ๆๆ! ย่าเต็มใจฟังคำพูดของซู่หนิง’” “เจ้าซู่หนิงกล่าวต่อ ‘ยังไงหนูก็ทนเห็นเย่ซูกับลูกสาวของหล่อนไม่ได้! ทั้งคู่หน้าตาเหมือนนางจิ้งจอกไม่มีผิด ไม่ใช่ว่าคำพูดของหนูมันระคายหูนะคะ แต่เย่ซูไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเลย และหนูว่านังเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน!’” “คำพูดของเจ้าซู่หนิงแทงใจดำของคุณนายหลินผู้เฒ่า เธอจึงรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที” “เฝิงเชียนหัวกล่าวว่า ‘คุณแม่ พี่สะใภ้สี่ พวกคุณอาจจะเข้าใจพี่เย่ซูผิดไปนะคะ ความจริงแล้วเธอเป็นคนดี...’” “เจ้าซู่หนิงกล่าวอย่างหมดคำจะพูด ‘เชียนหัว มิน่าล่ะคุณแม่ถึงชอบบอกว่าเธอเป็นคนดี! เธอนี่มันใสซื่อจริงๆ เลย! ถ้าเย่ซูเป็นผู้หญิงที่ดีจริง หล่อนคงไม่มายั่วจินเฉิงจนได้ดิบได้ดีแบบนี้หรอก! เธอน่ะ! รู้จักหัดคิดเพื่อตัวเองบ้างเถอะ’” “เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฝิงเชียนหัวก็ก้มหน้าลงด้วยความขัดเขิน” สายตาของคุณนายหลินผู้เฒ่าหันไปทางเย่ซู “อู๋เม่ย จางเจินเจิน และหยางเหวินอินกำลังคุยกับเย่ซูอยู่ เมื่อสะใภ้ทั้งสี่คนยืนอยู่ด้วยกัน ภาพที่เห็นกลับดูสามัคคีกันอย่างน่าประหลาด” เดิมทีอู๋เม่ยคิดว่าเย่ซูจะเป็นคนหยาบคายเหมือนอย่างข่าวลือจริงๆ “แต่หลังจากการพูดคุยกัน เธอพบว่าเย่ซูเป็นคนที่มีความคิดอ่านลึกซึ้ง มีมุมมองต่อชีวิตที่ถูกต้อง และมีระดับทางสังคมที่สูงส่ง เธอแตกต่างจากข่าวลือเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง” “ยิ่งไปกว่านั้น การพูดคุยกับเย่ซูยังเป็นเรื่องที่ง่ายมากอีกด้วย” “ทั้งสี่คนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่คุยกัน ไม่นานพวกเขาก็เพิ่มเพื่อนในวีแชทกัน” “จางเจินเจินยิ้มและกล่าวว่า ‘พี่สะใภ้ห้า ฉันดึงพี่เข้ากลุ่มครอบครัวของเราแล้วนะคะ เดี๋ยวพี่ดึงหลานสาวคนโตเข้ามาด้วยนะ’” “‘ได้จ้ะ’ เย่ซูพยักหน้า” “คุณนายหลินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว ‘บ้านรองกับบ้านสี่ไม่รู้ความก็ช่างเถอะ แต่ทำไมบ้านใหญ่กับบ้านสามถึงไม่รู้ความไปด้วย? ซู่หนิง ไปเรียกคนบ้านใหญ่กับบ้านสามมานี่ซิ!’ หรืออู๋เม่ยจะไม่รู้ว่า... เธอไม่พอใจเย่ซูมากแค่ไหน?”