ตอนที่ 531: 135: พี่ชายจอมหวงน้องสาว, เข้าใจผิดว่าเป็นเกย์โดยบังเอิญ, ตบหน้าเฟิงเซี่ยนเซี่ยน! 1 เฟิงเซี่ยนเซี่ยนเติบโตมาพร้อมกับหลินเจ๋อ เธอรู้จักหลินเจ๋อเป็นอย่างดี ครั้งหนึ่งเธอเคยสงสัยว่าหลินเจ๋อเป็นพวกเกลียดผู้หญิงหรือเปล่า เพราะอย่างไรเสีย เธอก็ทั้งฉลาดและน่ารักมาตั้งแต่เด็ก ลูกสะใภ้ทั้งสี่ของตระกูลหลินต่างก็เอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ และเด็กชายที่เติบโตมาด้วยกันต่างก็กลายเป็นผู้ติดตามของเธอทั้งสิ้น มีเพียงหลินเจ๋อเท่านั้นที่คอยหลบเลี่ยงเธอ ในตอนแรก เฟิงเซี่ยนเซี่ยนคิดว่าหลินเจ๋อมีปัญหากับเธอและจงใจตั้งเป้ามาที่เธอเพียงคนเดียว แต่ต่อมา เฟิงเซี่ยนเซี่ยนก็พบว่าหลินเจ๋อไม่ได้เกลียดแค่เธอคนเดียว แต่เขาเกลียดผู้หญิงทุกคน แม้จะอยู่ในวัยที่อ่อนไหวอย่างอายุ 19 ปี เขาก็ยังคงเย็นชากับพวกผู้หญิง ยิ่งไปกว่านั้น หลินเจ๋อยังเกลียดการถูกผู้หญิงแตะเนื้อต้องตัวมากที่สุดด้วย เฟิงเซี่ยนเซี่ยนไม่อาจลืมตอนที่เธอเข้าไปดึงแขนหลินเจ๋อและทำตัวออดอ้อนเพื่อเอาใจเขาได้เลย ในตอนนั้น หลินเจ๋อดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาของเขาเย็นเยียบจนน่ากลัว ราวกับว่าเธอเป็นขยะที่น่ารังเกียจ นับตั้งแต่นั้นมา เฟิงเซี่ยนเซี่ยนก็ไม่กล้าไปยั่วโมโหหลินเจ๋อให้ตัวเองต้องอับอายอีกเลย เฟิงเซี่ยนเซี่ยนมองไปที่เย่จั๋วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย คอยดูเถอะ หลินเจ๋อกำลังจะทำให้เย่จั๋วต้องเสียหน้า ขนาดน้องชายแท้ๆ เขายังไม่ชอบเลย แล้วเย่จั๋วมีสิทธิ์อะไรที่จะมาอยู่ในตระกูลหลิน? แต่ในวินาทีต่อมา... เฟิงเซี่ยนเซี่ยนก็ต้องตกตะลึง หลินเจ๋อก้มลงเก็บกิ๊บคริสตัลที่อยู่ใต้โต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยื่นให้เย่จั๋ว "นี่ครับ" เขาเก็บมันขึ้นมางั้นเหรอ? หลินเจ๋อเก็บมันขึ้นมาจริงๆ! ทำไมหลินเจ๋อถึงไม่โมโห? หลินเจ๋อไม่ได้เกลียดผู้หญิงหรอกเหรอ? ใบหน้าของเฟิงเซี่ยนเซี่ยนเต็มไปด้วยความตกใจ เธออึ้งไปเลย นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น? เย่จั๋วรับกิ๊บมา ติดไว้ที่ข้างหู แล้วเดินออกไป ด้านหลังโรงแรมมีสวนขนาดใหญ่ ในเดือนแปดตามปฏิทินจันทรคติ สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ โดยมีดอกหอมหมื่นลี้สีทองเป็นจุดเด่นที่สะดุดตาที่สุด ท่ามกลางเสียงนกเจื้อยแจ้ว มีสายลมพัดเอื่อยๆ นำพาเอากลิ่นหอมของมวลดอกไม้มาด้วย เย่จั๋วเดินไปตามทางเดินในสวน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความเหนื่อยล้าที่ขมวดอยู่ระหว่างคิ้วก็จางหายไปเล็กน้อย ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง เย่จั๋วเหลียวมองกลับไปเล็กน้อย ผู้ที่เดินเข้ามาสวมชุดคลุมสีขาวเรียบง่าย ในมือถือสายประคำสีแดงดั่งเลือด เมื่อมองย้อนแสงจะเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนนัก แต่ทว่าในทุกย่างก้าวกลับแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายที่ทรงอำนาจและน่าเกรงขาม "ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" น้ำเสียงของเซิ่นเซ่าชิงทุ้มต่ำ "ผมออกมาสูดอากาศน่ะ" "คุณไม่ชอบข้างในเหรอ?" เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ก็พอไหว" เซิ่นเซ่าชิงหมุนสายประคำในมือ "แล้วคุณล่ะ ชอบไหม?" น้ำเสียงของเย่จั๋วราบเรียบ "นอกจากจะรู้สึกอึดอัดไปหน่อย อย่างอื่นก็โอเคหมด..." เซิ่นเซ่าชิงหัวเราะเบาๆ ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนที่เย่จั๋วจะคะยั้นคะยอให้เซิ่นเซ่าชิงกลับเข้าไปข้างใน เซิ่นเซ่าชิงเลิกคิ้ว "คุณจะไม่เข้าไปเหรอ?" "คุณเข้าไปก่อนเลย" เย่จั๋วกล่าวต่อ "เดี๋ยวฉันตามเข้าไป" "งั้นคุณเข้าไปก่อนเถอะ" เซิ่นเซ่าชิงพูด "ผมออกมาทีหลังคุณนะ" เย่จั๋วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอจึงหันหลังและเดินกลับเข้าไป เธอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว มือก็ถูกใครบางคนคว้าไว้ และด้วยการดึงเบาๆ ร่างทั้งร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของใครคนนั้น อีกมือหนึ่งโอบไว้ที่เอวของเธอ อาจเป็นเพราะชุดราตรีนั้นบางเกินไป เย่จั๋วจึงรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากปลายนิ้วของเขา คางของเซิ่นเซ่าชิงวางพิงอยู่บนไหล่ของเธอ ลมหายใจของทั้งคู่รดรินกัน "ท่านผู้นำ ความจริงแล้ว ผมออกมาเพื่อมาหาคุณ" เมื่อเห็นเย่จั๋วเดินออกมา เซิ่นเซ่าชิงก็ไม่อาจควบคุมฝีเท้าของตัวเองได้อีกต่อไป ดวงตาของเย่จั๋วโค้งงอและเธอก็ก้มหน้าลง "ไม่แสร้งทำต่อแล้วเหรอ?" "ครับ" เซิ่นเซ่าชิงลดเสียงต่ำลงและพูดว่า "ขอกอดสักนาทีได้ไหม?" "ฉันจะตามใจคุณแล้วกัน" หนึ่งนาทีต่อมา เย่จั๋วเตือนเขา "ครบหนึ่งนาทีแล้วนะ" "ทำไมเร็วจัง?" เซิ่นเซ่าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อยเธอ เย่จั๋วก้มหน้าลงจัดแจงชุดราตรีของเธอให้เรียบร้อย "ฉันเข้าไปก่อนนะ" "เดี๋ยวก่อน" เซิ่นเซ่าชิงเรียกเธอไว้ "หืม?" เย่จั๋วเหลียวมองกลับไปเล็กน้อย "ผมของคุณยุ่งน่ะ" เซิ่นเซ่าชิงยื่นมือออกมาเกลี่ยเส้นผมสีดำที่ระข้างแก้มไปทัดไว้หลังใบหู จากนั้นเขาก็จัดกิ๊บคริสตัลใหม่อีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนอย่างยิ่ง ราวกับว่าเขากำลังดูแลสมบัติล้ำค่าที่เปราะบาง แววตาที่ลึกซึ้งของเขาราวกับสีหมึกที่เข้มข้น จากมุมมองของเซิ่นเซ่าชิง เขาสามารถมองเห็นสันจมูกที่โด่งเป็นสง่าของเธอ ริมฝีปากสีแดงชาดนั้นดูสดใสและงดงาม เขาอยากจะจูบเธอ หัวใจของเซิ่นเซ่าชิงเต้นแรงขึ้นอย่างกะทันหัน และมือที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ก็ชะงักไป "เสร็จหรือยัง?" เย่จั๋วช้อนตามองขึ้นเล็กน้อยและถามออกไป ในที่สุดเซิ่นเซ่าชิงก็รู้สึกตัว ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาวางลงบนใบหูของเธอ "เสร็จแล้วครับ" "งั้นฉันไปก่อนนะ" "ครับ" เซิ่นเซ่าชิงพยักหน้าเล็กน้อย