Chapter 535
443 / 2066
5 min read
Chapter 535
Published Mar 10, 2026, 02:42 PM
บทที่ 535: 135: พี่ชายคลั่งน้องสาว, เกย์ที่นึกไม่ถึง, ตบหน้าเฟิ่งเซียนเซียน! 5
“ถ้าเธอยังขืนทำตัวแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานคงต้องเกิดเรื่องร้ายขึ้นแน่ๆ”
คุณนายผู้เฒ่าหลินที่เดิมทีก็โมโหมากอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของอู๋เม่ยเข้าไป เธอก็โกรธจนแทบจะเต้นผาง
เย่ซู!
ทั้งหมดเป็นความผิดของเย่ซู!
ยัยเย่ซูนี่มันตัวหายนะชัดๆ!
“ก่อนที่เย่ซูจะโผล่มา หลินจิ่นเฉิงยังเป็นลูกชายที่ดี หลินเจ๋อก็เป็นหลานชายที่กตัญญู แม้แต่อู๋เม่ยเองก็ยังเป็นลูกสะใภ้ที่ว่านอนสอนง่าย แต่พอเย่ซูมาถึง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด”
คุณนายผู้เฒ่าหลินโกรธจนอยากจะตบอู๋เม่ยสักฉาด มือของเธอกำแน่นแล้วก็คลายสลับกันไปมา
ทว่าอู๋เม่ยมีน้องชายสองคน ซึ่งทั้งคู่ต่างก็ตัวสูงใหญ่และแข็งแรง
ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิหลังของตระกูลอู๋ก็ใช่ว่าจะธรรมดา เธอจึงไม่กล้าลงมือกับอู๋เม่ยจริงๆ
เมื่อเห็นสีหน้าของคุณนายผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อู๋เม่ยก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณแม่คะ ฉันก็มีเรื่องจะพูดแค่นี้แหละค่ะ ลองเก็บไปคิดดูนะคะว่ามันเป็นอย่างที่ฉันว่าหรือเปล่า! ฉันขอตัวไปทางโน้นก่อนนะ”
หลังจากพูดจบ อู๋เม่ยก็หันหลังเดินกลับไปหาเย่ซู แล้วเข้าร่วมวงสนทนากับพวกเธอ
จ้าวซูหนิงคอยสังเกตการณ์สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตลอด เมื่อเห็นอู๋เม่ยเดินกลับไปหาเย่ซูอีกครั้ง เธอก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้คะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คนเรายิ่งอยู่ไปควรจะยิ่งฉลาดขึ้นสิ แต่นี่กลับยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังลงคลอง! คิดจะไปประจบคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ หรือเธอคิดว่าเย่ซูจะอยู่กับพี่จิ่นเฉิงไปได้ตลอดชีวิต?”
ตำแหน่งนายหญิงของตระกูลหลิน ยังไงซะไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของเฟิ่งเชียนฮว๋าอยู่ดี!
เมียน้อยอย่างเย่ซูจะอยู่กับหลินจิ่นเฉิงได้นานสักแค่ไหนกันเชียว?
เฟิ่งเชียนฮว่ายิ้มแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้สี่ อย่าโมโหไปเลยค่ะ ดูสิ ขนาดฉันเองยังไม่โกรธเลย”
“นั่นก็เพราะเธอใจดีเกินไปน่ะสิ” จ้าวซูหนิงพูดต่อ “ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงตบสั่งสอนไปแล้ว! ดูอย่างชิงเสวียนบ้านฉันสิ เห็นฉันทีไรเหมือนหนูเห็นแมวทุกที! ถ้าฉันสั่งให้ไปทางซ้าย เขาก็ไม่กล้าไปทางขวาหรอก!”
เฟิ่งเชียนฮว่าลอบถอนหายใจ “เพราะอย่างนี้ไงคะ ฉันถึงได้อิจฉาพี่สะใภ้สี่ที่สุด”
จ้าวซูหนิงเป็นผู้หญิงที่โชคดีจริงๆ ถึงเธอจะไม่มีลูก แต่สามีก็ยังรักและทนุถนอมราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ ที่สำคัญที่สุดคือคุณนายผู้เฒ่าหลินไม่เคยหาเรื่องจ้าวซูหนิงเลย แถมยังแนะนำให้ทั้งคู่รับลูกบุญธรรมมาเลี้ยงอีกด้วย
น่าเสียดาย
ที่ตอนนั้นเฟิ่งเชียนฮว่าไม่ได้ตาถึงพอที่จะเลือกหลินชิงเสวียน
ไม่เช่นนั้น จ้าวซูหนิงจะมีโอกาสแบบนี้หรือ?
เซินเส้าฉิงยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวข้างนอกอยู่นานก่อนจะเดินเข้ามาในห้องโถงจัดเลี้ยง
เมื่อเห็นเซินเส้าฉิงเดินเข้ามา ความเกลียดชังในดวงตาของเฟิ่งเซียนเซียนก็แปรเปลี่ยนเป็นความหลงใหลในทันที เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
เฟิ่งเซียนเซียนมีความรู้สึกแรงกล้าว่า
สักวันหนึ่ง เธอจะได้เป็นนายหญิงของตระกูลเซิน และได้ยืนเคียงข้างเซินเส้าฉิง
เพราะนอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครคู่ควรกับเซินเส้าฉิงอีก!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของเฟิ่งเซียนเซียนก็วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น
...
หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา เซินเส้าฉิงเดิมทีอยากจะหาโอกาสคุยกับเย่จั๋วเป็นการส่วนตัว แต่หลินเจ๋อกลับคอยตามติดอยู่ข้างกายเย่จั๋วตลอดเวลา ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เธอเลย
ขอเพียงแค่เขาปรายตาไปมองเย่จั๋วเพียงแวบเดียว หลินเจ๋อก็จะรีบเข้ามาขวางหน้าเย่จั๋วทันที
ราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ร้ายที่จ้องจะจับคนกิน
เซินเส้าฉิงได้แต่หัวเราะขื่นในใจ
เขาอยู่ในสถานะที่สูงส่งมาโดยตลอด ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่คนเกรงใจ ขอเพียงเขาแค่ปรายตามองสิ่งที่ชอบสักนิด ก็จะมีคนรีบประเคนให้ถึงมือในทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นหัวขโมย
เซินเส้าฉิงหมุนลูกประคำในมือขวา ส่วนมือซ้ายหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อส่งข้อความหาเย่จั๋ว
คุณนายผู้เฒ่าเซินเงยหน้ามองเซินเส้าฉิง ก่อนจะมองไปที่เย่จั๋วซึ่งยืนส่งแขกอยู่กับหลินเจ๋อที่อยู่ไม่ไกลนัก เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เรากำลังจะกลับกันแล้วนะ แกจะไม่เข้าไปคุยกับเมียแกหน่อยเหรอ?”
เซินเส้าฉิงหมุนลูกประคำ “ดูเหมือนอาเจ๋อกับผมจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ”
คุณนายผู้เฒ่าเซินหรี่ตาลง เรื่องราวในอดีตที่เคยถูกฝังไว้พรั่งพรูขึ้นมาในหัว “ฉันเคยเตือนแกแล้วว่าให้ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อย อย่าโอหังนัก ไม่อย่างนั้นตอนตามง้อเมียต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่! เป็นไงล่ะ? ฉันพูดถูกใช่ไหม? ฉันว่าแกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ เป็นได้แค่ไอ้งี่เง่าเท่านั้นแหละ!”
เซินเส้าฉิงเองก็นึกเสียใจภายหลัง
ถ้าเขารู้ว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาต้องเรียกหลินเจ๋อว่าพี่ชาย
เขาคงจะเทิดทูนหลินเจ๋อไว้บนหิ้งตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายเกินไป
“ตามฉันมา” คุณนายผู้เฒ่าเซินพูดพลางก้าวเท้าเดินนำ
เซินเส้าฉิงเดินตามเธอไป ทั้งสองเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเย่จั๋วและหลินเจ๋อ
คุณนายผู้เฒ่าเซินกุมมือเย่จั๋วไว้ “เย่จื่อ ยายกับเส้าฉิงจะกลับก่อนนะ ถ้าหนูกับอาเจ๋อว่างเมื่อไหร่ อย่าลืมไปหายายที่บ้านล่ะ ถึงตอนนั้นเดี๋ยวให้เส้าฉิงมารับ!”
เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะ คุณยายเซิน”
คุณนายผู้เฒ่าเซินหันไปกุมมือหลินเจ๋อบ้าง “ดูสิ อาเจ๋อหน้าตาเหมือนเย่จื่อไม่มีผิดเลย! อ้อ จริงด้วยอาเจ๋อ ยายได้ยินมาจากย่าของหลานว่าหลานชอบเล่นเซิร์ฟมากใช่ไหม? เส้าฉิงเองก็ชอบเล่นเซิร์ฟเหมือนกันนะ เมื่อก่อนเขาเป็นถึงยอดฝีมือเลยล่ะ! ใครๆ ต่างก็เรียกเขาว่ามังกรขาวน้อยจ้าวคลื่น ถ้ามีเวลา พวกคนหนุ่มสาวก็น่าจะออกไปเที่ยวสนุกด้วยกันนะ เป็นอาทิตย์หน้าดีไหม? หลานคิดว่ายังไง?”
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.