บทที่ 535: 135: พี่ชายคลั่งน้องสาว, เกย์ที่นึกไม่ถึง, ตบหน้าเฟิ่งเซียนเซียน! 5 “ถ้าเธอยังขืนทำตัวแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานคงต้องเกิดเรื่องร้ายขึ้นแน่ๆ” คุณนายผู้เฒ่าหลินที่เดิมทีก็โมโหมากอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของอู๋เม่ยเข้าไป เธอก็โกรธจนแทบจะเต้นผาง เย่ซู! ทั้งหมดเป็นความผิดของเย่ซู! ยัยเย่ซูนี่มันตัวหายนะชัดๆ! “ก่อนที่เย่ซูจะโผล่มา หลินจิ่นเฉิงยังเป็นลูกชายที่ดี หลินเจ๋อก็เป็นหลานชายที่กตัญญู แม้แต่อู๋เม่ยเองก็ยังเป็นลูกสะใภ้ที่ว่านอนสอนง่าย แต่พอเย่ซูมาถึง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด” คุณนายผู้เฒ่าหลินโกรธจนอยากจะตบอู๋เม่ยสักฉาด มือของเธอกำแน่นแล้วก็คลายสลับกันไปมา ทว่าอู๋เม่ยมีน้องชายสองคน ซึ่งทั้งคู่ต่างก็ตัวสูงใหญ่และแข็งแรง ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิหลังของตระกูลอู๋ก็ใช่ว่าจะธรรมดา เธอจึงไม่กล้าลงมือกับอู๋เม่ยจริงๆ เมื่อเห็นสีหน้าของคุณนายผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อู๋เม่ยก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณแม่คะ ฉันก็มีเรื่องจะพูดแค่นี้แหละค่ะ ลองเก็บไปคิดดูนะคะว่ามันเป็นอย่างที่ฉันว่าหรือเปล่า! ฉันขอตัวไปทางโน้นก่อนนะ” หลังจากพูดจบ อู๋เม่ยก็หันหลังเดินกลับไปหาเย่ซู แล้วเข้าร่วมวงสนทนากับพวกเธอ จ้าวซูหนิงคอยสังเกตการณ์สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตลอด เมื่อเห็นอู๋เม่ยเดินกลับไปหาเย่ซูอีกครั้ง เธอก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้คะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คนเรายิ่งอยู่ไปควรจะยิ่งฉลาดขึ้นสิ แต่นี่กลับยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังลงคลอง! คิดจะไปประจบคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ หรือเธอคิดว่าเย่ซูจะอยู่กับพี่จิ่นเฉิงไปได้ตลอดชีวิต?” ตำแหน่งนายหญิงของตระกูลหลิน ยังไงซะไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของเฟิ่งเชียนฮว๋าอยู่ดี! เมียน้อยอย่างเย่ซูจะอยู่กับหลินจิ่นเฉิงได้นานสักแค่ไหนกันเชียว? เฟิ่งเชียนฮว่ายิ้มแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้สี่ อย่าโมโหไปเลยค่ะ ดูสิ ขนาดฉันเองยังไม่โกรธเลย” “นั่นก็เพราะเธอใจดีเกินไปน่ะสิ” จ้าวซูหนิงพูดต่อ “ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงตบสั่งสอนไปแล้ว! ดูอย่างชิงเสวียนบ้านฉันสิ เห็นฉันทีไรเหมือนหนูเห็นแมวทุกที! ถ้าฉันสั่งให้ไปทางซ้าย เขาก็ไม่กล้าไปทางขวาหรอก!” เฟิ่งเชียนฮว่าลอบถอนหายใจ “เพราะอย่างนี้ไงคะ ฉันถึงได้อิจฉาพี่สะใภ้สี่ที่สุด” จ้าวซูหนิงเป็นผู้หญิงที่โชคดีจริงๆ ถึงเธอจะไม่มีลูก แต่สามีก็ยังรักและทนุถนอมราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ ที่สำคัญที่สุดคือคุณนายผู้เฒ่าหลินไม่เคยหาเรื่องจ้าวซูหนิงเลย แถมยังแนะนำให้ทั้งคู่รับลูกบุญธรรมมาเลี้ยงอีกด้วย น่าเสียดาย ที่ตอนนั้นเฟิ่งเชียนฮว่าไม่ได้ตาถึงพอที่จะเลือกหลินชิงเสวียน ไม่เช่นนั้น จ้าวซูหนิงจะมีโอกาสแบบนี้หรือ? เซินเส้าฉิงยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวข้างนอกอยู่นานก่อนจะเดินเข้ามาในห้องโถงจัดเลี้ยง เมื่อเห็นเซินเส้าฉิงเดินเข้ามา ความเกลียดชังในดวงตาของเฟิ่งเซียนเซียนก็แปรเปลี่ยนเป็นความหลงใหลในทันที เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย เฟิ่งเซียนเซียนมีความรู้สึกแรงกล้าว่า สักวันหนึ่ง เธอจะได้เป็นนายหญิงของตระกูลเซิน และได้ยืนเคียงข้างเซินเส้าฉิง เพราะนอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครคู่ควรกับเซินเส้าฉิงอีก! เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของเฟิ่งเซียนเซียนก็วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น ... หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา เซินเส้าฉิงเดิมทีอยากจะหาโอกาสคุยกับเย่จั๋วเป็นการส่วนตัว แต่หลินเจ๋อกลับคอยตามติดอยู่ข้างกายเย่จั๋วตลอดเวลา ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เธอเลย ขอเพียงแค่เขาปรายตาไปมองเย่จั๋วเพียงแวบเดียว หลินเจ๋อก็จะรีบเข้ามาขวางหน้าเย่จั๋วทันที ราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ร้ายที่จ้องจะจับคนกิน เซินเส้าฉิงได้แต่หัวเราะขื่นในใจ เขาอยู่ในสถานะที่สูงส่งมาโดยตลอด ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่คนเกรงใจ ขอเพียงเขาแค่ปรายตามองสิ่งที่ชอบสักนิด ก็จะมีคนรีบประเคนให้ถึงมือในทันที นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นหัวขโมย เซินเส้าฉิงหมุนลูกประคำในมือขวา ส่วนมือซ้ายหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อส่งข้อความหาเย่จั๋ว คุณนายผู้เฒ่าเซินเงยหน้ามองเซินเส้าฉิง ก่อนจะมองไปที่เย่จั๋วซึ่งยืนส่งแขกอยู่กับหลินเจ๋อที่อยู่ไม่ไกลนัก เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เรากำลังจะกลับกันแล้วนะ แกจะไม่เข้าไปคุยกับเมียแกหน่อยเหรอ?” เซินเส้าฉิงหมุนลูกประคำ “ดูเหมือนอาเจ๋อกับผมจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ” คุณนายผู้เฒ่าเซินหรี่ตาลง เรื่องราวในอดีตที่เคยถูกฝังไว้พรั่งพรูขึ้นมาในหัว “ฉันเคยเตือนแกแล้วว่าให้ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อย อย่าโอหังนัก ไม่อย่างนั้นตอนตามง้อเมียต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่! เป็นไงล่ะ? ฉันพูดถูกใช่ไหม? ฉันว่าแกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ เป็นได้แค่ไอ้งี่เง่าเท่านั้นแหละ!” เซินเส้าฉิงเองก็นึกเสียใจภายหลัง ถ้าเขารู้ว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาต้องเรียกหลินเจ๋อว่าพี่ชาย เขาคงจะเทิดทูนหลินเจ๋อไว้บนหิ้งตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายเกินไป “ตามฉันมา” คุณนายผู้เฒ่าเซินพูดพลางก้าวเท้าเดินนำ เซินเส้าฉิงเดินตามเธอไป ทั้งสองเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเย่จั๋วและหลินเจ๋อ คุณนายผู้เฒ่าเซินกุมมือเย่จั๋วไว้ “เย่จื่อ ยายกับเส้าฉิงจะกลับก่อนนะ ถ้าหนูกับอาเจ๋อว่างเมื่อไหร่ อย่าลืมไปหายายที่บ้านล่ะ ถึงตอนนั้นเดี๋ยวให้เส้าฉิงมารับ!” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะ คุณยายเซิน” คุณนายผู้เฒ่าเซินหันไปกุมมือหลินเจ๋อบ้าง “ดูสิ อาเจ๋อหน้าตาเหมือนเย่จื่อไม่มีผิดเลย! อ้อ จริงด้วยอาเจ๋อ ยายได้ยินมาจากย่าของหลานว่าหลานชอบเล่นเซิร์ฟมากใช่ไหม? เส้าฉิงเองก็ชอบเล่นเซิร์ฟเหมือนกันนะ เมื่อก่อนเขาเป็นถึงยอดฝีมือเลยล่ะ! ใครๆ ต่างก็เรียกเขาว่ามังกรขาวน้อยจ้าวคลื่น ถ้ามีเวลา พวกคนหนุ่มสาวก็น่าจะออกไปเที่ยวสนุกด้วยกันนะ เป็นอาทิตย์หน้าดีไหม? หลานคิดว่ายังไง?”