บทที่ 547: คนที่เขาไม่บังอาจล่วงเกิน! เขาจะทำให้คนทั้งตระกูลจ้าวเดือดร้อน! เขาจะเปลี่ยนมันกลับในแบบเดียวกับที่เขาเปลี่ยนมันไป! เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวซูฉี จ้าวซูหนิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “พี่คะ ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนพี่แล้วล่ะค่ะ พรุ่งนี้หลังเที่ยงวันฉันค่อยไปหาพี่ได้ไหมคะ?” ตอนสิบเอ็ดโมงเช้า เฟิงเชียนหัวจะมาส่งซุปบำรุงสุขภาพให้คุณนายผู้เฒ่าหลิน พอถึงเวลาเที่ยงวัน เธอก็จะว่างพอดี ที่ปลายสายอีกด้านหนึ่ง จ้าวซูฉีพลิกหน้าเอกสารในมือ “ได้สิ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาพี่ได้เลย” “ตกลงค่ะ” จ้าวซูหนิงวางสายด้วยความพึงพอใจ คุณนายผู้เฒ่าหลินถามอย่างร้อนรน “ซูหนิง พี่ชายของลูกว่ายังไงบ้าง?” จ้าวซูหนิงยิ้มแล้วตอบว่า “ก็แค่เรื่องเปลี่ยนชื่อเองค่ะ สำหรับพี่ชายของฉันแล้ว มันก็แค่คำพูดไม่กี่คำเท่านั้นแหละ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายผู้เฒ่าหลินก็รู้สึกตื่นเต้นมาก “ซูหนิง ถ้าอย่างนั้นแม่ต้องขอบใจพี่ชายของลูกจริงๆ” จ้าวซูหนิงกล่าวว่า “เราคนกันเองทั้งนั้นค่ะ จะขอบคุณไปทำไม? พอเราเปลี่ยนชื่อกลับมาได้แล้ว คอยดูเถอะว่านังแพศยาเย่ซูนั่นจะยังทรมานพวกเราต่อไปได้ยังไง!” คุณนายผู้เฒ่าหลินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของจ้าวซูหนิง “ซูหนิง หลายปีมานี้ที่ลูกต้องอยู่ในตระกูลหลิน ลูกลำบากมามากจริงๆ” คุณนายผู้เฒ่าหลินกุมมือจ้าวซูหนิงไว้ “ลูกกับฉิงเสวียนก็อายุไม่น้อยกันแล้ว เมื่อไหร่จะรับเด็กมาเลี้ยงสักคนล่ะ?” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ แววตาของคุณนายผู้เฒ่าหลินก็ปรากฏความรู้สึกผิดออกมา ตระกูลหลินเป็นฝ่ายติดค้างจ้าวซูหนิง ตอนที่หลินฉิงเสวียนและจ้าวซูหนิงเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ คุณนายผู้เฒ่าหลินเฝ้าคะยั้นคะยอให้พวกเขามีลูก แต่ทว่าทั้งคู่แต่งงานกันมาสองสามปีแล้ว ท้องของจ้าวซูหนิงก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย คุณนายผู้เฒ่าหลินคิดว่าจ้าวซูหนิงเป็นคนที่มีลูกไม่ได้ จึงคอยสร้างความลำบากใจให้เธอสารพัด ใครจะไปรู้ว่าหลังจากไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว คนที่ไม่มีความสามารถในการสืบพันธุ์กลับกลายเป็นหลินฉิงเสวียน อย่างไรก็ตาม เพื่อปกป้องตระกูลหลินและชื่อเสียงของหลินฉิงเสวียน จ้าวซูหนิงกลับประกาศต่อคนภายนอกว่าเธอเองที่เป็นคนมีลูกไม่ได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จ้าวซูหนิงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนักเพราะเรื่องนี้ ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่เคยอยากเป็นแม่คนสักครั้งในชีวิต แต่จ้าวซูหนิงกลับยอมสละสิทธิ์ในการเป็นแม่คนเพื่อหลินฉิงเสวียนด้วยความสมัครใจ ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน คุณนายผู้เฒ่าหลินรู้สึกสงสารและเห็นใจจ้าวซูหนิงเป็นอย่างมาก จ้าวซูหนิงเป็นคนมีเหตุมีผลและรู้จักเกรงใจภาพรวมของตระกูล เธอไม่เหมือนนังแพศยาเย่ซูนั่นเลยสักนิด! นอกจากจะไม่รู้จักเกรงใจและนึกถึงส่วนรวมแล้ว ตอนนี้หล่อนยังกล้าดูถูกแม่สามีอีกด้วย! ผู้หญิงประเภทนี้มีสิทธิ์อะไรถึงกล้าก้าวเท้าเข้าสู่ประตูตระกูลหลิน! จ้าวซูหนิงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณแม่คะ เด็กในสถานสงเคราะห์ส่วนใหญ่ก็อายุหกเจ็ดขวบกันแล้ว พวกเขามีความจำของตัวเองแล้ว คงเลี้ยงให้เชื่องได้ยากค่ะ! ฉันกับฉิงเสวียนวางแผนว่าจะรับเด็กทารกแรกเกิดมาเลี้ยงแทนค่ะ” “แล้วลูกมีแผนยังไงบ้างล่ะ?” คุณนายผู้เฒ่าหลินถาม จ้าวซูหนิงพยักหน้า “ฉันให้แม่ของฉันช่วยดูสถานการณ์แถวบ้านเกิดในชนบทไว้แล้วค่ะ ถ้ามีเด็กที่เหมาะสมก็จะรับกลับมาเลี้ยงค่ะ” “ซูหนิง ลูกคิดถูกแล้วล่ะ การเลี้ยงเด็กตั้งแต่ยังเล็กน่ะดีที่สุด” จ้าวซูหนิงกล่าวต่อว่า “คุณแม่ไม่ต้องโกรธไปนะคะ พรุ่งนี้บ่ายพวกเราจะไปที่กรมรักษาความปลอดภัยสาธารณะและเปลี่ยนชื่อนังเด็กคนนั้นซะ! นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ!” “ได้จ้ะ ลูกไปพักผ่อนเถอะ” ห้องของจ้าวซูหนิงอยู่ในปีกตะวันตก เมื่อจ้าวซูหนิงกลับมาถึงห้อง หลินฉิงเสวียนกำลังชงชาอยู่พอดี “กลับมาแล้วเหรอ” “ค่ะ” จ้าวซูหนิงพยักหน้า “พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำธุระเป็นเพื่อนคุณแม่ คุณช่วยไปรีดชุดกระโปรงผ้าไหมให้ฉันด้วยนะ” เป็นเพราะเขารู้สึกผิดต่อจ้าวซูหนิง ความสัมพันธ์ระหว่างจ้าวซูหนิงและหลินฉิงเสวียนจึงไม่ดูเหมือนคู่รักกันเท่าไหร่นัก แต่มันเหมือนความสัมพันธ์แบบนายจ้างกับลูกจ้างมากกว่า หลินฉิงเสวียนไม่เคยกล่าวคำว่า ‘ไม่’ กับจ้าวซูหนิงเลยสักครั้ง “ตกลงครับ” หลินฉิงเสวียนวางถ้วยชาลงแล้วไปรีดกระโปรงให้เธอ ขณะที่กำลังรีดกระโปรง หลินฉิงเสวียนก็ถามด้วยความสงสัย “ซูหนิง พรุ่งนี้คุณจะไปไหนกับคุณแม่เหรอครับ?” “ออกไปทำธุระน่ะค่ะ” จ้าวซูหนิงก้มหน้ามองโทรศัพท์ของเธอ “ธุระอะไรเหรอ?” หลินฉิงเสวียนถามต่อ “คงไม่ใช่เรื่องเปลี่ยนชื่อของเซียร์ริงเจดหรอกใช่ไหม?” จ้าวซูหนิงยิ้มแล้วตอบว่า “คุณเดาถูกแล้วค่ะ” หลินฉิงเสวียนขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างลังเล “ซูหนิง ทั้งจินเฉิงและน้องสะใภ้ห้าต่างก็ไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนชื่อลูก ทำไมพวกเราไม่เลิกยุ่งกับเรื่องนี้ซะล่ะครับ?” “หลินฉิงเสวียน คุณหมายความว่ายังไง?” สีหน้าของจ้าวซูหนิงเปลี่ยนไปทันที “คุณคิดว่าฉันเข้าไปก้าวก่ายงั้นเหรอ? คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้คุณแม่โดนนังจิ้งจอกนั่นทำให้โกรธขนาดไหน? ฉันว่าคุณนั่นแหละที่แอบสนใจนังจิ้งจอกเย่ซูนั่นอยู่!” นังจิ้งจอก? สีหน้าของหลินฉิงเสวียนดูแย่ลงเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรกับเย่ซูเลยสักคำ แล้วเขาจะไปชอบเธอได้ยังไง? “ซูหนิง ใจเย็นๆ ก่อนเถอะครับ ไม่ว่ายังไงพวกเรากับน้องสะใภ้ห้าก็เป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าพูดจารุนแรงขนาดนั้นเลย...” จ้าวซูหนิงถลึงตาใส่หลินฉิงเสวียนและขัดจังหวะเขาทันที “หลินฉิงเสวียน! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”