บทที่ 562: 138: นายท่านห้าโกรธจัด ความจริงถูกเปิดเผย ที่แท้คนที่เป็นหมันจริงๆ คือจ้าวซูหนิง! 2 เฟิงเชี่ยนฮวากำหมัดแน่น พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะควบคุมความโกรธแค้นในใจ จ้าวซูหนิงยืนขวางหน้าเฟิงเชี่ยนฮวาไว้ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันแน่น เยี่ยซูก็เป็นแค่เมียน้อย มีสิทธิ์อะไรมาแสดงท่าทางยะโสต่อหน้าเฟิงเชี่ยนฮวาที่เป็นดั่งนายหญิงแห่งวังหลวง? เธอช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว! คนชั่วได้ใจ! มันน่ารังเกียจที่สุด หลินจิ้นเฉิงคงจะตาบอดไปแล้วที่ไปหลงเสน่ห์นางจิ้งจอกอย่างเยี่ยซู จ้าวซูหนิงตบหลังมือเฟิงเชี่ยนฮวาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเยี่ยซู “พี่สะใภ้ห้า ฉันก็มีบางอย่างจะพูดเหมือนกัน เมื่อก่อนจิ้นเฉิงกับเชี่ยนฮวาเป็นรักแรกที่เติบโตมาด้วยกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คนที่ยืนอยู่ข้างจิ้นเฉิงก็คงไม่ใช่เธอ!” หลินจิ้นเฉิงขมวดคิ้วและกำลังจะอ้าปากพูด แต่เยี่ยซูพูดแทรกขึ้นมาก่อน “พี่สะใภ้สี่ ฉันเองก็มีบางอย่างจะบอกคุณเหมือนกัน ความรักไม่มีแบ่งแยกหรอกว่าใครมาก่อนมาหลัง แต่คุณต้องรู้จักคุณธรรม จริยธรรม และความละอายใจบ้าง!” ประโยคนี้ไม่ได้พูดด้วยน้ำหนักที่หนักหรือเบาเกินไป แต่มันกลับทำให้ใบหน้าของเฟิงเชี่ยนฮวาซีดเผือด เลือดในกายราวกับไหลย้อนกลับ คุณธรรม จริยธรรม และความละอายใจ! เยี่ยซูกำลังว่าเธอว่าเป็นคนไม่รู้จักคุณธรรม จริยธรรม และความละอายใจอย่างนั้นเหรอ? หล่อนกล้าดียังไง? เยี่ยซูกล้าดียังไง! เฟิงเชี่ยนฮวาโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง เธอนเงยหน้าขึ้นมองหลินจิ้นเฉิง ไม่ว่ายังไง เธอก็รู้จักกับหลินจิ้นเฉิงมานานหลายปี หลินจิ้นเฉิงจะเพิกเฉยต่อคำดูถูกของเยี่ยซูได้อย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทาง! จากความเข้าใจที่เธอมีต่อหลินจิ้นเฉิง เขาจะต้องพูดปกป้องเธออย่างแน่นอน แล้วยังไงถ้าเยี่ยซูจะคลอดลูกให้เขาสองคน? เขาไม่ได้มีความรักให้กับเยี่ยซูเลยแม้แต่น้อย ความรักมันมีวันหมดอายุ ไม่มีรักของใครจะยืนยาวไปได้มากกว่าสิบปีหรอก ในสายตาของหลินจิ้นเฉิง เขาคงแค่รู้สึกผิดต่อเยี่ยซูเท่านั้น ระหว่างพวกเขาไม่มีความรักอยู่เลยสักนิด! ภายใต้สายตาแห่งความคาดหวังของเฟิงเชี่ยนฮวา หลินจิ้นเฉิงค่อยๆ อ้าปากพูด “อาซูพูดถูกแล้ว พี่สะใภ้สี่ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อ 19 ปีก่อน หรือ 19 ปีหลังจากนี้ ผมไม่เคยมีความคิดไม่เหมาะสมต่อเชี่ยนฮวา และไม่เคยให้ความหวังเธอเลยแม้แต่นิดเดียว! ถ้าจะบอกว่ามีใครเข้าไปแทรกแซง เชี่ยนฮวาต่างหากที่เป็นคนแทรกกลางระหว่างอาซูกับผม!” ตูม! เฟิงเชี่ยนฮวารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้? เป็นไปได้ไหมว่าในสายตาของหลินจิ้นเฉิง เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอเข้าไปแทรกกลางระหว่างเขากับเยี่ยซูงั้นเหรอ? ฝีเท้าของเฟิงเชี่ยนฮวาเริ่มไม่มั่นคง เธอถอยหลังไปสองก้าว “เชี่ยนฮวา” จ้าวซูหนิงรีบเข้าไปประคองเฟิงเชี่ยนฮวาไว้ เฟิงเชี่ยนฮวาส่ายหน้า “พี่สะใภ้สี่ ฉันไม่เป็นไรค่ะ” หลังจากพูดจบ เฟิงเชี่ยนฮวาก็เงยหน้ามองหลินจิ้นเฉิง “พี่จิ้นเฉิง พี่สะใภ้คะ ถ้าที่ผ่านมาเชี่ยนฮวาทำอะไรผิดไป เชี่ยนฮวาขอโทษพวกพี่ด้วยนะคะ! ฉันขอโทษจริงๆ!” เมื่อพูดจบ เฟิงเชี่ยนฮวาก็จับมือจ้าวซูหนิงแล้วพูดว่า “พวกเรากลับกันเถอะค่ะ” จ้าวซูหนิงพยักหน้า หลินจิ้นเฉิงเอียงคอไปมองเยี่ยซู “อาซู คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” แม้เขาจะอธิบายทุกอย่างชัดเจนแล้ว แต่เขาก็ยังกังวลว่าเยี่ยซูจะเข้าใจผิด ในช่วงสิบเก้าปีที่ผ่านมา สิ่งที่หลินจิ้นเฉิงกลัวที่สุดคือการเข้าใจผิด เยี่ยซูส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ พวกเราก็ไปกันเถอะ” ... จ้าวซูหนิงประคองเฟิงเชี่ยนฮวาไปที่ศาลาในสวน เฟิงเชี่ยนฮวากอดจ้าวซูหนิงแล้วปล่อยโฮออกมา มันเป็นความเศร้าที่มีทั้งความจริงและมารยาปนเปกัน จ้าวซูหนิงปลอบโยนเธอ “เชี่ยนฮวา อย่าร้องไห้ไปเลยนะ สวรรค์ต้องลงโทษคนชั่วแน่! ไม่ต้องห่วง นังแพศยาเยี่ยซูนั่นจะไม่มีวันได้ตายดี!” เฟิงเชี่ยนฮวาสูดหายใจลึกและสะอื้น “ฉันแค่ไม่นึกเลยว่า ในใจของจิ้นเฉิง ฉันจะเป็นคนที่น่ารังเกียจขนาดนั้น! เขาถึงกับกล่าวหาว่าฉันไปแทรกกลางความสัมพันธ์ของพวกเขา! แล้วใครจะชดใช้เวลา 19 ปีในวัยสาวของฉันล่ะ?” ในชีวิตของเธอจะมีเวลา 19 ปีได้อีกสักกี่ครั้งกัน? เยี่ยซูต่างหากที่เป็นมือที่สามอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายเป็นมือที่สามไปเสียเอง พวกเขากล้าดียังไงที่ยืนอยู่บนจุดที่เหนือกว่าทางศีลธรรมแล้วมาวิพากษ์วิจารณ์เธอแบบนี้ ช่างหัวเยี่ยซูเถอะ แต่หลินจิ้นเฉิงคือผู้ชายที่เธอรักมากที่สุด หลินจิ้นเฉิงทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง? เขายังมีมโนธรรมอยู่บ้างไหม? จ้าวซูหนิงกอดเฟิงเชี่ยนฮวาไว้ “เชี่ยนฮวา ไม่ต้องกังวลนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะช่วยเธอเอง! วางใจเถอะ ครั้งนี้ถ้าฉันไล่นางจิ้งจอกเยี่ยซูนั่นไปไม่ได้ ฉันจะไม่กลับประเทศ M!” “ซูหนิง ขอบคุณนะ” เฟิงเชี่ยนฮวามองจ้าวซูหนิงด้วยความซาบซึ้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้เรียกอีกฝ่ายว่าพี่สะใภ้สี่แล้ว การเรียกชื่อ ‘ซูหนิง’ เฉยๆ หมายความว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน “ใครกันแน่ที่ต้องขอบคุณใคร ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก” จ้าวซูหนิงถอนหายใจ “ถ้าจิ้นเฉิงเป็นเหมือนชิ่งเสวียนก็คงจะดี ดูสิว่าฉันจัดการชิ่งเสวียนได้อยู่หมัดแค่ไหน! เขาไม่กล้าหือเลยสักคำถ้าฉันพูด! ถ้าเป็นฉันล่ะก็ เธอควรจะใช้เล่ห์เหลี่ยมตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!” ถ้าเธอไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยม หลินชิ่งเสวียนจะยอมเชื่อฟังขนาดนี้เหรอ? เฟิงเชี่ยนฮวาไม่ได้พูดอะไร จ้าวซูหนิงกุมมือเฟิงเชี่ยนฮวา “เชี่ยนฮวา ฉันต้องขอบคุณเธอจริงๆ ที่ช่วยเก็บความลับนี้ไว้ให้ฉัน ไม่อย่างนั้น...”