บทที่ 577: 141: คุณนายผู้เฒ่าหลินเสียใจที่มองคนผิด บาปกรรมตามทัน เป่ยเฟิงก็คือเย่จั๋ว! 2 เธอกับคุณนายผู้เฒ่าหลินเคยสนิทสนมกันเหมือนแม่ลูกแท้ๆ แต่ตอนนี้คุณนายผู้เฒ่าหลินกลับลงไม้ลงมือกับเธอเสียแล้ว เพียงเพราะเธอมีลูกไม่ได้อย่างนั้นหรือ? แต่มันเป็นความผิดของเธอหรือไงที่เกิดมามีลูกไม่ได้? การจะมีลูกหรือไมมันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะกำหนดเองได้เสียหน่อย ตอนนี้คุณนายผู้เฒ่าหลินรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก เสียใจเหลือเกิน นางเสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้พาหลินชิงเสวียนไปตรวจที่โรงพยาบาลอื่นเพิ่มอีกสักสองสามแห่ง และนางยังเสียใจยิ่งกว่าที่ตัดสินใจให้จ้าวซูหนิงแต่งงานกับหลินชิงเสวียนในวันนั้น ทั้งหมดเป็นความผิดของนางเอง นางเป็นคนที่มองคนผิดไปจนทำลายชีวิตของหลินชิงเสวียน น้ำตาไหลอาบแก้มของคุณนายหลินทันที “หย่า! หย่าเดี๋ยวนี้! นังผู้หญิงสารเลว ไสหัวออกไปจากตระกูลหลินของเราเดี๋ยวนี้!” หย่าเหรอ? ไม่ เธอหย่ากับหลินชิงเสวียนไม่ได้ ปีนี้เธออายุสี่สิบสามปีแล้ว เธอเทียบกับพวกเด็กสาวๆ พวกนั้นไม่ได้เลย ถ้าเธอหย่ากับหลินชิงเสวียนแล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหนได้? เธอจะไปหาผู้ชายที่ยอดเยี่ยมกว่าหลินชิงเสวียนได้จากที่ไหนอีก? เธอเป็นสะใภ้สี่ของตระกูลหลินมานานถึงยี่สิบเอ็ดปี เธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรหากต้องออกจากตระกูลหลินและทิ้งหลินชิงเสวียนไปกะทันหันแบบนี้? จ้าวซูหนิงร้องไห้พลางกอดขาคุณนายผู้เฒ่าหลิน “คุณแม่ โปรดให้อภัยหนูด้วย! ได้โปรดให้อภัยหนูเถอะ! หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูแค่กลัวเกินไป กลัวว่าจะต้องสูญเสียครอบครัวนี้และชิงเสวียนไป ได้โปรดให้อภัยหนูครั้งนี้ด้วย! ต่อไปหนูยอมเป็นวัวเป็นควายรับใช้คุณแม่เลย!” “คุณแม่! หนูขอร้องล่ะ! ได้โปรดให้อภัยหนูด้วย! เห็นแก่ที่เราต่างก็มาจากตระกูลจ้าวเหมือนกัน ได้โปรดเมตตาหนูด้วย!” เธอมาจากตระกูลเดียวกับคุณนายผู้เฒ่าหลิน ดังนั้นนางย่อมต้องทำใจไม่ได้แน่ๆ ที่จะเห็นเธอหย่ากับหลินชิงเสวียน ตราบใดที่คุณนายผู้เฒ่าหลินยอมยกโทษให้เธอ หลินชิงเสวียนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยกโทษให้เธอด้วย “นังสารเลว! เจ้าไม่คู่ควรจะใช้นามสกุลจ้าว! ตระกูลจ้าวเก่าแก่ของเราไม่มีคนใจคออำมหิตอย่างเจ้า!” คุณนายผู้เฒ่าหลินสะบัดจ้าวซูหนิงทิ้ง “ออกไปจากที่นี่! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” หัวใจของคุณนายผู้เฒ่าหลินเย็นเยียบถึงขีดสุด เมื่อคิดถึงความลำบากใจและความขมขื่นที่หลินชิงเสวียนต้องทนแบกรับต่อหน้าจ้าวซูหนิงตลอดหลายปีที่ผ่านมา หัวใจของคุณนายผู้เฒ่าหลินก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง นั่นคือลูกชายของนาง ลูกชายที่นางอุ้มท้องมานานถึงสิบเดือน! ลูกชายของนางกลับต้องมาถูกนังผู้หญิงสารเลวที่เต็มไปด้วยคำลวงอย่างจ้าวซูหนิงปั่นหัวจนเป็นไปได้ถึงขนาดนี้! ในวินาทีนี้คุณนายผู้เฒ่าหลินถึงกับอยากจะฆ่าจ้าวซูหนิงให้ตายคามือเสียด้วยซ้ำ นางได้แต่แค้นใจที่โลกนี้ไม่มีมียาแก้ความเสียใจ! จ้าวซูหนิงถูกผลักล้มลงกับพื้นและร้องโอดครวญ “คุณแม่! ได้โปรดให้อภัยหนูสักครั้ง เห็นแก่ที่หนูติดตามชิงเสวียนมานานหลายปี! หนูโชคร้ายที่ติดตามชิงเสวียนมาหลายปี ชิงเสวียนกับหนูเป็นสามีภรรยากัน และหนูก็ยอมแบกรับความผิดแทนชิงเสวียนมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา...” คุณนายผู้เฒ่าหลินโกรธจัดขึ้นมาทันที สายตาของนางราวกับอยากจะฉีกทึ้งจ้าวซูหนิงเป็นชิ้นๆ “นังแพศยา! หุบปากเดี๋ยวนี้! เจ้ายังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ! ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าเจ้าเป็นฝ่ายที่ท้องไม่ได้เอง! แต่เจ้ายังคิดจะสาดโคลนใส่ชิงเสวียนของข้า! นังผู้หญิงใจงูพิษ! เจ้าอยากจะเห็นชิงเสวียนของข้าไร้ผู้สืบทอดก่อนใช่ไหมถึงจะพอใจ?” จ้าวซูหนิงมองคุณนายผู้เฒ่าหลินด้วยนัยน์ตาคลอน้ำตา มันราวกับว่าความสัมพันธ์แม่ผัวลูกสะใภ้ที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องตลก ปกติเธอกับคุณนายผู้เฒ่าหลินมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก แต่พอความจริงถูกเปิดเผย เธอก็กลายเป็นนังสารเลวและนังผู้หญิงอำมหิตในสายตาคุณนายผู้เฒ่าหลินไปทันที... เธอต้องจากตระกูลหลินไปทั้งอย่างนี้จริงๆ หรือ? ไม่ จ้าวซูหนิงไม่ยินยอม เธอไม่ยอมเด็ดขาด ถึงเธอจะไม่มีลูก แต่มันก็ไม่ใช่คำลวงที่ว่าเธอได้อุทิศวัยสาวตลอดยี่สิบเอ็ดปีให้กับหลินชิงเสวียน หลินชิงเสวียนจะใจดำขนาดนั้นไม่ได้ จ้าวซูหนิงคลานไปหาหลินชิงเสวียนแล้วดึงขากางเกงของเขา “ชิงเสวียน ยังไงเราก็เป็นสามีภรรยากันนะ คุณจะใจดำแบบนี้ไม่ได้! คุณทิ้งฉันไม่ได้! คุณเคยบอกว่าจะไม่มีวันหย่ากับฉัน!” หลินชิงเสวียนเพียงแค่มองจ้าวซูหนิง น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ “หย่าเถอะ เลิกอาละวาดได้แล้ว! เหลือศักดิ์ศรีไว้ให้เราทั้งคู่บ้าง!” เขากับจ้าวซูหนิงเป็นสามีภรรยากันมานานยี่สิบเอ็ดปี หลินชิงเสวียนไม่อยากทำให้เรื่องมันดูอัปลักษณ์ไปมากกว่านี้ สีหน้าของจ้าวซูหนิงค่อยๆ แข็งค้าง “คุณต้องใจจืดใจดำขนาดนี้จริงๆ ใช่ไหม?” “คุณไม่ได้มองหาสาเหตุเลยหรือไงว่าทำไมเราถึงมาถึงจุดนี้ได้?” จ้าวซูหนิงคำรามออกมาด้วยความโกรธ “แต่ที่ฉันทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อคุณไม่ใช่หรือไง!” เธอทำไปเพราะเธอแคร์เขา! เธอแคร์เขามาก เธอสร้างคำโกหกขึ้นมาเพราะเธอกลัวว่าจะต้องเสียเขาไป เธอทำทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอรักหลินชิงเสวียน ทำไมหลินชิงเสวียนถึงรักเธอตอบไม่ได้บ้าง? คุณนายผู้เฒ่าหลินสั่งคนรับใช้ข้างกาย “ไปเก็บของของนังคนนี้ซะ! แล้วบอกให้นางไสหัวกลับไปตระกูลจ้าวเดี๋ยวนี้!” “ค่ะ” คนรับใช้รีบไปจัดการทันที “ชิงเสวียน...” หลินชิงเสวียนหันหน้าหนี คนรับใช้รีบเก็บข้าวของของจ้าวซูหนิงอย่างรวดเร็ว