บทที่ 583: คุณย่าหลินนึกเสียใจที่มองคนผิด กรรมตามสนองคนชั่ว เป่ยเฟิงก็คือเย่จ้าวตัวจริง! 8 เย่จ้าวถอนจิบคาปูชิโน่ "พวกเขาน่าจะอาศัยความจริงที่ว่าเคยร่วมงานกันมาก่อน ถึงได้กล้าทำแบบนี้ คราวหน้าจำไว้ว่าต้องระวังให้มากขึ้น" "ไม่ต้องห่วงครับประธานเย่ ผมรับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าแน่นอน" ครั้งนี้หลี่ซางเลื่อมใสจากใจจริง และเขาก็ยืนยันได้แล้วว่า เย่จ้าวก็คือเป่ยเฟิงตัวจริง ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่สังเกตเห็นปัญหาในสัญญา แต่เย่จ้าวกลับมองทะลุปรุโปร่งเพียงแค่ปราดเดียว เมื่อเย่จ้าวเดินออกจากร้านกาแฟอีกครั้ง ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงครึ่งพอดี หลี่ซางเดินตามหลังเย่จ้าวมา "ประธานเย่ขับรถมาหรือเปล่าครับ ให้ผมไปส่งไหม?" "ไม่เป็นไรค่ะ แฟนฉันรออยู่ตรงโน้น คุณกลับไปก่อนเถอะ" "ครับ" หลี่ซางพยักหน้า "งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" รถของเซินเส้าชิงจอดอยู่ริมถนน ในขณะนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูรถและกำลังรับสายโทรศัพท์ เย่จ้าววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา เซินเส้าชิงมองมาที่เธอแล้วเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้ "ผมรับเธอมาแล้ว เดี๋ยวพวกเราจะไปถึง" เย่จ้าวนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ เซินเส้าชิงก็อ้อมเข้ามานั่งอีกฝั่ง "พวกเราจะไปไหนกันคะ?" เย่จ้าวถามพลางเชื่อมต่อเครื่องเล่นเพลง เซินเส้าชิงมือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งถือลูกประคำ "คุณน่าจะชอบที่นั่นนะ" เย่จ้าวถามต่อ "ใช้เวลานานไหมคะ?" ริมฝีปากบางของเซินเส้าชิงขยับเล็กน้อย "ประมาณยี่สิบนาที" "งั้นฉันของีบสักหน่อยนะคะ" "ได้ครับ" เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย เย่จ้าวพิงพนักเก้าอี้แล้วเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทรา ภายในรถเปิดเพลงป๊อปและขับเคลื่อนด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ ไม่นานนักเย่จ้าวก็หลับสนิท เซินเส้าชิงเอียงหน้ามองเธอ แววตาที่ดูเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกมลายหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นเป็นชั้นๆ ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็หยุดนิ่ง เย่จ้าวตื่นขึ้นมาตรงเวลาพอดี "ถึงแล้วเหรอคะ?" เซินเส้าชิงพยักหน้า "ใช่ ถึงแล้ว" เย่จ้าวลงจากรถและพบว่าที่นี่คือสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง "เข้าไปข้างในกันไหม?" เซินเส้าชิงยื่นมือไปหาเย่จ้าว เย่จ้าววางมือลงบนมือของเขา ฝ่ามืออันอบอุ่นของเขาก็โอบกุมมือของเธอไว้ทันที ทั้งสองจับมือกันเดินเข้าไปข้างใน "พี่ห้า! พระเจ้า! ในที่สุดพี่ก็มาถึงสักที!" เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหัวมุม เหอจื่อเถิงก็วิ่งพรวดออกมา เย่จ้าวเอ่ยอย่างประหลาดใจ "พี่เหอ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ?" เหอจื่อเถิงยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่ใช่แค่ผมนะ คนข้างในเพียบเลย! รีบเข้ามาเร็ว!" ทั้งสองเดินตามเหอจื่อเถิงเข้าไป มีคนมากกว่าสิบคนนั่งอยู่ในโซนที่นั่งผู้ชม เซินอวี่เยี่ยนซึ่งนั่งอยู่ในแถวที่สอง ยิ้มและพูดกับซ่งเฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ เธอว่า "เป็นไงล่ะเฉินอวี่ ฉันบอกแล้วใช่ไหม? พี่ห้าของฉันมาจริงๆ ด้วย!" เซินอวี่เยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเย่จ้าวอยู่ข้างกายเซินเส้าชิง "ยัยนั่นมาทำอะไรที่นี่? หล่อนแข่งรถไม่เป็นเสียหน่อย จะมาทำไม?" เซินอวี่เยี่ยนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นเย่จ้าวอีกครั้ง เวลาผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดว่าเซินเส้าชิงจะเลิกกับเย่จ้าวไปนานแล้วเสียอีก เธอไม่คิดเลยว่าเย่จ้าวยังคงยืนอยู่ข้างกายเซินเส้าชิง เซินอวี่เยี่ยนรู้สึกหดหู่มากเมื่อนึกถึงเสื้อผ้า ZY รุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นชุดนั้นอีกครั้ง เพราะยังไงเธอก็เป็นแฟนตัวยงของ ZY! ถ้าเย่จ้าวบอกชัดเจนว่าเป็น ZY รุ่นลิมิเต็ด เธอคงไม่มีทางโยนมันทิ้งไปแบบนั้นแน่ๆ เย่จ้าวต้องจงใจแกล้งเธอแน่ๆ! รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งเฉินอวี่แข็งค้างไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเย่จ้าว แต่ก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "บางทีคุณเย่อาจจะชอบการแข่งรถเหมือนกันก็ได้นะคะ" เซินอวี่เยี่ยนแสดงท่าทางดูถูก "ชอบแข่งรถงั้นเหรอ? ฉันว่าหล่อนก็แค่พวกเกาะกระแสมากกว่า! พอเห็นว่าพี่ห้าของฉันชอบแข่งรถ ก็เลยตามมาด้วย! ผู้หญิงประเภทนี้มันปลอมเกินไป! ไม่มีส่วนไหนในร่างกายที่เป็นของจริงเลยสักนิด! เผลอๆ หน้าสวยๆ นั่นก็อาจจะของปลอมด้วยซ้ำ!" เย่จ้าวสวยเกินไป แม้แต่ซ่งเฉินอวี่ยังดูหมองลงไปเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเธอ ต้องรู้ก่อนว่า ซ่งเฉินอวี่เป็นสาวงามที่หาตัวจับยากในรอบพันปี! ไม่ว่าเย่จ้าวจะสวยแค่ไหน จะสวยไปกว่าสาวงามในรอบพันปีได้อย่างไร? ดังนั้น เย่จ้าวต้องผ่านการศัลยกรรมมาแน่ๆ ประกายแสงจางๆ พาดผ่านดวงตาของซ่งเฉินอวี่ มิน่าล่ะเย่จ้าวถึงได้ดูดีขนาดนี้ ที่แท้ก็ไม่ได้สวยธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์นี่เอง "อวี่เยี่ยน อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ยังไงคุณเย่ก็เป็นแฟนของคุณชายห้า" เซินอวี่เยี่ยนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา "แฟนอะไรกัน? ยังไงก็ต้องเลิกกันไม่ช้าก็เร็ว! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าเข้ามาวุ่นวาย เส้าชิงไม่มีทางชายตามองหล่อนหรอก" ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เซินเส้าชิงและเย่จ้าวก็ได้เดินมาถึงที่นั่งผู้ชมแล้ว เซินอวี่เยี่ยนลุกขึ้นยืนแล้วทักทาย "เส้าชิง จ้าวจ้าว" แม้ว่าในใจเธอจะไม่ชอบเย่จ้าวเลยสักนิด แต่เธอก็ยังต้องแสดงละครต่อไป เธออาจจะไม่เกรงใจพระลูกวัด แต่เธอก็ยังต้องไว้หน้าพระประธาน ซ่งเฉินอวี่ทักทายจากด้านหลัง "คุณชายห้า คุณเย่" เย่จ้าวพยักหน้าอย่างสุภาพ "พี่สี่ คุณซ่ง" เหอจื่อเถิงเอ่ยอย่างแปลกใจ "มหาเทพ คุณรู้จักคุณซ่งด้วยเหรอครับ!" เย่จ้าวพยักหน้าเล็กน้อย "พวกเราเคยเจอกันครั้งหนึ่งค่ะ" "มหาเทพ?" เซินอวี่เยี่ยนถามด้วยความสงสัย "จื่อเถิง ทำไมเธอถึงเรียกจ้าวจ้าวว่ามหาเทพ?" สมองเขาต้องโดนลาเตะมาแน่ๆ! เหอจื่อเถิงกล่าวว่า "พี่อวี่เยี่ยน พี่ไม่รู้เหรอ? พี่สะใภ้ห้าน่ะเป็นยอดฝีมือด้านการแข่งรถเลยนะ! คราวก่อนเธอยังชนะพี่ห้าได้เลย! เพราะอย่างนั้นผมถึงเรียกเธอว่ามหาเทพไงล่ะ!" ยอดฝีมือด้านการแข่งรถ? แววตาดูถูกพาดผ่านดวงตาของเซินอวี่เยี่ยน คนอย่างเย่จ้าวเนี่ยนะกล้าเรียกตัวเองว่ายอดฝีมือการแข่งรถ? หล่อนคิดว่าการแข่งรถมันเหมือนกับการปั่นจักรยานหรือไง? เซินอวี่เยี่ยนยิ้มและพูดว่า "นั่นมันช่างบังเอิญจริงๆ! เฉินอวี่ก็เป็นยอดฝีมือการแข่งรถเหมือนกัน ทำไมพวกเธอสองคนไม่ลองประลองฝีมือกันหน่อยล่ะ จะได้ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาด้วย?"