บทที่ 602: 144: การตบหน้าอย่างแรง ความรุ่งโรจน์เกินพรรณนา! 4 ผู้แปล: 549690339 “แต่ตอนนี้ เธอกลับเปลี่ยนคำพูดของตัวเองเสียอย่างนั้น” เฟิงเซี่ยนเซี่ยนพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยว่าวันหนึ่งเย่จ้าวจะแย่งชิงความรักของคุณย่าหลินไปจากเธอ สีหน้าของเฟิงเชียนฮวาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน เฟิงเซี่ยนเซี่ยนทำจมูกฟึดฟัด “คุณย่าคะ หนูทำให้คุณย่าต้องอับอายหรือเปล่า?” “ไม่! จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง!” คุณย่าหลินกุมมือของเฟิงเซี่ยนเซี่ยนเอาไว้ “ในใจของคุณย่า หลานจะเป็นหลานสาวที่ดีที่สุดเสมอ” เฟิงเชียนฮวายิ้มแล้วกล่าวว่า “เซี่ยนเซี่ยน ยัยเด็กโง่ กล้าดียังไงถึงพูดจาเหลวไหลแบบนั้น! ลูกคือคนที่คุณย่ารักที่สุดนะ พูดแบบนั้นไม่กลัวจะทำให้ท่านเสียใจหรือไง?” เมื่อพูดถึงจุดนี้ เฟิงเชียนฮวาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แต่คุณป้าหลินคะ ฉันคิดว่าคุณป้าให้ท้ายเซี่ยนเซี่ยนมากเกินไปหน่อย ยังไงเสียจั๋วจั๋วก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของคุณป้านะคะ... จั๋วจั๋วจะโกรธเอาไหมคะที่คุณป้าเอ็นดูเซี่ยนเซี่ยนมากขนาดนี้?” “ฉันจะชอบใครก็ได้ตามที่ฉันต้องการ ยัยเด็กนั่นไม่มีสิทธิ์มาโกรธ!” คุณย่าหลินขมวดคิ้ว เฟิงเชียนฮวากล่าวเสริมว่า “แต่ถ้าเธอไม่โกรธ ทำไมเธอถึงไม่เดินมาหาทางฝั่งเราล่ะคะ? ถ้าคนที่ไม่รู้จักมาเห็นเข้า ใครจะไปรู้ว่าคุณป้าเป็นย่าของเธอ? หรือว่าในอนาคตคุณป้าควรจะเลิกทำดีกับเซี่ยนเซี่ยนให้มากนัก...” คำพูดเหล่านี้ทำให้ความโกรธของคุณย่าหลินพุ่งทะลุขีดสุดอีกครั้ง ใช่แล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ เย่จ้าวไม่เคยเห็นเธอเป็นย่าอย่างจริงจังเลยสักครั้ง ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงต้องรีบเดินมาหาเธอเป็นคนแรกแล้ว ยังไงเสีย เธอก็เป็นย่าของเย่จ้าวนะ! หากไม่มีเธอ จะมีเย่จ้าวได้อย่างไร? คนที่เย่จ้าวควรจะรู้สึกขอบคุณมากที่สุดในตอนนี้ก็คือเธอ! แต่เย่จ้าวกลับไม่แม้แต่จะเดินมาทักทายเธอเลยด้วยซ้ำ ยัยเด็กเนรคุณไร้หัวใจ ตระกูลหลินเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เย่จ้าวคิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไงเพียงเพราะได้เป็นด็อกเตอร์? นี่ยังไม่ถึงขั้นตอนสุดท้ายด้วยซ้ำ! เขากันว่าคนมาทีหลังมักจะตามทันเสมอ ในอนาคตเฟิงเซี่ยนเซี่ยนจะต้องเก่งกาจกว่าเย่จ้าวอย่างแน่นอน! ประจวบเหมาะกับเวลานั้น มีใครบางคนเดินเข้ามาแสดงความยินดีกับคุณย่าหลินที่มีหลานสาวที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ “คุณนายหลิน ยินดีด้วยนะครับ! ถ้าคนนี้เป็นหลานสาวของผมล่ะก็ ผมคงจะหัวเราะจนตื่นจากความฝันเลยล่ะ!” เมื่อประโยคนี้เข้าหูคุณย่าหลิน มันกลับฟังดูระคายหูอย่างยิ่ง “ก็แค่ปริญญาเอกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่เห็นจะต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดที่คุณพูดเลย!” แค่ปริญญาเอกงั้นเหรอ? คนที่เดินเข้ามาแสดงความยินดีถึงกับอึ้งไปเลย พวกเขารู้สึกว่าคุณย่าหลินกำลังโอ้อวดในเชิงถ่อมตัวเสียมากกว่า ยิ่งมีคนมาแสดงความยินดีมากเท่าไหร่ คุณย่าหลินก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น มันจะดีแค่ไหนหากด็อกเตอร์ YC คนนี้คือเฟิงเซี่ยนเซี่ยน เมื่อไหร่กันที่เฟิงเซี่ยนเซี่ยนจะทำให้เธอได้มีช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์แบบนี้บ้าง? เย่จ้าว ยัยเด็กป่าเถื่อนคนนี้ มีสิทธิ์อะไรถึงได้ครอบครองสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด? ดูท่าทางจองหองของเย่จ้าวสิ! คอยดูเถอะ! ยิ่งยืนอยู่สูงเท่าไหร่ ตอนตกลงมาก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น! ไม่ช้าก็เร็ว ยัยเด็กนั่นจะต้องร้องไห้! คุณนายหลินเหลือบมองเย่จ้าวแล้วกล่าวต่อว่า “เชียนฮวา พวกเรากลับกันเถอะ!” เฟิงเชียนฮวากล่าวอย่างลังเล “ถ้าเรากลับไปแบบนี้ พี่จิ่นเฉิงจะโกรธไหมคะ?” “ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก!” คุณย่าหลินหันหลังเดินจากไปทันที เธอต้องการให้หลินจิ่นเฉิงและเย่ซูรู้ว่าเธอกำลังโกรธ แต่น่าเสียดาย เย่ซูและหลินจิ่นเฉิงยังคงจมอยู่ในความยินดีกับข่าวที่ว่าเย่จ้าวคือด็อกเตอร์ YC ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นเธอเลยแม้แต่น้อย เย่จ้าวรับช่อดอกไม้มา “ขอบคุณค่ะพ่อ ขอบคุณค่ะแม่” หลินจิ่นเฉิงมองดูลูกๆ ของเขา ดวงตาของเขาเริ่มแดงระเรื่อเล็กน้อย ในชาติที่แล้วเขาคงจะเคยช่วยกอบกู้กาแล็กซี่ทางช้างเผือกเอาไว้แน่ๆ ในชาตินี้เขาถึงได้มีลูกที่ยอดเยี่ยมถึงสองคนเช่นนี้ หลินเจ๋อรับดอกไม้มาจากเย่ซูและรอยยิ้มก็ผลิบานบนริมฝีปากของเขา หลินเจ๋อเป็นเด็กหนุ่มประเภทที่ไม่ค่อยชอบยิ้มนัก แต่เมื่อเขายิ้มออกมา เขากลับดูหล่อเหลาจนน่าทึ่ง! หลี่เยว่เยว่เบียดเสียดผ่านฝูงชนเดินมาที่ข้างกายของเย่จ้าว “พี่จ้าว! ไม่สิ! ท่านพ่อคะ ตอนนี้ฉันยังขอกอดขาแข้งท่านทันไหมคะ?” คำว่า ‘ท่านพ่อ’ นี้ทำเอาหลินจิ่นเฉิงและเย่ซูที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง ทั้งสองคนหันศีรษะไปมองหลี่เยว่เยว่ พวกเขาเห็นว่าเธอเป็นเด็กสาวที่ดูเรียบร้อยและน่ารัก ให้ความรู้สึกที่เงียบสงบอย่างยิ่ง หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ก็ยากที่จะจินตนาการได้ว่าเด็กสาวที่ดูเงียบขรึมเช่นนี้จะพูดจาอะไรแบบนั้นออกมา เย่จ้าวยิ้มแล้วแนะนำว่า “พ่อคะ แม่คะ พี่คะ นี่คือรูมเมทของหนูเองค่ะ ชื่อหลี่เยว่เยว่ เยว่เยว่ นี่คือพ่อของฉัน แม่ของฉัน และนี่คือหลินเจ๋อ พี่ชายของฉัน” หลี่เยว่เยว่โค้งคำนับอย่างสุภาพ ทำตัวราวกับว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก “สวัสดีค่ะคุณพ่อ! สวัสดีค่ะคุณแม่! สวัสดีค่ะพี่ชาย! หนูชื่อหลี่เยว่เยว่ มาจากทุ่งหญ้าที่สวยงามและมีเสน่ห์ เรียกหนูว่าเยว่เยว่เฉยๆ ก็ได้ค่ะ” ท่าทางของเธอทำให้ดูเหมือนว่าหลินจิ่นเฉิงและเย่ซูเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของเธอเองอย่างไรอย่างนั้น เย่ซูและหลินจิ่นเฉิงยิ้มแล้วตอบว่า “สวัสดีจ้ะ” หลินเจ๋อพยักหน้าให้อย่างสุภาพ เขาไม่ค่อยพูดคุยต่อหน้าคนนอกมากนักอยู่แล้ว เย่ซูกล่าวต่อว่า “เยว่เยว่ ยังไงพรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียนอยู่แล้ว เดี๋ยวกลับบ้านไปกับพวกเรานะ จั๋วจั๋วยังไม่เคยพื่อนร่วมชั้นไปที่บ้านเลย”