บทที่ 648: การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ เฟิ่งเซียนเซียนตกตะลึง ที่แท้ก็คือเย่จาว! เธอยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยอยู่เสมอ “หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ใครจะเชื่อว่านี่คือเด็กสาวอายุเพียง 19 ปี?” ความชื่นชมในดวงตาของท่านอาจารย์อวี๋ยิ่งแจ่มชัดขึ้น เขาเอ่ยต่อว่า “เธอชื่อจาวจาวใช่ไหม?” “ค่ะ” เย่จาวพยักหน้าเล็กน้อย ท่านอาจารย์อวี๋ยิ้มแล้วกล่าวว่า “งั้นต่อไปปู่จะเรียกหนูว่าจัวจัวแล้วกันนะ แล้วก็เลิกเรียกปู่ว่าท่านอาจารย์อวี๋ได้แล้ว ปู่รุ่นเดียวกับคุณปู่ของหนู ต่อไปให้เรียกคุณปู่อวี๋ ตกลงไหม?” เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งเซียนเซียนก็อดไม่ได้ที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คุณปู่อวี๋งั้นเหรอ? เย่จาว นังแพศยาตัวดี เธอมีสิทธิ์อะไร? คนที่ควรจะได้เรียกท่านอาจารย์อวี๋ว่าคุณปู่อวี๋ควรจะเป็นเธอต่างหาก! ยังดีที่เย่จาวไม่ได้เก่งกาจด้านวรรณกรรมเหมือนเธอ ไม่อย่างนั้น เธอคงจะสูญเสียตัวตนต่อหน้าเย่จาวไปจนหมดสิ้น เย่จาวไม่ได้เสแสร้ง เธอโปรยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “คุณปู่อวี๋ค่ะ” ท่านอาจารย์อวี๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ช่างน่าเสียดายที่เย่จาวไม่ใช่หลานสาวแท้ๆ ของเขา หากเธอเป็นหลานสาวแท้ๆ ของเขา เขาจะไม่มีวันทำตัวเหมือนหญิงชราหลินที่ไม่รู้จักคุณค่าของพรที่ตัวเองมีอยู่อย่างแน่นอน! มีหลานสาวที่แสนดีขนาดนี้แท้ๆ แต่กลับไม่รู้จักทะนุถนอม! เมื่อคิดได้ดังนั้น ท่านอาจารย์อวี๋จึงหันไปหาหญิงชราหลิน “พี่สะใภ้ ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่เป็นการส่วนตัวสักหน่อย” หญิงชราหลินพยักหน้า “งั้นเราไปที่ห้องทำงานกันเถอะ” ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องทำงาน ท่านอาจารย์อวี๋เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน “พี่สะใภ้ อนาคตของหลานสาวคนนี้ไร้ขีดจำกัด พี่ต้องไม่ละเลยเธอ และต้องส่งเสริมเธอให้ดี” ไร้ขีดจำกัดงั้นเหรอ? คนอย่างเย่จาวจะมีอะไรให้ไร้ขีดจำกัดกัน! อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายคือท่านอาจารย์อวี๋ และเย่จาวก็เพิ่งจะช่วยชีวิตเขาไว้ หญิงชราหลินจึงกล่าวว่า “เอาล่ะจิ่งซาน ฉันจะจำคำพูดของเธอไว้” เมื่อเห็นหญิงชราหลินรับคำเช่นนั้น ท่านอาจารย์อวี๋ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หญิงชราหลินกล่าวต่อว่า “จิ่งซาน เธอคิดยังไงกับเซียนเซียนบ้าง? พูดตามตรงนะ เซียนเซียนอยู่ข้างกายฉันมาตั้งแต่เด็ก ฉันรักเธอเหมือนหลานแท้ๆ ของตัวเองเลยละ” ท่านอาจารย์อวี๋พยักหน้า “เธอก็ดูเป็นเด็กดีนะ” เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของหญิงชราหลินก็เป็นประกายขึ้นมา เธอจึงเอ่ยต่อ “จิ่งซาน เธอคิดว่าจะรับเฟิ่งเซียนเซียนเป็นศิษย์ปิดสำนักของเธอได้ไหม?” ศิษย์ปิดสำนักงั้นเหรอ? ท่านอาจารย์อวี๋ชะงักไป ความจริงเขาก็มาที่นี่เพื่อจะรับลูกศิษย์จริงๆ นั่นแหละ ทว่าเฟิ่งเซียนเซียนยังไม่ถึงมาตรฐานของเขา ท่านอาจารย์อวี๋กล่าวต่อว่า “พี่สะใภ้ การรับลูกศิษย์ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ฉันต้องขอนำไปพิจารณาก่อน” เขาและท่านผู้เฒ่าหลินเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่น่าเสียดายที่ท่านผู้เฒ่าหลินด่วนจากไปก่อน ตอนนี้จึงเหลือเพียงหญิงชราหลินคนเดียว มันคงดูใจดำเกินไปหากจะปฏิเสธหญิงชราหลินไปตรงๆ หากเขาไม่พบเด็กสาวคนนั้นที่เมืองหยุนจิง บางทีเขาอาจจะพิจารณารับเฟิ่งเซียนเซียนเป็นลูกศิษย์ก็ได้ เพราะอย่างไรเสีย หญิงชราหลินก็ไม่เคยขอร้องอะไรเขาเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา แต่ถ้าเขาพบเด็กสาวคนนั้น เขาก็คงต้องปฏิเสธเธอไป ท่านอาจารย์อวี๋ตั้งใจจะรับศิษย์เพียงสองคนในชีวิตนี้เท่านั้น นั่นคือศิษย์คนแรกและศิษย์คนสุดท้าย เมื่อได้ยินว่าท่านอาจารย์อวี๋จะรับไปพิจารณา ดวงตาของหญิงชราหลินก็เปล่งประกาย “จิ่งซาน งั้นเธอต้องพิจารณาให้ดีนะ! เซียนเซียนเป็นเด็กดีจริงๆ!” ตราบใดที่ท่านอาจารย์อวี๋ตกลงว่าจะพิจารณา เรื่องนี้ก็ยังมีความหวัง ท่านอาจารย์อวี๋พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “พี่สะใภ้ พูดตามตรงนะ ฉันมีผู้สมัครคนอื่นอยู่ในใจด้วยเหมือนกัน แต่ฉันสามารถเลือกได้เพียงคนเดียวจากสองคนนี้เท่านั้น หากสุดท้ายฉันไม่ได้เลือกแม่หนูน้อยจากตระกูลเฟิ่ง พี่ก็อย่าตำหนิฉันเลยนะ” “ไม่หรอก! ไม่แน่นอน! ไม่ต้องห่วง!” จะมีใครโดดเด่นไปกว่าเฟิ่งเซียนเซียนอีกล่ะ? หญิงชราหลินเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเฟิ่งเซียนเซียน ท่านอาจารย์อวี๋กล่าวต่อ “พี่สะใภ้ พี่เข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้ว” ท่านอาจารย์อวี๋พักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลหลินจนถึงช่วงบ่ายก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองหยุนจิง ทันทีที่ท่านอาจารย์อวี๋จากไป เฟิ่งเชียนฮวาก็รีบเข้ามาหาหญิงชราหลินเพื่อถามข่าวคราว “คุณป้าหลินคะ คุณป้าได้บอกท่านอาจารย์อวี๋เรื่องเซียนเซียนหรือเปล่าคะ?” “ไม่ต้องห่วงหรอก” หญิงชราหลินพยักหน้า “เรื่องสำคัญขนาดนี้ฉันจะลืมได้ยังไง?” เฟิ่งเชียนฮวาถามต่อ “แล้วท่านอาจารย์อวี๋ว่ายังไงบ้างคะ?” เฟิ่งเซียนเซียนนั้นโดดเด่นมาก เธออายุเพียงสิบเก้าปีแต่สามารถเขียนพู่กันจีนได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีเหตุผลเลยที่ท่านอาจารย์อวี๋จะไม่รับเธอเป็นลูกศิษย์ หญิงชราหลินเงยหน้ามองเฟิ่งเชียนฮวา “ท่านอาจารย์อวี๋บอกว่าต้องขอพิจารณาก่อนน่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฟิ่งเชียนฮวาก็ดูสดใสขึ้นมาทันที ท่านบอกว่าต้องพิจารณา แต่คงแค่เล่นตัวไปอย่างนั้นเอง เพราะอย่างไรเสีย ฐานะของท่านอาจารย์อวี๋ก็ไม่ธรรมดา การจะรับลูกศิษย์สักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ดีจริงๆ! แบบนี้มันดีจริงๆ! เฟิ่งเชียนฮวามองหญิงชราหลินด้วยความซาบซึ้ง “คุณป้าหลิน ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ!”