บทที่ 655: 151: กู้เต๋อนิ่งส่งผลการทดสอบมาให้! 5 “มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นค่ะ” หลิวไฉ่อียิ้ม “คุณหนูเฟิ่ง ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณมาก ขอให้โชคดีนะ” เฟิ่งเซียนเซียนเคยคิดว่าหลังจากคืนนี้ เธอคงไม่สามารถก้าวเข้าสู่วงการวรรณกรรมได้อีกแล้ว เธอไม่คาดคิดเลยว่ามันจะยังมีหนทางอยู่เสมอ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์อวี๋ได้ในคืนนี้ แต่หลังจากการประเมิน เธอจะทำให้เขาต้องตื่นตะลึง! เธอจะทำให้อาจารย์อวี๋ต้องเสียใจที่ไม่ยอมรับเธอเป็นศิษย์ในคืนนี้! เธอต้องการให้อาจารย์อวี๋ได้รับรู้ว่า นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครอีกที่จะสร้างชื่อเสียงให้กับวงการวรรณกรรมได้! ยิ่งเป็นเย่จั๋วด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย! เวลา 00:30 น. งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป งานเลี้ยงไม่ได้สิ้นสุดลงจนกระทั่งเวลาประมาณตีหนึ่ง เย่จั๋วเดินตามหลังอาจารย์อวี๋เพื่อไปส่งแขก หลังจากส่งผู้อาวุโสสองสามท่านสุดท้ายแล้ว อาจารย์อวี๋ก็บอกเย่จั๋วเรื่องการประเมิน “จั๋วจั๋ว เดี๋ยวฉันจะให้เสี่ยวหม่าส่งกฎการประเมินไปให้ตอนเรากลับไปถึง เธอควรกลับไปคิดทบทวนดูให้ดีนะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ตกลงค่ะ” หลังจากพูดจบ เย่จั๋วก็พูดต่อว่า “อาจารย์คะ เหมือนอาจารย์จะลืมอะไรบางอย่างไปใช่ไหม?” อาจารย์อวี๋ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “ไม่ต้องกังวล ฉันจำได้น่า! ไม่ลืมหรอก!” เมื่อพูดจบ อาจารย์อวี๋ก็หันไปมองผู้ช่วยหม่าที่อยู่ข้างๆ “เสี่ยวหม่า ไปเอาของที่ฉันเตรียมไว้มาให้หน่อย” “ครับผม” ในเวลาไม่นาน ผู้ช่วยหม่าก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องบรรจุภัณฑ์สุดหรูในมือ อาจารย์อวี๋พูดต่อว่า “จั๋วจั๋ว นี่คือขนมที่ขึ้นชื่อว่าอร่อยที่สุดในโลก เอากลับไปบ้านแล้วค่อยๆ ละเลียดกินนะ” เย่จั๋วรับมาด้วยสองมือแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะคะ” ... อีกด้านหนึ่ง คุณย่าหลินกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว วันนี้เย่จั๋วทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้าเฟิ่งเซียนเซียนอย่างมาก ในตอนนี้คุณย่าหลินจึงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอัดแน่นอยู่ในอก หากเย่จั๋วไม่เข้ามาแทรกแซง อาจารย์อวี๋จะต้องรับเฟิ่งเซียนเซียนเป็นศิษย์อย่างแน่นอน เมื่อนึกถึงท่าทางที่ดูคับข้องใจของเฟิ่งเซียนเซียน คุณย่าหลินก็รู้สึกทั้งโกรธและอึดอัดใจ เย่จั๋วเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหลิน คุณย่าหลินก็เรียกเธอทันที “จั๋วจั๋ว” “มีเรื่องอะไรเหรอคะ?” คุณย่าหลินรู้สึกโกรธจัดเมื่อเห็นใบหน้าของเย่จั๋ว เธออยากจะตบหน้าเด็กคนนี้ใจจะขาด แต่เธอทำไม่ได้ เธอต้องอดทนเพื่อเฟิ่งเซียนเซียน คุณย่าหลินมองไปที่เย่จั๋วและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับความโกรธในใจ รอยยิ้มที่ดูใจดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “จั๋วจั๋ว เด็กดี มาหาคุณย่าสักครู่สิ ย่ามีเรื่องจะบอกหลานหน่อย” เด็กดี? เย่จั๋วไม่คิดว่าจะได้ยินคำสามคำนี้จากปากของคุณย่าหลินในวันหนึ่ง เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าคุณย่าหลินกำลังวางแผนอะไรอยู่ จึงหันหลังและเดินตามคุณย่าหลินไป ทั้งสองเดินมาที่ห้องโถงหลักของเรือนตะวันตก คุณย่าหลินชี้ไปที่ขนมบนโต๊ะแล้วพูดว่า “จั๋วจั๋ว ย่าได้ยินว่าหลานชอบกินของหวาน ย่าเลยให้คนทำสิ่งนี้มาให้หลานเป็นพิเศษเลยนะ” เมื่อมองดูจานขนมเหล่านี้ เย่จั๋วก็หัวเราะออกมาเบาๆ “หลานหัวเราะอะไร?” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฉันกำลังขำที่วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกน่ะค่ะ” เธอกลับมาที่ตระกูลหลินมานานขนาดนี้ แต่คุณย่าหลินไม่เคยมีสีหน้าที่ดีให้เธอเลย ไม่เพียงแต่วันนี้จะเลี้ยงขนม แต่ยังเรียกเธอว่าเด็กดีอีกด้วย มันเป็นเรื่องที่หาได้ยากจริงๆ คุณย่าหลินเหลือบมองเย่จั๋วแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ดูหลานพูดเข้าสิ ย่าเป็นย่าของหลานนะ การดูแลหลานให้ดีมันก็เป็นหน้าที่ของย่าอยู่แล้ว!” เย่จั๋วพูดต่อว่า “ฉันไม่กินขนมหรอกค่ะ ถ้าคุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย” คุณย่าหลินรู้สึกว่าเย่จั๋วไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เธออุตส่าห์ใจดีเลี้ยงขนม แต่เย่จั๋วกลับไม่เห็นคุณค่าของความปรารถนาดีของเธอ ยัยเด็กบ้านนอกก็คือเด็กบ้านนอกวันยันค่ำ ไม่ใช่คนที่จะเอาขึ้นโต๊ะสง่างามได้เลย! “ถ้าอย่างนั้นย่าจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน” หลังจากพูดจบ คุณย่าหลินก็กล่าวต่อว่า “ย่าหวังว่าหลานจะเลิกกับเซ่าชิงซะ เพราะหลานกับเซ่าชิงไม่เหมาะสมกันเลยแม้แต่นิดเดียว สู้ยอมเจ็บตอนนี้ดีกว่าต้องเจ็บปวดไปอีกยาวนาน ตัดไฟเสียแต่ต้นลมเสียเถอะ” มีเพียงเฟิ่งเซียนเซียนเท่านั้นที่เป็นคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเฉินเซ่าชิง เย่จั๋วไม่เคยคาดคิดว่าคุณย่าหลินจะพูดเรื่องแบบนี้ออกมา สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยนไปขณะที่เธอชี้ออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า “ดูสิคะ ข้างนอกฟ้ายังสว่างอยู่เลย” คุณย่าหลินชะงักไป “หลานหมายความว่ายังไง?” เย่จั่วยิ้มเล็กน้อย “ตอนนี้มันเป็นเวลากลางวันแสกๆ ไม่เหมาะจะมานั่งฝันกลางวันหรอกค่ะ” ฝันกลางวัน? เย่จั๋วกล้าดีอย่างไรถึงบอกว่าเธอกำลังฝันกลางวัน! คุณย่าหลินโกรธมาก แต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสะกดกลั้นเอาไว้ เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “จั๋วจั๋ว ย่ารู้ว่าหลานโกรธย่า หลานโกรธที่ย่าไม่ชอบหลาน! ความจริงแล้ว คนที่ย่ารักและเอ็นดูที่สุดก็คือหลานนั่นแหละ! ใครกันจะไม่รักหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง! ที่ย่าเข้มงวดกับหลานก็เพื่อตัวของหลานเองนะ! อย่างที่เขาว่ากันว่า รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี! ย่าหวังว่าหลานจะเข้าใจย่านะ!” เย่จั๋วเพียงแค่มองคุณย่าหลินที่กำลังแสดงละครอย่างเงียบๆ เท่านั้น