บทที่ 632: 148: สั่งสอนนังตัวดีให้หลาบจำ! 3 เฟิงเซียนเซียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุณแม่คะ เราไปที่บ้านตระกูลหลินกันตอนนี้เลยดีไหมคะ หนูรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้!” เฟิงเชียนฮวาพยักหน้า “ตกลงจ้ะ” สองแม่ลูกออกเดินทางไปยังบ้านตระกูลหลินทันที “คุณย่าคะ!” เฟิงเซียนเซียนวิ่งเข้าไปหาหญิงชราหลินราวกับผีเสื้อแสนสวย “เซียนเซียน!” หญิงชราหลินดีใจมากที่ได้เห็นเฟิงเซียนเซียน ทว่า รอยยิ้มนั้นกลับอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่ใบหน้าของหญิงชราหลินจะสลดลงอีกครั้ง เธอพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “เซียนเซียน ย่าทำให้หลานต้องลำบากแล้ว!” “คุณย่าเป็นอะไรไปคะ?” หญิงชราหลินพูดต่อ “หญิงชราตาบอดจากตระกูลเซินคนนั้น มองไม่เห็นจริงๆ ว่าหลานดีแค่ไหน...” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หญิงชราหลินก็รู้สึกโกรธเคือง เฟิงเซียนเซียนทั้งดีและโดดเด่นถึงเพียงนี้ แต่หญิงชราเซินกลับเอาเฟิงเซียนเซียนไปเปรียบเทียบกับนังเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้น! เฟิงเซียนเซียนรีบพูดขึ้นทันที “คุณย่าคะ อย่าพูดถึงคุณย่าเซินแบบนั้นเลยค่ะ พี่เย่จั๋วทั้งสวยและโดดเด่นกว่าหนูมาก มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คุณย่าเซินจะชอบพี่เย่จั๋วค่ะ! ถึงแม้หนูจะรู้จักนายน้อยห้าเซินก่อนพี่เย่จั๋วแล้วยังไงล่ะคะ? เรื่องของความรักมันไม่มีคำว่าใครมาก่อนมาหลังหรอกค่ะ!” เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฟิงเซียนเซียนก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “หนูไม่โทษพี่เย่จั๋ว และก็ไม่โทษคุณย่าเซินด้วยค่ะ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่หนูไม่มีวาสนาพอกับนายน้อยห้าเซินเอง! คุณย่าคะ ได้โปรดอย่าไปตำหนิพวกเขเลยนะคะ!” ยิ่งเฟิงเซียนเซียนทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละเช่นนี้ หญิงชราหลินก็ยิ่งรู้สึกปวดใจแทน เด็กคนนี้เหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด ดีไปเสียทุกอย่าง เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นคนจิตใจดีเกินไป หญิงชราหลินคิดในใจว่า ต่อให้เป็นแค่แมวหรือหมาเธอก็ยังพอให้อภัยได้ แต่นี่เย่จั๋วแย่งแฟนของเธอไป เธอก็ยังจะให้อภัยเย่จั๋วได้อีก ลำพังแค่ตัวเองให้อภัยก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่ยังมาเตือนไม่ให้เธอไปถือสาหาความอีก เฮ้อ! บนโลกนี้ คนดีมักจะต้องเป็นฝ่ายลำบากเสมอ! หญิงชราหลินลูบหลังเฟิงเซียนเซียนเบาๆ “เซียนเซียน หลานไม่ต้องกังวลนะ ย่าจะช่วยทวงความยุติธรรมให้หลานเอง! เมื่อนังเด็กเหลือขอนั่นกลับมาจากสถาบันฝึกอบรมสตรี ย่าจะสั่งให้หล่อนเลิกกับเส้าชิงซะ!” การศึกษาแบบปิดตายของสถาบันฝึกอบรมสตรีสามารถเปลี่ยนนิสัยคนได้ คำขวัญของที่นั่นคือ 'ยอมจำนนต่อโชคชะตา ไม่โต้ตอบ ไม่ผูกพยาบาท' เฟิงเซียนเซียนกำลังตั้งตารอเย่จั๋วในเวอร์ชันที่ถูกล้างสมองใหม่เสียจริง ถึงเวลานั้น อย่าว่าแต่เรื่องเลิกกับเซินเส้าชิงเลย ต่อให้สั่งให้เย่จั๋วไปทางตะวันออก หล่อนก็คงไม่กล้าไปทางตะวันตก! เฟิงเซียนเซียนซ่อนความภาคภูมิใจในใจไว้เป็นอย่างดี และพูดต่อว่า “คุณย่าคะ สิ่งที่คุณย่าทำมันจะไม่ยุติธรรมกับพี่เย่จั๋วเกินไปเหรอคะ...” “นังเด็กเหลือขอนั่นแย่งเส้าชิงไปจากหลาน แบบนั้นเรียกว่ายุติธรรมงั้นเหรอ?” หญิงชราหลินพูดด้วยความโมโห “เดิมทีเส้าชิงควรจะเป็นของหลาน! มันถูกต้องแล้วที่หล่อนต้องคืนเขาให้หลาน! หล่อนติดค้างหลานในเรื่องนี้!” เฟิงเซียนเซียนทำท่าซาบซึ้งขณะโอบกอดหญิงชราหลิน ดวงตาของเธอแดงก่ำขณะพูดว่า “คุณย่าคะ คุณย่าดีกับหนูเหลือเกิน...” “เด็กโง่” หญิงชราหลินเองก็ซาบซึ้งจนพูดไม่ออกเช่นกัน ... สถาบันฝึกอบรมสตรีตั้งอยู่แถบชานเมืองของเมืองหลวง มันตั้งอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญ รอบข้างมีเพียงอาคารหลังเดียว ในลานบ้านมีสุนัขดุร้ายทั้งหมดแปดตัว มีโปสเตอร์ติดอยู่ทุกที่พร้อมคำขวัญอย่าง ‘ห้ามโต้ตอบ ห้ามด่ากลับ ต้องยอมจำนน ห้ามหย่าร้าง’ ‘อยู่บ้านเชื่อฟังบิดา แต่งงานเชื่อฟังสามี’ และอื่นๆ อีกมากมาย มันราวกับว่าศักดิ์ศรีของผู้หญิงถูกนำมาเหยียบย่ำลงบนพื้น ขณะที่เดินผ่านห้องเรียน เย่จั๋วมองเข้าไปข้างในผ่านทางหน้าต่าง ผู้หญิงวัยกลางคนสวมชุดกี่เพ้าประยุกต์ยืนอยู่หน้ากระดานดำ เธอชี้ไปที่ตัวอักษรบนกระดานแล้วพูดว่า “หากสามีกำลังโกรธ ภรรยาต้องไม่โกรธตอบ ให้ถอยออกมาและยอมโอนอ่อน และพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง! นี่คือคำเตือนให้พวกเราผู้หญิงยกสามีไว้เหนือสิ่งอื่นใด และอย่าได้ทำอะไรที่ขัดต่อศีลธรรมของสตรีและเป็นเรื่องที่น่าอับอาย...” ด้านล่างเวที มีผู้หญิงตั้งแต่อายุ 19 ไปจนถึง 30 ปี พวกเธอทุกคนตั้งใจฟังอย่างจริงจังและไม่ลืมที่จะจดบันทึก ในบรรดาคนจำนวนมากขนาดนี้ กลับไม่มีใครสักคนที่ลุกขึ้นมาโต้แย้ง เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเธอกำลังจะระเบิดออกมา คุณจางหันมามองเย่จั๋ว “มองอะไร! รีบตามมาเร็วๆ!” เย่จั๋วละสายตากลับมา ไม่นานนัก คุณจางก็พาเย่จั๋วมาที่ห้องทำงานห้องหนึ่งและหยุดอยู่ตรงหน้าก่อนจะเคาะประตู “ซุนซู่ อยู่ข้างในหรือเปล่า?” “คุณจาง” ผู้หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีเดินออกมา เธอมีรูปร่างปานกลาง สูงประมาณ 160 เซนติเมตร เช่นเดียวกับพนักงานทุกคนที่นี่ เธอสวมกี่เพ้ายาวสีดำและดูเคร่งขรึมมาก เธอดูเหมือนแม่มดแก่ในเทพนิยาย หากเดินออกไปข้างนอกคงทำให้เด็กกลัวจนร้องไห้ได้เลยทีเดียว คุณจางพูดต่อ “นี่คือนักเรียนใหม่ เย่จั๋ว เดี๋ยวคุณพาเธอไปที่หอพักแล้วสอนกฎระเบียบของพวกเราด้วยล่ะ! ฉันยังมีเรื่องอื่นต้องไปทำ” เย่จั๋ว? แววตาที่เคยสงบนิ่งของซุนซู่พลันวาบผ่านไปด้วยความหมายบางอย่าง นี่คงจะเป็นเย่จั๋วที่เฟิงเชียนฮวาฝากฝังให้เธอ 'ดูแล' เป็นพิเศษสินะ