บทที่ 645: 150: การกลับมาอย่างสง่างาม เฟิงเซี่ยนเซี่ยนตกตะลึง ที่แท้ก็คือเย่จ่าวนี่เอง! 1 นี่คือท่านผู้เฒ่ายวี๋นะ! เย่จ่าวอยากจะอวดดีก็ควรจะดูที่ทางเสียบ้าง! เธอคิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาหรืออย่างไร? ถึงได้กล้าคิดว่าเธอจะสามารถรักษาท่านผู้เฒ่ายวี๋ให้หายได้ มันเป็นเพียงความเพ้อฝันชัดๆ! ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี “ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับท่านผู้เฒ่ายวี๋ ตระกูลหลินทั้งตระกูลจะต้องเดือดร้อนกันหมด” คุณย่าหลินโกรธจัดจนร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เธอแทบอยากจะทำให้เย่จ่าวหายไปต่อหน้าต่อตาในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ หลินจินเฉิงเงยหน้าขึ้นมองคุณย่าหลิน “คุณแม่ครับ! จ่าวจ่าวไม่ใช่เด็กที่จะมาล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้! อาการป่วยของผมก็หายได้เพราะยาที่จ่าวจ่าวให้มา! ผมเชื่อว่าเธอจะสามารถรักษาท่านผู้เฒ่ายวี๋ได้อย่างแน่นอน!” บ้าไปแล้ว! บ้ากันไปหมดแล้ว! หลินจินเฉิงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! เขากลับเชื่อว่าเย่จ่าวจะรักษาท่านผู้เฒ่ายวี๋ได้จริงๆ นี่มันเป็นเรื่องของความเป็นความตายเลยนะ! หลินจินเฉิงกลับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญเสียอย่างนั้น คุณย่าหลินกุมหน้าอกพลางก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว หลินชิงเสวียนรีบเข้าไปพยุงคุณย่าหลินจากด้านหลัง “คุณแม่ครับ ผมเองก็เชื่อในตัวจ่าวจ่าวเหมือนกัน โปรดปล่อยให้เธอลองดูเถอะครับ” ใช่แล้ว หลินชิงเสวียนเองก็เชื่อมั่นในตัวเย่จ่าวเช่นกัน นั่นเป็นเพราะขี้ผึ้งที่เย่จ่าวเคยให้เขาไว้ใช้แก้บวมและรอยช้ำนั้นมีประสิทธิภาพมาก หลังจากทาไปไม่ถึงวัน รอยเขียวช้ำบนใบหน้าของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ในต่างประเทศ หลินชิงเสวียนก็ไม่เคยเห็นขี้ผึ้งที่มีประสิทธิภาพดีขนาดนี้มาก่อน เท่าที่เขารู้มา ขี้ผึ้งนั้นถูกพัฒนาขึ้นโดยตัวเย่จ่าวเอง ถ้าไม่มีทักษะทางการแพทย์ จะสามารถพัฒนาขี้ผึ้งแบบนั้นออกมาได้อย่างไร? เมื่อเห็นว่าหลินชิงเสวียนก็พูดแบบเดียวกัน คุณย่าหลินยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม “คนหนึ่งก็แล้ว อีกคนก็ด้วย เหมือนพวกแกจะไม่มีสมองกันเลยหรือไง!” พวกเขากลับเชื่อว่าเย่จ่าวรักษาโรคได้จริงๆ! เฟิงเชียนหัวและเฟิงเซี่ยนเซี่ยนมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร ทั้งคู่ต่างเห็นความลำพองใจในดวงตาของกันและกัน วันนี้เย่จ่าวหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ คอยดูเถอะ เมื่อใดที่ท่านผู้เฒ่ายวี๋สิ้นลมหายใจ เย่จ่าวจะต้องเจอกับปัญหาใหญ่แน่ เย่จ่าวยังคงลงเข็มที่มือของเขาต่อไปอย่างต่อเนื่อง ผู้ช่วยหม่าหันไปมองหลินจินเฉิงพลางขมวดคิ้ว “คุณหลินสี่ คุณหลินห้า พวกคุณแน่ใจจริงๆ หรือว่าลูกสาวคนโตของตระกูลหลินจะช่วยท่านผู้เฒ่ายวี๋ได้จริงๆ?” หลินจินเฉิงพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ ผมแน่ใจ” หลินชิงเสวียนพยักหน้าตามเช่นกัน “ผมก็แน่ใจเหมือนกัน” ผู้ช่วยหม่าเปิดโทรศัพท์มือถือและเริ่มโหมดบันทึกวิดีโอ “คุณหลินสี่ คุณหลินห้า ผมจะเริ่มบันทึกวิดีโอแล้วนะครับ! ผมขอถามพวกคุณอีกครั้ง พวกคุณแน่ใจใช่ไหมว่าลูกสาวคนโตของตระกูลหลินจะช่วยท่านผู้เฒ่ายวี๋ได้?” หลินจินเฉิงพยักหน้าโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หลินชิงเสวียนก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างเชื่อใจในตัวเย่จ่าวอย่างมาก ผู้ช่วยหม่ากล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้นผมขอพูดเรื่องที่ฟังดูไม่ดีก่อนนะ หากเกิดอะไรขึ้นกับท่านผู้เฒ่ายวี๋หลังจากรับการรักษาจากคุณหนูหลิน ตระกูลหลินจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด!” หลินจินเฉิงกล่าวว่า “จ่าวจ่าวเป็นลูกสาวของผม ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผม หลินจินเฉิง จะขอรับผิดชอบทุกอย่างเพียงผู้เดียวเอง!” “และผมด้วย” หลินชิงเสวียนกล่าวต่อ “ผมก็ยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่างแทนหลานสาวคนโตของผมเหมือนกัน” “ชิงเสวียน! จินเฉิง! พวกแกบ้าไปแล้วหรือไง?” คุณย่าหลินคำรามด้วยความโกรธ เฟิงเชียนหัวรีบพูดขึ้นมาในจังหวะที่เหมาะสม “พี่สี่ พี่จินเฉิง จ่าวจ่าวเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง พวกพี่ไม่รีบร้อนตัดสินใจเกินไปหน่อยหรือคะ?” มันไม่ใช่แค่การรีบร้อน แต่มันคือการไม่เห็นค่าของชีวิตคนเลยต่างหาก หลินชิงเสวียนเงยหน้าขึ้นมองเฟิงเชียนหัว “เชียนหัว นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวตระกูลหลินของเรา” เขากำลังบอกเป็นนัยว่าเฟิงเชียนหัวกำลังเข้ามายุ่งเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง สีหน้าอึดอัดพาดผ่านใบหน้าของเฟิงเชียนหัวเพียงครู่เดียวก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เธอพูดต่อว่า “แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของท่านผู้เฒ่ายวี๋นะคะ การปล่อยให้จ่าวจ่าวมาก่อเรื่องแบบนี้มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า? คุณป้าหลินเองก็เป็นห่วงตระกูลหลินเหมือนกันนะคะ” เฟิงเชียนหัวเป็นเพียงคนเดียวที่ก้าวออกมาพูดแทนเธอ คุณย่าหลินมองไปที่เฟิงเชียนหัวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง คุณย่าหลินรู้สึกผิดหวังในตัวหลินจินเฉิงและหลินชิงเสวียนอย่างเต็มที่แล้ว หลินชิงเสวียนกล่าวต่อไปว่า “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก พวกเราทุกคนเชื่อมั่นในตัวจ่าวจ่าว” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิงเชียนหัวก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ในเมื่อพวกเขาต่างเชื่อมั่นในตัวเย่จ่าวขนาดนั้น งั้นก็ปล่อยให้พวกเขาได้รับบทเรียนเสียบ้าง! คงจะมีเวลาที่พวกเขาต้องมานั่งเสียใจภายหลังแน่ ดวงตาที่หลุบต่ำลงของเฟิงเชียนหัวฉายประกายแห่งความลำพองใจ สำหรับเธอแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องแย่เลยสักนิด! หลังจากที่ท่านผู้เฒ่ายวี๋ตายจากการรักษา เย่ซูและเย่จ่าวจะยังสามารถอาศัยอยู่ในตระกูลหลินต่อไปได้อีกหรือ? ถือเสียว่าพวกเขาต้องรับผลจากการกระทำของตัวเองก็แล้วกัน คุณย่าหลินทุบอกชกตัวพลางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ “ลูกหลานอกตัญญู! ลูกหลานอกตัญญู! ตระกูลหลินของเรามีลูกหลานอกตัญญูแบบนี้ได้อย่างไร!” เฟิงเชียนหัวเข้าไปปลอบโยนคุณย่าหลิน “คุณป้าหลิน อย่ากังวลไปเลยค่ะ ไม่แน่อาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้นะคะ?” หากปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นได้ง่ายดายขนาดนั้น มันคงไม่ถูกเรียกว่าปาฏิหาริย์หรอก