บทที่ 649: การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ เฟิงเสี่ยนเสี่ยนตกตะลึง ที่แท้ก็คือเย่จั๋ว! “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ! เชียนฮวา ทำไมถึงต้องเกรงใจกันขนาดนี้ด้วย?” คุณย่าหลินตบหลังมือของเฟิงเชียนฮวาเบาๆ “อาจารย์อวี๋ไม่ใช่คนธรรมดา งานเลี้ยงน้ำชาฝากตัวเป็นศิษย์ของเขาต้องยิ่งใหญ่แน่นอน กลับไปเตรียมตัวเสี่ยนเสี่ยนให้พร้อมเถอะ เมื่ออาจารย์อวี๋กลับมาจากอวิ๋นจิง เขาอาจจะเริ่มเตรียมงานเลี้ยงนี้เลยก็ได้!” “ทราบแล้วค่ะ คุณป้าหลิน” เฟิงเชียนฮวาพยักหน้า หลังจากออกมาจากห้องของคุณย่าหลิน เฟิงเชียนฮวาก็รีบนำข่าวดีนี้ไปบอกเฟิงเสี่ยนเสี่ยนทันที เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิงเสี่ยนเสี่ยนก็รู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้กัน แม้ว่าเธอจะเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจารย์อวี๋ต้องรับเธอเป็นศิษย์แน่ๆ แต่เธอก็ยังคงตื่นเต้นอย่างยิ่ง นั่นคืออาจารย์อวี๋เชียวนะ! ตราบใดที่เธอทำผลงานได้ดี เธออาจจะได้รับสืบทอดมรดกทั้งหมดของอาจารย์อวี๋เลยก็ได้! เฟิงเสี่ยนเสี่ยนมีความมั่นใจในตัวเองมาก! ... อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองอวิ๋นจิง เนื่องจากตัวอักษรสองคำนั้นเดิมทีมาจากไป๋หวยจิน อาจารย์อวี๋จึงมุ่งตรงไปยังตระกูลไป๋ทันที เมื่อทราบว่าอาจารย์อวี๋กำลังมา ไป๋หวยจินรู้สึกประหลาดใจมาก ต้องรู้ก่อนว่าอาจารย์อวี๋เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการวรรณกรรมและศิลปะ เป็นตัวตนที่ยากจะเอื้อมถึง ทำไมอาจารย์อวี๋ถึงมาเยี่ยมกะทันหันเช่นนี้? ไป๋หวยจินต้อนรับอาจารย์อวี๋ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ “อาจารย์อวี๋ ผมได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว!” “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ คุณไป๋” ไป๋หวยจินเชิญอาจารย์อวี๋เข้ามาข้างใน เมื่อถึงห้องโถงหลัก ไป๋หวยจินรีบสั่งให้คนรับใช้นำน้ำชามาเสิร์ฟ อาจารย์อวี๋กล่าวต่อ “คุณไป๋ อันที่จริงวันนี้ที่ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องอยากจะหารือกับคุณ” ได้ยินดังนั้น ไป๋หวยจินก็วางถ้วยน้ำชาลงทันทีและกล่าวอย่างจริงจังว่า “เชิญพูดมาได้เลยครับ อาจารย์อวี๋” ผู้ช่วยของอาจารย์อวี๋หยิบผลงานพู่กันจีนออกมา “คุณไป๋ คุณจำตัวอักษรสองแผ่นนี้ได้ไหม?” ไป๋หวยจินจำผลงานพู่กันสองชิ้นนี้ได้ในทันที “จำได้ครับ! ผมเพิ่งมอบให้คุณพ่อไปเมื่อไม่นานมานี้เอง!” อาจารย์อวี๋กล่าวต่อ “คุณไป๋ บอกตามตรงว่าผมชื่นชมผู้ที่เขียนตัวอักษรสองแผ่นนี้มาก ไม่ทราบว่าคุณไป๋พอจะบอกผมได้ไหมว่าใครเป็นเจ้าของผลงานชิ้นนี้?” ไป๋หวยจินรู้สึกดีใจมากที่ตัวอักษรของเย่จั๋วได้รับการชื่นชมจากอาจารย์อวี๋ เขากล่าวต่อว่า “ผู้ที่เขียนตัวอักษรสองคำนี้คือหญิงสาวที่ชื่อว่าเย่จั๋วครับ” เย่จั๋ว? อาจารย์อวี๋ชะงักไป เย่จั๋วที่ไป๋หวยจินพูดถึง คือเย่จั๋วคนเดียวกับที่เขารู้จักอย่างนั้นหรือ? อาจารย์อวี๋ถามต่อ “คุณไป๋ บอกผมได้ไหมว่าคุณหนูเย่คนนี้มาจากไหน? ตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่ไหน?” ไป๋หวยจินตอบว่า “คุณหนูเย่มาจากอวิ๋นจิงครับ แต่เธอสอบติดมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ตอนนี้เธอน่าจะอยู่ที่เมืองหลวงครับ” เธอก็อยู่ที่เมืองหลวงด้วยเหรอ? จะเป็นคนเดียวกันจริงๆ หรือเปล่านะ? อาจารย์อวี๋ถามต่อ “คุณไป๋ ขอถามหน่อยว่าคุณหนูเย่คนนี้คือลูกสาวของตระกูลมู่ในอวิ๋นจิงที่ถูกสลับตัวไปเป็นเวลาสิบแปดปีใช่ไหม?” ด้วยเหตุนี้ อาจารย์อวี๋จึงไม่ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับเย่จั๋วมากนัก เขารู้เพียงว่าก่อนที่เธอจะถูกพบโดยตระกูลหลิน เธอเคยอยู่กับตระกูลมู่มาก่อน เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋หวยจินก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ใช่ครับ! ถูกต้องเลย! คือคุณหนูเย่ครับ! อาจารย์อวี๋ คุณก็รู้จักคุณหนูเย่ด้วยเหรอ?” เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง! ตอนนี้อาจารย์อวี๋เองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน มิน่าล่ะ ตอนที่เขาดูใบสั่งยาที่เย่จั๋วเขียนให้ ถึงได้รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก! อาจารย์อวี๋กล่าวว่า “ผมรู้จักเธอครับ! แต่ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้เลยว่าผู้ที่เขียนตัวอักษรสองคำนี้คือเธอ!” ผลลัพธ์นี้ทำให้อาจารย์อวี๋ประหลาดใจมาก! แต่มันก็สมเหตุสมผลแล้ว ในโลกนี้มันยากจริงๆ ที่จะหาหญิงสาวที่โดดเด่นเหมือนเย่จั๋วได้อีก หลังจากทราบข่าวนี้ อาจารย์อวี๋ก็รีบกลับไปที่เมืองหลวงและนัดเย่จั๋วออกมาพบตามลำพัง “ปู่อวี๋ วันนี้มีธุระอะไรถึงนัดหนูออกมาคะ?” อาจารย์อวี๋พยักหน้า “มีเรื่องที่ปู่อยากจะปรึกษาด้วยจริงๆ” “เชิญพูดมาได้เลยค่ะ” อาจารย์อวี๋ไตร่ตรองคำพูดในใจก่อนจะกล่าวต่อ “จั๋วจั๋ว หนูมีแผนที่จะเข้าสู่วงการวรรณกรรมบ้างไหม?” เย่จั๋วส่ายหัวเล็กน้อย “ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ” “ตอนนี้ยังไม่มี” ไม่ได้แปลว่าในอนาคตจะไม่มี อาจารย์อวี๋กล่าวต่อ “จั๋วจั๋ว ทั้งชีวิตนี้ปู่รับศิษย์มาเพียงคนเดียว ปู่สงสัยว่าปู่จะมีเกียรติพอที่จะรับหนูเป็นศิษย์คนสุดท้ายได้ไหม?” ตอนนี้อาจารย์อวี๋มีความตั้งใจที่จะปั้นเย่จั๋วให้กลายเป็นผู้สืบทอดของวงการวรรณกรรมในอนาคต ด้วยพรสวรรค์ของเย่จั๋ว เธอมีคุณสมบัติครบถ้วนแน่นอน! “เอ๊ะ?” เย่จั๋วชะงักไป “ทำไมล่ะคะ?” อาจารย์อวี๋ไม่ได้ปิดบังอะไร เขาหยิบตัวอักษรสองคำนั้นออกมาโดยตรง “เพราะตัวอักษรสองคำนี้ไงล่ะ” เย่จั๋วไม่คาดคิดเลยว่าตัวอักษรสองคำที่เธอมอบให้ในงานเลี้ยงที่อวิ๋นจิงจะมาอยู่ในมือของอาจารย์อวี๋ได้ “หนูจำได้ว่าตอนนั้นหนูให้ตัวอักษรนี้กับคุณไป๋ไปนี่นา” อาจารย์อวี๋พยักหน้า “เป็นอย่างนั้นแหละ พอเจ้าหนุ่มตระกูลไป๋นั่นได้รับตัวอักษรนี้มา เขาก็เอาไปให้พ่อของเขา และเพราะพ่อของเขามีเรื่องขอร้องคนอื่น ก็เลยตัดใจยกให้คนอื่นไป สุดท้ายก็มีคนเอามาให้ปู่! เย่จั๋ว บอกตามตรงนะ พอปู่เห็นตัวอักษรสองคำนี้ ปู่รู้สึกเหมือนได้เห็นความหวังของวงการวรรณกรรมเลยล่ะ!”