บทที่ 635: 148: สอนพวกสวะให้รู้จักวิธีทำตัว! 6 “โรงเรียนอบรมสตรีขัดต่อศีลธรรม ดังนั้นแน่นอนว่ามันย่อมผิดกฎหมาย” ซุนอี๋กั๋วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้ม “คุณหนูเย่ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด! นี่ก็ดึกมากแล้ว ให้พวกเราส่งคุณกลับก่อนดีไหมครับ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซุนซูก็ขมวดคิ้วมุ่น ส่งเย่จั๋วกลับไปงั้นเหรอ? พวกเขาส่งนังนั่นกลับไปได้ยังไง! ผู้หญิงแพศยาอย่างเย่จั๋วควรจะถูกขังไว้ในโรงเรียนอบรมสตรีแห่งนี้ และรับการสั่งสอนให้หลาบจำสิถึงจะถูก “อาคุง!” ซุนอี๋กั๋วตวาดใส่ซุนซู “หุบปาก!” ใบหน้าของซุนซูซีดเผือด ความรู้สึกลางร้ายบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจอย่างไม่อาจเลี่ยง “กลับเหรอ? ฉันมาที่โรงเรียนอบรมสตรีของคุณเพื่อเรียนรู้เรื่อง ‘สามคล้อยตามสี่คุณธรรม’ แล้วคุณจะให้ฉันกลับไปเฉยๆ อย่างนั้นเหรอ?” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แล้วถ้าฉันไม่กลับล่ะ?” เขาไม่รู้หรือไงว่า การเชิญเทพเจ้านั้นง่าย แต่การจะเชิญท่านออกไปนั้นมันยากยิ่งกว่า? ซุนอี๋กั๋วแทบจะร้องไห้ออกมา “คุณ... คุณหนูเย่! อย่าล้อกันเล่นแบบนี้เลยครับ! ผมจะให้เจ้าคนตาถั่วสองคนนี้ขอโทษคุณเดี๋ยวนี้! โปรดเมตตาและยกโทษให้พวกเราสักครั้งเถอะนะครับ!” หลังจากพูดจบ ซุนอี๋กั๋วก็หันไปมองซุนซูและจางไห่หยวนอีกครั้ง “พวกแกสองคน รีบขอโทษคุณหนูเย่เร็วเข้า!” เมื่อเรื่องราวลุกลามมาถึงจุดนี้ จางไห่หยวนก็เริ่มตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์ เขาจึงรีบเอ่ยปากขอโทษทันที “คุณหนูเย่ ผมขอโทษครับ! ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ผมประเมินคุณต่ำเกินไป!” แต่ซุนซูไม่อยากจะขอโทษเย่จั๋วเลยสักนิด เธอมีสิทธิ์อะไรที่ต้องลดตัวลงไปขอโทษลูกสาวของเมียน้อยคนนั้น? “เย่จั๋ว นังแพศยาน้อยคนนี้ คู่ควรแล้วงั้นเหรอ?” ดูเหมือนว่าซุนอี๋กั๋วจะแก่จนเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ! มีอะไรให้ต้องกลัวนังเด็กสารเลวนี่กัน? “ฉันจะไม่ขอโทษนังแพศยานี่เด็ดขาด!” ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบสงัดจนน่ากลัว ไอ้โง่! ยัยนี่มันโง่เง่าสิ้นดี! ซุนอี๋กั๋วไม่อาจระงับความโกรธได้อีกต่อไป เขาก้าวเข้าไปตบแก้มขวาของซุนซูอย่างแรง “ฉันว่าแกนั่นแหละที่เป็นคนสารเลว! ไอ้ชาติชั่ว! รีบขอโทษคุณหนูเย่เดี๋ยวนี้!” ซุนซูถูกตบจนหน้าหัน ดวงตาพร่าพรายเห็นดวงดาวระยิบระยับ เธอใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้ ก่อนจะมองไปที่ซุนอี๋กั๋วอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “อาคุง!” ซุนอี๋กั๋วไม่มีลูก และเธอคือหลานสาวเพียงคนเดียวของเขา ปกติแล้วเขาจะปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นลูกสาวแท้ๆ เธอไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้ซุนอี๋กั๋วจะกล้าลงมือตบตีเธอจริงๆ ซุนซูเริ่มหวาดกลัวต่อท่าทีของซุนอี๋กั๋ว เธอจึงละล่ำละลักเอ่ยขอโทษเย่จั๋ว “คุณหนูเย่... ฉันขอโทษค่ะ ฉันเองที่เป็นคนสารเลว โปรดยกโทษให้ฉันด้วย...” เย่จั๋วควงโทรศัพท์มือถือในฝ่ามือเล่น พลางแสดงสีหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของเย่จั๋วทำให้ซุนอี๋กั๋วยิ่งลนลาน เขาหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากไม่หยุด “คุณ... คุณหนูเย่ ให้ผมไปส่งคุณกลับเถอะนะครับ?” “บอกแล้วไงว่าฉันมาที่นี่เพื่อเข้าเรียน” ซุนอี๋กั๋วแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นเพื่ออ้อนวอนบรรพบุรุษ ในที่สุด เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น และเพื่อระงับความโกรธของเย่จั๋ว ซุนอี๋กั๋วและจางไห่หยวนจึงต้องจำใจแบกเย่จั๋วออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเย่จั๋วนั่งอยู่บนเก้าอี้ ชายสองคนนี้ปกติมักจะหวังให้ผู้หญิงทุกคนสยบอยู่แทบเท้า นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาต้องยอมพ่ายแพ้อย่างราบคาบและต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนโดยไม่กล้าปริปากบ่น หลังจากรถยนต์เคลื่อนมาจอดที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิน ทั้งสองคนก็ช่วยกันแบกเก้าอี้มุ่งตรงไปยังเรือนฝั่งตะวันตกของคุณนายผู้เฒ่าหลิน ภายในห้องโถง เฟิ่งเชียนฮวาและเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนกำลังนั่งคุยอยู่กับคุณนายผู้เฒ่าหลิน เมื่อทั้งสามคนเห็นซุนอี๋กั๋วและจางไห่หยวนแบกเย่จั๋วเข้ามา พวกเขาก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก พวกเขายังคิดไปว่าตัวเองคงตาฝาดไป หรือไม่ก็กำลังฝันกลางวันอยู่ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เย่จั๋วจะถูกผู้นำของโรงเรียนอบรมสตรีทั้งสองคนแบกกลับมาเยี่ยงบรรพบุรุษเช่นนี้ ซุนอี๋กั๋วและจางไห่หยวนวางเก้าอี้ลงบนพื้นอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะกลัวว่าจะเผลอทำ ‘บรรพบุรุษที่ยังมีชีวิต’ ท่านนี้ตกลงมา เนิ่นนานกว่าที่คุณนายผู้เฒ่าหลินจะตั้งสติได้ เธอขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “คุณจาง! ทำไมคุณถึงส่งเธอกลับมาล่ะ? หลานสาวไร้การศึกษาของฉันทำอะไรให้คุณโกรธหรือเปล่า? อย่าโกรธไปเลยนะ ฉันจะให้เธอขอโทษคุณเดี๋ยวนี้แหละ!” มันต้องเป็นเพราะเย่จั๋วไม่เชื่อฟังแน่ๆ ถึงได้ถูกส่งตัวกลับมาแบบนี้! จางไห่หยวนตกใจกลัวจนเหงื่อกาฬไหลพราก เขาจึงรีบละล่ำละลักบอก “คุณนายผู้เฒ่า พูดเรื่องอะไรกันครับ? หลานสาวของคุณ หรือคุณหนูเย่นั้น เป็นผู้ที่มีการศึกษาสูงส่ง สง่างาม และมีจิตใจที่งดงามยิ่งนัก! เธอมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด สายตาเฉียบคม และมีบุคลิกที่ล้ำเลิศ! เธอไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนในชั้นเรียนกุลสตรีเลยสักนิด ส่วนนี่คือค่าเล่าเรียนที่คุณจ่ายไป และนี่คือสัญญาที่เราเซ็นกันไว้ครับ! โปรดเก็บรักษามันไว้ให้ดี!” “และนอกจากค่าเล่าเรียนแล้ว นี่คือเงินชดเชยสำหรับค่าเสียหายทางจิตใจของคุณหนูเย่ครับ!” “มีการศึกษาและมีเหตุผล สง่างามและล้ำเลิศ มีจิตใจบริสุทธิ์ดั่งไพลิน สติปัญญาเฉลียวฉลาด และบุคลิกภาพที่ยอดเยี่ยม?” สำนวนเยินยอพวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับเย่จั๋วกัน? คุณนายผู้เฒ่าหลินตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เธอคิดว่าตัวเองคงหูฝาดไปแน่ๆ หลังจากพูดจบ จางไห่หยวนก็ก้มหัวขอโทษเย่จั๋วอีกครั้ง “คุณหนูเย่ วันนี้ผมมันตาถั่วเองที่เผลอล่วงเกินคุณ ท่านเป็นคนใจกว้างดั่งมหาสมุทร โปรดอย่าลดตัวลงมาถือสาหาความกับคนต่ำต้อยอย่างผมเลยนะครับ!”