บทที่ 676: 154: ยอดหญิงแห่งเมืองหลวง, การตบหน้า, เย่จั๋วถูกเรียกว่าพ่อต่อหน้าสาธารณชน! 1 เมื่อหลินชิงเสวียนได้ยินว่าคุณนายผู้เฒ่าหลินรู้จักผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก จากนั้นจึงเอ่ยถามว่า “แม่คะ แล้วคุณป้าคนเมื่อกี้คือใครกันคะ? ทำไมหนูถึงไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย?” “ก็ยัยผู้หญิงสติไม่ดีจากตระกูลเย่คนนั้นไง!” คุณนายผู้เฒ่าหลินตอบ “ผู้หญิงสติไม่ดีจากตระกูลเย่เหรอคะ? ใครกัน?” หลินชิงเสวียนถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม คุณนายผู้เฒ่าหลินอธิบายว่า “เธอก็คือภรรยาคนแรกของสีมู่เหวินยังไงล่ะ” หลินชิงเสวียนขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เธอคือลูกสาวของผู้นำตระกูลเย่... ป้าล่างเหรอคะ?!” คุณนายผู้เฒ่าหลินพยักหน้า “ก็ใช่น่ะสิ หลังจากที่เธอหายตัวไปครึ่งเดือน เย่ล่างฮวาก็กลายเป็นคนเสียสติไปเลย ฉันได้ยินมาว่าเธอมักจะป่วยและเริ่มอาละวาดไปทั่ว ดีนะที่เมื่อกี้เธอไม่ได้เอาเรื่องเรา! ไม่อย่างนั้นคงซวยจริงๆ!” ใครจะไปคิดว่าพอออกจากโรงพยาบาลวันนี้ปุ๊บ จะมาเจอเข้ากับยัยผู้หญิงบ้าคนนี้ทันที ดูท่าว่าหลังจากกลับไปแล้ว เธอคงต้องเดินข้ามกระถางธูปเพื่อขจัดความซวยทิ้งเสียหน่อย เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินชิงเสวียนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาไม่หยุด ใครจะไปคิดว่าคนที่เพิ่งเห็นว่ามีผมสวยสง่าเมื่อครู่นี้ แท้จริงแล้วคือเย่ล่างฮวา ยอดหญิงผู้ภาคภูมิใจแห่งสรวงสวรรค์ในอดีต ถึงแม้ว่าในตอนนั้นเธอจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็รับรู้ทุกเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลเย่ ในตอนนั้น เย่ล่างฮวาคือหนึ่งในสตรีที่สวยที่สุดในเมืองหลวง! ไม่เพียงแต่เธอจะมีพรสวรรค์เท่านั้น แต่เธอยังงดงามหยาดเยิ้มอีกด้วย มีผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่เฝ้าติดตามจีบเธอ ทว่าใครจะไปรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเย่ล่างฮวากลับไม่สนใจใครเลย แต่เธอกลับไปหลงรักสีมู่เหวินที่ไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียว แถมยังเชิญเขาเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย เมื่อเหล่าขุนนางและผู้ลากมากดีในเมืองหลวงรู้ว่าเย่ล่างฮวาเลือกสีมู่เหวินผู้ยากจน ต่างก็อดไม่ได้ที่จะพากันถอนหายใจด้วยความเสียดาย เพราะสตรีที่มีทั้งพรสวรรค์และความงามอย่างเย่ล่างฮวานั้น จะแต่งงานกับใครก็ได้ไม่ใช่หรือ? ถึงแม้เธอจะแต่งเขาเข้ามาเป็นเขย แต่ก็ยังมีคนอีกมากมายที่พร้อมจะแย่งชิงเธอไป อย่างไรก็ตาม เย่ล่างฮวาทุ่มเทหัวใจทั้งหมดให้กับสีมู่เหวิน ด้วยความจนใจ ผู้นำตระกูลเย่คนเก่าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องช่วยเหลือคนทั้งสอง ในปีที่สองหลังจากเย่ล่างฮวาและสีมู่เหวินแต่งงานกัน พวกเขาก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวที่น่ารัก แต่ต่อมา เย่ล่างฮวากลับเสียลูกสาวแท้ๆ ของเธอไปจากอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง ผู้นำตระกูลเย่คนเก่าไม่อาจทนรับความเสียใจนี้ได้จนเกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตกและเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน เย่ล่างฮวาต้องทำงานทั้งวันทั้งคืนเพื่อตามหาลูกสาวของเธอ จนไม่มีเวลาบริหารจัดการเรื่องในบริษัท และนับตั้งแต่นั้นมา เธอก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ ตระกูลเย่กรุ๊ปถูกสีมู่เหวินเปลี่ยนชื่อเป็น สีเอ็มไพร์ หลินชิงเสวียนถามต่อว่า “นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ป้าล่างยังไม่เจอลูกสาวแท้ๆ ของเธอที่ชื่อเสี่ยวปั้นเยว่อีกเหรอคะ?” คุณนายผู้เฒ่าหลินส่ายหัว “คงตายไปแล้วล่ะ! จะไปหาเจอได้ยังไงกัน?” มันผ่านมามากกว่าสามสิบปีแล้ว หลินชิงเสวียนคิดว่าเย่ล่างฮวาคงจะเจอลูกสาวของเธอไปนานแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าจนถึงตอนนี้เย่ล่างฮวาก็ยังคงหาลูกสาวไม่พบ! “แม่คะ อย่าพูดจาเหลวไหลสิ! เธอต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน! บางทีตอนนี้เธอก็อาจจะกำลังตามหาป้าล่างอยู่เหมือนกัน!” ดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าหลินเต็มไปด้วยความดูแคลน “แม่เป็นยังไง ลูกก็คงออกมาเป็นอย่างนั้นแหละ เย่ล่างฮวาน่ะโง่เง่าขนาดนั้น ลูกสาวเธอจะไปดีเด่ได้แค่ไหนกัน? ต่อให้ยังมีชีวิตอยู่ ก็คงโง่เหมือนเย่ล่างฮวานั่นแหละ! ไม่มีอนาคตหรอก!” ถ้าเย่ล่างฮวาไม่โง่ เธอจะทำลูกสาวตัวเองหายเหรอ? ถ้าเย่ล่างฮวาไม่โง่ เธอจะกลายเป็นแบบนี้เหรอ? ถ้าเย่ล่างฮวาไม่โง่ เธอจะไปชอบคนอย่างสีมู่เหวินงั้นเหรอ? สรุปสั้นๆ ก็คือ เย่ล่างฮวาน่ะมันโง่ เหตุผลที่เธอต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ก็เป็นเพราะตัวเธอเองทั้งนั้น ไม่มีอะไรน่าเห็นใจสำหรับคนแบบนี้! หลินชิงเสวียนขมวดคิ้ว “แม่คะ คำพูดของแม่มันแรงเกินไปแล้วนะ! ป้าล่างก็ไม่ได้อยากจะเสียเสี่ยวปั้นเยว่ไปสักหน่อย! หลังจากที่เสี่ยวปั้นเยว่หายตัวไป ในฐานะคนเป็นแม่ การออกตามหาลูกสาวมันก็เป็นหน้าที่ไม่ใช่เหรอคะ?” คุณนายผู้เฒ่าหลินกลอกตาใส่หลินชิงเสวียน “คำพูดของฉันมันแรงตรงไหน? ในเมื่อหล่อนโง่จริง แล้วจะห้ามไม่ให้คนอื่นพูดหรือไง?” “แม่คะ หนูจำได้ว่าเมื่อก่อนแม่กับป้าล่างสนิทกันมากไม่ใช่เหรอคะ?” หลินชิงเสวียนหันไปมองคุณนายผู้เฒ่าหลิน ก่อนที่ตระกูลเย่จะมีปัญหา ความสัมพันธ์ระหว่างคุณนายผู้เฒ่าหลินกับเย่ล่างฮวานั้นดีมากจริงๆ แต่ตั้งแต่ที่ตระกูลเย่เริ่มล่มสลาย คุณนายผู้เฒ่าหลินและเย่ล่างฮวาก็ตัดขาดการติดต่อกันอย่างสิ้นเชิง เพราะคุณนายผู้เฒ่าหลินไม่เคยเสียเวลากับคนที่ไร้ประโยชน์ คุณนายผู้เฒ่าหลินสะบัดหน้าหนีและปฏิเสธ “ใครจะไปสนิทกับคนปัญญาอ่อนแบบนั้น? แกจำผิดแล้ว!” “แต่ยังไงป้าล่างก็เคยเป็นถึงยอดหญิงแห่งยุคคนหนึ่งนะคะ” หลินชิงเสวียนพูดต่อ “อย่าเรียกเธอว่าคนปัญญาอ่อนเลยค่ะ มันฟังดูแย่เกินไป” ด้วยชื่อเสียงของเย่ล่างฮวาในเมืองหลวงตอนนั้น การจะเรียกเธอว่าเป็น ‘ยอดหญิง’ ก็ดูจะไม่ใช่คำที่กล่าวเกินจริงเลยสักนิด “ถ้าแกคิดว่ามันฟังดูแย่ ก็เอามืออุดหูไว้ซะสิ!” หลินชิงเสวียนไม่ได้พูดอะไรต่อและทำหน้าที่ขับรถต่อไป คุณนายผู้เฒ่าหลินเริ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ตั้งแต่หลินชิงเสวียนมารับเธอที่โรงพยาบาล หล่อนก็ไม่ยอมทักทายปราศรัยเลยสักคำ แม้แต่อาการของเธอก็ยังไม่ถามถึง แต่กลับมาโต้เถียงกับเธอตั้งนานเพื่อปกป้องยัยผู้หญิงบ้าคนนั้น