บทที่ 688: 155: สั่นสะเทือนวงการ ดอกเตอร์ที่อายุน้อยที่สุดในสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี อันดับหนึ่งในงานประชุมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี! 6 ผู้แปล: 549690339 “ลองชิมดูสักคำไหม?” เย่จั๋วยื่นมันฝรั่งทอดแผ่นที่เธอเพิ่งกัดไปครึ่งหนึ่งไปที่ปากของเฉินเส้าชิง เฉินเส้าชิงอ้าปากและกัดมันฝรั่งทอดส่วนที่เหลือจากมือของเย่จั๋ว “อร่อยไหม?” เย่จั๋วถาม “อร่อย” เฉินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ “อยากกินอะไรต่อดี?” “ย่างปลาหมึกให้หน่อย” “ได้เลย” เฉินเส้าชิงหยิบปลาหมึกย่างขึ้นมาหนึ่งไม้ หลังจากกินมันฝรั่งทอดไม้สุดท้ายเสร็จ เย่จั๋วก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ” เฉินเส้าชิงพยักหน้ารับ เมื่อเห็นเย่จั๋วเดินไปทางห้องน้ำ ซ่งเฉินอวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเฉินอวี่เยียน “อวี่เยียน ฝากดูเตาให้ฉันสักครู่ดิ ฉันจะไปห้องน้ำเหมือนกัน” “ได้เลย” เฉินอวี่เยียนพยักหน้า ซ่งเฉินอวี่เดินตามเย่จั๋วไปที่ห้องน้ำ เมื่อเธอเข้าไปข้างใน เย่จั๋วกำลังยืนล้างมืออยู่ที่หน้าอ่างล้างจาน ซ่งเฉินอวี่เดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูเย่” เย่จั๋วพยักหน้าตอบรับเธอ ซ่งเฉินอวี่ถอดสร้อยข้อมือออกจากข้อมือของเธอ “คุณหนูเย่ ฉันเพิ่งซื้อสร้อยข้อมือเส้นนี้มาเมื่อไม่กี่วันก่อน วันนี้เพิ่งใส่เป็นครั้งแรก ของดีๆ ควรจะคู่กับสาวงามอย่างคุณ นี่ถือเป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน หวังว่าคุณหนูเย่จะรับไว้ซะหน่อยนะ” ซ่งเฉินอวี่เป็นคนฉลาด เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรทำตัวเป็นศัตรูกับเย่จั๋ว เธอต้องประจบเอาใจเย่จั๋ว และพยายามทำให้เย่จั๋วกับเฉินอวี่เยียนกลายเป็นเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ดังคำกล่าวที่ว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง จากตอนที่อยู่ข้างบน ซ่งเฉินอวี่ดูออกว่าเย่จั๋วดูจะชอบสร้อยข้อมือบนมือของเธอมาก ดังนั้นมันจึงเหมาะมากที่จะใช้สร้อยเส้นนี้เป็นของกำนัลเพื่อติดสินบนเย่จั๋ว สำหรับผู้หญิงอย่างเย่จั๋ว ด้วยความรักที่เฉินเส้าชิงมีให้ต่อเธอ เธอคงจะรู้สึกว่าคนทั้งโลกควรจะปรนนิบัติเธออย่างไม่มีเงื่อนไข ดังนั้น เย่จั๋วจะต้องยอมรับสร้อยข้อมือเส้นนี้อย่างแน่นอน “ขอบคุณนะ” เย่จั๋วปฏิเสธอย่างสุภาพ “ฉันไม่รับของโดยไม่มีเหตุผล ฉันขอขอบคุณในความหวังดีของคุณหนูซ่งนะ” ซ่งเฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดคิดว่าเย่จั๋วจะปฏิเสธเธอ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง “คุณหนูเย่ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณเป็นแฟนของนายท่านห้า และฉันกับอวี่เยียนก็เป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าคำนวณดูแล้ว พวกเราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเลย! มันก็แค่สร้อยข้อมือเส้นเดียวไม่ใช่เหรอ? คุณหนูเย่รับไว้เถอะ การได้สวมสร้อยเส้นนี้บนข้อมือของคุณหนูเย่เท่านั้นถึงจะสะท้อนคุณค่าของมันออกมาได้อย่างแท้จริง!” ซ่งเฉินอวี่เป็นคนที่ทำงานในวงการบันเทิงจริงๆ คำพูดเยินยอที่พรั่งพรูออกมาแทบจะทำให้คนฟังเคลิบเคลิ้มได้เลยทีเดียว แต่โชคร้ายที่เย่จั๋วไม่ใช่คนประเภทที่ชอบฟังคำหวาน ยิ่งไปกว่านั้น ซ่งเฉินอวี่เป็นคนที่เจ้าเล่ห์และเก่งในการเสแสร้ง การรับมือกับคนประเภทนี้มันช่างน่าเหนื่อยหน่ายนัก เย่จั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็นจริงๆ ค่ะ ฉันเองก็มีสร้อยแบบนี้อยู่เส้นหนึ่งเหมือนกัน” ทุกครั้งที่เย่จั๋วส่งแบบร่างการดีไซน์ออกไป ทางจิ่วหลี่จะส่งสินค้าที่ผลิตเสร็จสมบูรณ์กลับมาให้เธอหนึ่งชิ้นเสมอ และหลังจากที่เธอยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไร พวกเขาถึงจะเริ่มการผลิตต่อไป อย่างไรก็ตาม ตัวอย่างสินค้าเกือบทั้งหมดที่ส่งมามักจะถูกเย่จั๋วยกให้คนอื่นไปหมด เธอมักจะไม่ค่อยสวมเครื่องประดับพวกนี้เท่าไรนัก เย่จั๋วก็มีเหมือนกันเหรอ? ซ่งเฉินอวี่รู้สึกว่าเย่จั๋วกำลังพยายามทำตัวให้ดูดีไปอย่างนั้นเอง ถ้าเย่จั๋วมีมันจริงๆ เธอคงไม่มามองสร้อยข้อมือของเธอหรอก “คุณหนูเย่ มันก็แค่สร้อยข้อมือเส้นเดียวจริงๆ คุณไม่ต้องเกรงใจฉันขนาดนั้นก็ได้” เย่จั๋วพูดต่อ “คุณหนูซ่ง คุณซื้อสร้อยเส้นนี้มาจากผู้อำนวยการจิ่วหลี่ใช่ไหม?” ซ่งเฉินอวี่พยักหน้า “ใช่แล้ว” เย่จั๋วกล่าวต่อ “ตามหลักเหตุผลแล้ว ผู้อำนวยการจิ่วหลี่ไม่มีทางหลอกขายของเลียนแบบให้คุณแน่นอน ถ้าอย่างนั้นมันคงต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ๆ ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนที่กุยเฉินออกแบบสร้อยข้อมือเส้นนี้ เขาจงใจทิ้งเครื่องหมายตัว C เอาไว้ที่ตัวล็อกสร้อย เพื่อให้ทุกคนสามารถแยกแยะของจริงได้ง่ายขึ้น คุณหนูซ่ง เครื่องหมายตัว C บนสร้อยข้อมือของคุณไม่เพียงแต่จะดูตื้นมาก แต่มันยังมีรอยขีดข่วนด้วย เพื่อความแน่ใจ ฉันว่าคุณควรจะไปถามคุณจิ่วหลี่ดูนะว่าเกิดอะไรขึ้น” เย่จั๋วไม่อยากจะพูดอะไรมากต่อหน้าซ่งเฉินอวี่ แต่ผู้หญิงคนนี้ช่างพูดจาไร้สาระเสียเหลือเกิน ในเมื่อซ่งเฉินอวี่รีบร้อนอยากจะขายหน้า เธอก็จะสงเคราะห์ให้ตามคำขอ เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของซ่งเฉินอวี่ก็เปลี่ยนไปทันที เธอรีบหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาดูอย่างละเอียด เครื่องหมายตัว C บนตัวล็อกสร้อยของเธอมันดูมัวๆ จริงๆ... หรือว่าสร้อยข้อมือของเธอจะเป็นของปลอม? เย่จั๋วเดินจากไปโดยไม่สนใจซ่งเฉินอวี่อีก ซ่งเฉินอวี่ที่อยู่ข้างในเพิ่งจะได้สติหลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เดิมทีเธอต้องการใช้สร้อยข้อมือเส้นนี้เพื่อติดสินบนเย่จั๋ว ใครจะไปคิดว่านอกจากจะล้มเหลวแล้ว เธอยังถูกเย่จั๋วตบหน้าเข้าให้อีก...! เย่จั๋วดูออกว่ามันเป็นของปลอม! ของปลอม! ซ่งเฉินอวี่ไม่เคยคิดเลยว่าคนรับหิ้วที่เธอร่วมงานด้วยมาสามปีจะกล้าขายของปลอมให้เธอ แล้วเย่จั๋วรู้จักผู้อำนวยการจิ่วหลี่ของ HT ได้ยังไงกัน?! เพื่อให้ได้สร้อยคอลิมิเต็ดเอดิชั่นเส้นนี้มา เธอต้องจ่ายเงินมากกว่าราคาจริงเกือบห้าเท่า เธอไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจะยังได้ของปลอมมาอีก ซ่งเฉินอวี่รู้สึกเสียใจมากที่ต้องมาเสียหน้าต่อหน้าเย่จั๋วขนาดนี้ ปกติซ่งเฉินอวี่มักจะระมัดระวังในการทำสิ่งต่างๆ เสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องมาเสียเปรียบต่อหน้าคนอื่น ไม่เพียงแต่ต้องเสียหน้าอย่างรุนแรง แต่เย่จั๋วยังค้นพบความจริงอีกว่าเธอไม่ได้รู้จักจิ่วหลี่แห่ง HT เลยแม้แต่น้อย ซ่งเฉินอวี่ขมวดคิ้วขณะมองตามแผ่นหลังของเย่จั๋วที่เดินจากไป หลังจากผ่านไปนาน ซ่งเฉินอวี่ก็สงบสติอารมณ์และเดินออกจากห้องน้ำมา เมื่อเห็นซ่งเฉินอวี่ เฉินอวี่เยียนก็โบกมือเรียกเธออย่างตื่นเต้น “เฉินอวี่ เฉินอวี่! รีบมาดูนี่เร็ว นี่คือปีกไก่ที่ฉันย่างเอง เธอคิดว่าเป็นยังไงบ้าง?” นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินอวี่เยียน คุณหนูจากตระกูลร่ำรวยได้ลองย่างปีกไก่ด้วยตัวเอง เมื่อมองดูปีกไก่ที่เธอย่าง เธอจึงรู้สึกภูมิใจเป็นพิเศษ ซ่งเฉินอวี่ยิ้มและพูดว่า “ดีมาก ดีจริงๆ อวี่เยียน ครั้งแรกที่เธอย่างปีกไก่ออกมาได้แบบนี้ถือว่าไม่เลวเลยนะ ฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่ฉันย่างปีกไก่ ฉันทำมันไหม้จนกลายเป็นถ่านไปเลย” เฉินอวี่เยียนยิ่งดีใจมากขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอส่งปีกไก่ให้ลู่ซิ่วแล้วพูดว่า “คุณลู่ นี่คือผลงานชิ้นแรกในชีวิตของฉัน ฉันให้คุณชิมนะ” “ขอบคุณครับ” ลู่ซิ่วเอื้อมมือไปรับ เฉินอวี่เยียนสังเกตเห็นว่าข้อมือของซ่งเฉินอวี่ว่างเปล่า เธอจึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “อวี่เยียน สร้อยข้อมือของเธอหายไปไหนแล้วล่ะ?” สีหน้าของซ่งเฉินอวี่ยังคงเรียบเฉย “พอดีเมื่อกี้ฉันบังเอิญไปครูดกับผนังเข้า เลยถอดเก็บไว้น่ะ” “อ๋อ” เฉินอวี่เยียนไม่ได้คิดอะไรมาก ซ่งเฉินอวี่ถามต่อ “อวี่เยียน คุณหนูเย่สนิทกับคุณจิ่วหลี่มากไหม?” “เขาเนี่ยนะ?” เฉินอวี่เยียนขมวดคิ้ว “เธอคงไม่รู้จักจิ่วหลี่ของ HT หรอก” ถ้าเย่จั๋วไม่รู้จักจิ่วหลี่ แล้วทำไมเธอถึงรู้เรื่องสร้อยข้อมือที่ออกแบบโดยเทพเจ้ากุยเฉินมากขนาดนั้นล่ะ? หรือว่าเธอจะหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตมา? ถ้าเย่จั๋วกำลังคุยโวอยู่เหมือนกัน เธอคงไม่กล้าพูดออกมาเต็มปากหรอกว่าตัวเองไม่รู้จักผู้อำนวยการจิ่วหลี่เลย... ซ่งเฉินอวี่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในใจ ในความเป็นจริง เย่จั๋วไม่ได้เห็นซ่งเฉินอวี่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ... เมื่อวันขึ้นปีใหม่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พี่น้องทั้งสามคนของตระกูลหลินก็รีบเดินทางกลับมาจากทางทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศใต้ตามลำดับ ระหว่างมื้ออาหารค่ำในวันรวมญาติคืนนั้น คุณนายเฒ่าหลินก็ได้พูดถึงเรื่องส่วนตัวของหลินชิงเสวียน หลินชิงเสวียนยิ้มแล้วพูดว่า “คุณแม่ ผมรู้ว่าแม่ร้อนใจ เพราะงั้นผมเลยตัดสินใจว่าจะหาวันพากลับมาให้ทุกคนได้เจอนะครับ” “จริงเหรอ?” ดวงตาของคุณนายเฒ่าหลินเป็นประกายขึ้นมาทันที