บทที่ 694: นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอเย่จ่าวที่นี่! 6 “ไปที่ชั้นห้าก่อนแล้วกัน” คุณย่าเซิ่นตอบ แม้ว่าคุณย่าเซิ่นและเย่จ่าวจะเป็นคนตัดสินใจ แต่เซิ่นเส้าฉิงก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เขาเข็นรถเข็นเดินตามหลังทั้งสองคนไปเหมือนผู้ติดตามตัวน้อย วันนี้เป็นวันที่ 26 เดือนสิบสองตามจันทรคติ บรรยากาศช่วงปีใหม่ในซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นน่าสนใจมาก ตอนที่พวกเขาเดินจากชั้นห้าลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี คุณย่าเซิ่นหันไปมองเย่จ่าว “จ่าวจ่าว หิวหรือยัง? เราหาอะไรกินกันก่อนดีไหม แล้วค่อยกลับมาซื้อของต่อหลังจากทานเสร็จ?” “ได้ค่ะ” เย่จ่าวพยักหน้า “พอดีเลย หนูก็เริ่มหิวขึ้นมานิดหน่อยแล้วเหมือนกัน” เซิ่นเส้าฉิงที่ถือถุงน้อยถุงใหญ่เต็มสองมือพูดขึ้นว่า “คุณย่า พาจ่าวจ่าวไปหาที่ทานข้าวก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมเอาของพวกนี้ไปเก็บที่รถก่อน” “โอเค ไปเถอะ” หลังจากเซิ่นเส้าฉิงเดินแยกตัวไป คุณย่าเซิ่นและเย่จ่าวก็ปรึกษากันว่าจะทานอะไรดี “ทานอาหารญี่ปุ่นกันไหมคะ?” เย่จ่าวเสนอ คุณย่าเซิ่นพยักหน้า “ได้สิ ย่าไม่ได้ทานอาหารญี่ปุ่นมานานแล้วเหมือนกัน” ทั้งสองคนเดินไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นด้วยกัน เซิ่นเส้าฉิงลงไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินและเก็บของไว้ในกระโปรงหลังรถ วันนี้เป็นวันที่เฟิงเซี่ยนเซี่ยนย้ายจากบ้านเช่าราคาถูกมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์คนโสด หลังจากย้ายเข้ามา เธอก็แวะมาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแถวนี้ เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบกับคนที่ไม่น่าเป็นไปได้ในชั้นใต้ดินแบบนี้ นั่นคือคุณชายห้าตระกูลเซิ่นเหรอ? จากมุมมองของเฟิงเซี่ยนเซี่ยน เธอสามารถมองเห็นใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาไร้ที่ติของชายคนนั้นได้อย่างชัดเจน เขากำลังยกของใส่ท้ายรถ เดิมทีมันเป็นท่าทางที่ดูธรรมดามาก แต่พอเขาเป็นคนทำ มันกลับระเบิดออร่าที่ทรงพลังจนทำให้คนรู้สึกเกรงขามออกมา ตึกตัก ตึกตัก — ในวินาทีนี้ เฟิงเซี่ยนเซี่ยนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงอย่างชัดเจน นั่นคือคุณชายห้าตระกูลเซิ่นจริงๆ ด้วย คุณชายห้าตระกูลเซิ่นที่ใครๆ ในเมืองหลวงต่างก็อยากจะปีนป่ายเข้าหา ถ้าไม่ใช่เพราะเย่จ่าว ป่านนี้คุณชายห้าตระกูลเซิ่นก็คงกลายเป็นคู่หมั้นของเธอไปแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฟิงเซี่ยนเซี่ยนก็กำหมัดแน่น นังแพศยา! เย่จ่าวคือนังแพศยาที่แย่งคู่หมั้นของคนอื่นไป ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์หนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเฟิงเซี่ยนเซี่ยน เฟิงเซี่ยนเซี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอัลบั้มรูป รูปถ่ายสองรูปนั้นยังคงอยู่ มันคือรูปที่เย่จ่าวถูกเลี้ยงดูโดยชายแก่คนนั้น และยังเรียกให้ชายแก่คนนั้นขับรถมารับถึงที่ ถ้าเซิ่นเส้าฉิงเห็นรูปสองใบนี้เข้า... อะไรจะเกิดขึ้นนะ? เฟิงเซี่ยนเซี่ยนยิ้มออกมา ดูเหมือนเธอต้องหาทางทำให้เซิ่นเส้าฉิงได้เห็นรูปสองใบนี้เสียแล้ว เซิ่นเส้าฉิงเก็บของเสร็จก็โทรหาเย่จ่าว “ท่านผู้นำครับ ทานข้าวอยู่ที่ไหน?” “ร้านอาหารญี่ปุ่นชั้นหกค่ะ” เสียงของเย่จ่าวลอยมาจากปลายสาย “ขึ้นลิฟต์จากประตูหมายเลขห้ามาเลย พอออกจากลิฟต์มาทางขวาแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะเจอร้านนี้ค่ะ” “โอเคครับ เดี๋ยวผมตามไปเดี๋ยวนี้” ขณะที่เซิ่นเส้าฉิงพูด เขาก็เดินมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ตรงประตูหมายเลขห้า เมื่อเห็นเย่จ่าวรับโทรศัพท์ คุณย่าเซิ่นก็ถามด้วยความอยากรู้ “ใครโทรมาเหรอ?” เย่จ่าวยิ้มพลางมองคุณย่าเซิ่น “แม่นางห้าโทรมาค่ะ” เมื่อได้ยินฉายา “แม่นางห้า” คุณย่าเซิ่นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น มีเพียงเย่จ่าวคนเดียวเท่านั้นที่กล้าเรียกเซิ่นเส้าฉิงแบบนี้อย่างเปิดเผย เซิ่นเส้าฉิงที่อยู่ปลายสาย: “...” ... ไม่นานนัก ก็ถึงวันที่ 28 ธันวาคม วันนี้เป็นวันที่หลินชิงเสวียนจะพากันแฟนสาวกลับบ้านเพื่อไปพบพ่อแม่ เซี่ยเสี่ยวหมานตื่นแต่เช้าตรู่ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้พบกับครอบครัวของหลินชิงเสวียน เธอจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก และตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อแต่งหน้า อันลี่จือช่วยเลือกลิปสติกให้เซี่ยเสี่ยวหมาน “แม่คะ สีนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ผิวดูขาวขึ้นนะ แต่มันยังดูเรียบหรูภูมิฐานมากด้วย วันนี้แม่ใช้สีนี้เถอะค่ะ” “ได้จ้ะ” เซี่ยเสี่ยวหมานเอื้อมมือไปรับมา อันลี่จือถามต่อ “แม่คะ ตื่นเต้นไหม?” “นิดหน่อยจ้ะ” แม้ว่าเซี่ยเสี่ยวหมานจะอยากบอกว่าไม่ตื่นเต้น แต่ความจริงแล้วเธอก็รู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย อันลี่จือเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน “แม่คะ ให้หนูไม่ไปวันนี้ดีไหม? นี่เป็นครั้งแรกที่แม่มาที่นี่ แล้วพาหนูมาด้วย มันจะดูไม่ดีหรือเปล่า?” สมัยนี้ หลายคนยังกังวลเรื่องที่ฝ่ายหญิงพาลูกติดมาด้วย อันลี่จือกลัวว่าการปรากฏตัวของเธอจะไปทำลายความประทับใจที่ตระกูลหลินมีต่อเซี่ยเสี่ยวหมาน อันลี่จือเคยพบหลินชิงเสวียนแล้ว เธอชอบคุณอาหลินชิงเสวียนคนนี้มากจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เซี่ยเสี่ยวหมานจะเปิดใจยอมรับใครอีกสักคน เธอไม่อยากให้เซี่ยเสี่ยวหมานต้องเสียหลินชิงเสวียนไปเพราะเธอ “ไม่จ้ะ” เซี่ยเสี่ยวหมานกุมมืออันลี่จือไว้ “ลี่จือ ลูกต้องไปด้วย แม่ไม่เคยปิดบังอะไรอาหลินของลูกเลย ถ้าครอบครัวของอาหลินไม่ยอมรับการมีอยู่ของลูก เราสองคนก็ไม่จำเป็นต้องคบกันต่อ” เซี่ยเสี่ยวหมานจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มาก ในเมื่อเธอตัดสินใจจะไปพบพ่อแม่ของเขาแล้ว เธอก็จะไม่ปิดบังสิ่งใด ถ้าหลินชิงเสวียนต้องการแต่งงานกับเธอ เขาและครอบครัวของเขาก็ต้องยอมรับอันลี่จือให้ได้ “แต่แม่คะ...” เซี่ยเสี่ยวหมานพูดขัดสิ่งที่อันลี่จือยังพูดไม่จบ “ลี่จือ ลูกต้องไป ถ้าลูกไม่ไป แม่จะโทรหาอาหลินเดี๋ยวนี้เลยว่าแม่ก็จะไม่ไปเหมือนกัน” “อย่าโทรนะคะ อย่าโทร!” อันลี่จือตกใจมาก “หนูไปค่ะ! หนูไป!” เซี่ยเสี่ยวหมานพอใจแล้วจึงพูดว่า “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวอาหลินของลูกก็คงจะมาถึงแล้ว” “ค่ะ” อันลี่จือพยักหน้า หลินชิงเสวียนมาถึงทันทีที่สองแม่ลูกเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พวกเขาขึ้นรถไป หลินชิงเสวียนพูดว่า “เสี่ยวหมาน ลี่จือ ครอบครัวอาคนเยอะหน่อยนะ ไปถึงแล้วไม่ต้องตื่นเต้นล่ะ” อันลี่จือถามด้วยความอยากรู้ “คุณอาหลินคะ ครอบครัวคุณอามีกี่คนเหรอคะ?” หลินชิงเสวียนบอกว่า “อามีพี่ชายสามคน แล้วก็น้องชายอีกคน พี่ชาย พี่สะใภ้ พี่ชาย พี่สะใภ้ หลานชาย หลานสาว แล้วก็หลานสะใภ้ รวมๆ แล้วมีมากกว่าสามสิบคนเลยล่ะ” มากกว่าสามสิบคนเชียวเหรอ? อันลี่จือตกใจกับจำนวนนี้มาก “แล้ว... แล้ววันนี้ทุกคนจะมาอยู่ที่นี่หมดเลยเหรอคะ?” หลินชิงเสวียนพยักหน้า “ใช่จ้ะ อยู่กันครบเลย” หลังจากพูดจบ หลินชิงเสวียนก็พูดต่อว่า “แต่ลี่จือไม่ต้องตื่นเต้นนะ วันนี้ลูกอาจจะได้เจอคนที่ลูกรู้จักด้วยก็ได้” อันลี่จือถามอย่างสงสัย “ใครเหรอคะ?” หลินชิงเสวียนยังคงทำตัวลึกลับ “เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองจ้ะ” เซี่ยเสี่ยวหมานไม่ได้พูดอะไร เธอตั้งใจจะทำให้อันลี่จือประหลาดใจ ไม่นานนัก รถก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิน พวกเขารู้อยู่แล้วว่าภูมิหลังครอบครัวของหลินชิงเสวียนนั้นไม่ธรรมดา เมื่อได้เห็นคนตระกูลหลินอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ เซี่ยเสี่ยวหมานและอันลี่จือจึงไม่ได้ตกใจมากนัก คนในตระกูลหลินทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องโถงหลักเพื่อรอหลินชิงเสวียน ในตอนนั้นเอง เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถ คุณหญิงหลินก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น “เขามาแล้ว!” สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลหลินต่างก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน หลินชิงเสวียนพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องโถงหลัก การที่ได้เห็นคนมากมายขนาดนี้ ถ้าจะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงเป็นการโกหก อันลี่จือกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทันใดนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยท่ามกลางฝูงชน เชี่ย! นั่นมันเย่จ่าวนี่นา? “จ่าวจ่าว!”