บทที่ 697: 157: เรากำลังจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน! 3 หลินชิงเสวียนได้ปรึกษากับเซี่ยเสี่ยวหม่านเรื่องการมีลูกไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ทั้งสองคนต่างตัดสินใจที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ หากหลังจากแต่งงานกันไปแล้วพวกเขาสามารถมีลูกด้วยกันได้ก็ถือเป็นเรื่องดีที่สุด แต่หากไม่มี พวกเขาก็จะไม่ฝืนบังคับ อย่างไรเสีย เซี่ยเสี่ยวหม่านก็มีอันลี่จืออยู่แล้วหนึ่งคน อันลี่จือเป็นเด็กที่รู้ความมาก หลินชิงเสวียนย่อมจะรักและดูแลเธอเหมือนเป็นลูกในไส้ของตัวเอง คุณนายผู้เฒ่าหลินมองหลินชิงเสวียนด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าลูกชายคนที่ซื่อสัตย์และเชื่อฟังที่สุดคนนี้ วันหนึ่งจะกล้าโต้เถียงกับเธอเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว และเธอก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าหลินชิงเสวียนจะยังคงฝังใจกับเรื่องของจ้าวซูหนิงอยู่ ถึงแม้ว่าในเรื่องของจ้าวซูหนิงตัวเธอเองจะมีส่วนผิดอยู่บ้าง แต่เจตนาของเธอก็ทำไปเพื่อผลดีของหลินชิงเสวียนทั้งนั้น ทำไมหลินชิงเสวียนถึงไม่เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่บ้างเลย? ยิ่งคุณนายผู้เฒ่าหลินคิดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกโศกเศร้ามากขึ้นเท่านั้น เธอเริ่มยกมือขึ้นปิดปากแล้วไอออกมาอย่างรุนแรง เดิมทีเธอตั้งใจจะใช้ความเจ็บป่วยทางร่างกายเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหลินชิงเสวียน และเพื่อให้เขารับรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอลำบากเพียงใด แต่น่าเสียดายที่หลินชิงเสวียนเพียงแค่ชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "แม่ครับ อย่างไรเสียผมก็จะไม่มีวันแยกจากเสี่ยวหม่านเด็ดขาด แม่ลองกลับไปทบทวนดูเอาเองแล้วกัน ผมขอตัวออกไปข้างนอกก่อน" หลังจากพูดจบ หลินชิงเสวียนก็หันหลังเดินออกจากประตูไปทันที คุณนายผู้เฒ่าหลินเซถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอไม่สามารถดึงสติกลับมาได้อยู่นาน และดวงตาก็เริ่มแดงระเรื่อ เธอไอหนักขนาดนี้ แต่หลินชิงเสวียนไม่เพียงไม่แสดงความห่วงใย เขายังพูดจาทำร้ายจิตใจเธอเหมือนเอามีดมาปักที่กลางอก... ในตอนนั้นเอง ป้าหวังก็เดินออกมาจากด้านข้าง "คุณนายผู้เฒ่า อย่าเพิ่งโมโหไปเลยค่ะ บางทีคุณชายสี่อาจจะแค่กำลังโกรธชั่วคราว พอเขาใจเย็นลงแล้ว เขาจะรู้เองว่าที่คุณนายทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเขาเอง" คุณนายผู้เฒ่าหลินถอนหายใจ "ฉันรู้จักนิสัยลูกคนนี้ดี เขาเป็นประเภทที่ไม่พูดก็ไม่พูดเลย แต่ถ้าพูดออกมาเมื่อไหร่ย่อมถือเป็นคำไหนคำนั้น เขาไม่ใช่คนที่จะพูดจาพล่อยๆ หรือกลับกรอก" คุณนายผู้เฒ่าหลินรู้ดีว่าครั้งนี้หลินชิงเสวียนตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่อย่างนั้นท่าทีของเขาคงไม่เด็ดเดี่ยวขนาดนี้ เมื่อคิดถึงเรื่องที่หลินชิงเสวียนจะอยู่กับเซี่ยเสี่ยวหม่าน คุณนายผู้เฒ่าหลินก็รู้สึกโกรธจนตัวสั่น เซี่ยเสี่ยวหม่าน... ผู้หญิงมือสองที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้ว แถมยังหอบหิ้วภาระติดตัวมาด้วยอีกหนึ่งคน ผู้หญิงแบบนั้นจะมีค่าคู่ควรกับการก้าวเข้าสู่ประตูบ้านตระกูลหลินได้อย่างไร ไม่รู้ว่าเซี่ยเสี่ยวหม่านไปกรอกยาเสน่ห์อะไรใส่หลินชิงเสวียนกันแน่ ป้าหวังกล่าวเสริมต่อว่า "แม่ของหนูอันคนนี้อายุก็เข้าเลขสี่ เป็นสาวใหญ่ไปครึ่งตัวแล้ว ย่อมไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับสาวสวยวัยแรกรุ่นได้ ฉันเชื่อว่าวันหนึ่งคุณชายสี่จะเข้าใจความจริงข้อนี้เองค่ะ" เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าหลินก็พลันเป็นประกาย ใช่แล้ว ป้าหวังพูดถูก ปีนี้เซี่ยเสี่ยวหม่านอายุตั้ง 41 ปีแล้ว เธอจะสู้สาวน้อยแสนสวยได้อย่างไร? ถ้าหลินชิงเสวียนได้เห็นความแตกต่างระหว่างหญิงสาววัยใสกับของมือสอง หลินชิงเสวียนยังจะต้องไปอาลัยอาวรณ์เซี่ยเสี่ยวหม่านอยู่อีกหรือ? ไม่มีทางแน่นอน! พอคิดได้เช่นนี้ คุณนายผู้เฒ่าหลินก็รู้สึกดีขึ้นมาก เธอจะต้องหาลูกสาวจากตระกูลที่ฐานะคู่ควรกันมาให้หลินชิงเสวียนให้ได้ ภายในโถงกลาง อันลี่จือเห็นคุณนายผู้เฒ่าหลินเดินเข้าห้องไปแล้วไม่ยอมออกมาเสียที เธอจึงกระซิบถามเย่จ่าวว่า "จ่าวจ่าวจ้าว คุณย่าของเธอเป็นยังไงบ้างเหรอ?" เธอมองดูคุณนายผู้เฒ่าหลินที่ดูท่าทางไม่ใช่คนคุยด้วยง่ายๆ แล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เย่จ่าวมองอันลี่จือแล้วตอบกลับไปตามตรงว่า "บอกตามตรงนะ ท่านไม่ใช่คนดีนักหรอก บอกคุณน้าให้เตรียมใจไว้หน่อยก็ดี" "เอ๊ะ?" อันลี่จือเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ขนาดเย่จ่าวที่เป็นหลานสาวแท้ๆ ยังออกปากว่าคุณนายผู้เฒ่าหลินไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แสดงให้เห็นว่าคุณย่าคนนี้ต้องไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ แน่นอน เย่จ่าวกล่าวเตือนอันลี่จือต่อไปว่า "คุณย่าของฉันค่อนข้างหัวสูงและดูถูกคน ท่านอยากจะแนะนำผู้หญิงจากตระกูลที่คู่ควรให้อาสี่มาตลอด ชีวิตคู่ครั้งก่อนของอาสี่ก็ถูกท่านทำลายลงด้วยมือตัวเองนี่แหละ!" หลังจากพูดจบ เย่จ่าวก็กล่าวต่อว่า "แต่ลี่จือไม่ต้องกังวลนะ ตราบใดที่อาสี่กับคุณน้ามีความรักที่มั่นคงต่อกัน ฉันเชื่อว่าไม่มีอะไรทำลายพวกเขาได้! ดูอย่างพ่อกับแม่ของฉันสิ ถึงแม้จะผ่านอุปสรรคมามากมาย แต่สุดท้ายพวกท่านก็ยังได้ลงเอยกันอยู่ดี!" เมื่อได้ยินคำปลอบใจ อันลี่จือก็พยักหน้าเข้าใจ เธอเริ่มวางแผนเตรียมรับมือไว้ในใจแล้ว ทางด้านของเซี่ยเสี่ยวหม่าน เย่ซูและพี่สะใภ้อีกสามคนกำลังผลัดกันให้ข้อมูลและเตือนสติเธอไปพร้อมๆ กับการเล่นไพ่สู้เจ้ามือ เดิมทีพวกเธอไม่อยากจะพูดอะไรให้เซี่ยเสี่ยวหม่านต้องกังวล เพราะกลัวว่าจะเป็นการสร้างภาระทางจิตใจให้เธอมากเกินไป แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นว่าคุณนายผู้เฒ่าหลินยังไม่ออกมาจากห้องหลังจากกลับเข้าไป พวกเธอก็เดาได้ทันทีว่าคุณนายผู้เฒ่าต้องกำลังไม่พอใจเซี่ยเสี่ยวหม่านอยู่อีกแน่ หลินชิงเสวียนเพิ่งจะหาแฟนที่ถูกใจได้ในที่สุด พวกเธอจึงไม่อยากให้เซี่ยเสี่ยวหม่านต้องถูกคุณนายผู้เฒ่าหลินทำให้ตกใจจนหนีหายไป เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นกับรักแรกของหลินชิงเสวียนในอดีต