บทที่ 692: 156: ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เจอเย่จั๋วที่นี่! 4 ช่างเป็นเรื่องตลกของโชคชะตาจริงๆ หลิวไฉ่อียิ้มพลางเอ่ยว่า “จะไม่เชิญฉันเข้าไปดื่มน้ำชาที่บ้านหน่อยเหรอ?” เฟิงเซียนเซียนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ท่านประธานหลิวคะ คือฉัน...” หลิวไฉ่อิเอื้อมมือไปตบไหล่เฟิงเซียนเซียนเบาๆ “ฉันรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดแล้ว เธอเข้มแข็งมากนะ” หลิวไฉ่อิเพิ่งจะทราบข่าวเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในชีวิตของเฟิงเซียนเซียน นั่นคือเหตุผลที่เธออดใจรอไม่ไหวที่จะมาหาเฟิงเซียนเซียน เพราะเธอไม่อยากให้เฟิงเซียนเซียนต้องล้มเลิกความตั้งใจที่จะเข้าสู่วงการวรรณกรรมเพียงเพราะเรื่องนี้ เธอยังไม่อยากให้คนที่เข้ามาด้วยวิธีสกปรกหลังฉากมาเสนอหน้าโดดเด่นในโลกวรรณกรรมได้ นี่มันไม่ยุติธรรมสำหรับคนที่มีความสามารถจริงๆ เฟิงเซียนเซียนเงยหน้ามองหลิวไฉ่อิด้วยความประหลาดใจ หลิวไฉ่อิกล่าวต่อไปว่า “คุณหนูเฟิง เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของแม่เธอ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย ฉันเชื่อมั่นในตัวตนของเธอ และหวังว่าเธอจะไม่จมปลักอยู่กับความล้มเหลวครั้งนี้จนกู้ไม่กลับนะ” “ท่านประธานหลิว ขอบคุณค่ะ!” หลิวไฉ่อิยิ้มแล้วเอ่ยซ้ำ “แล้วสรุปจะไม่เชิญฉันไปดื่มน้ำชาที่บ้านจริงๆ เหรอ?” หลิวไฉ่อิคือใครกัน? เธอคือรองประธานสมาคมศิลปะแห่งประเทศจีน อีกทั้งยังเป็นทายาทของตระกูลหลิว เธอไม่มีทางทนสภาพแวดล้อมของบ้านเช่าได้อย่างแน่นอน อย่าว่าแต่หลิวไฉ่อิเลย แม้แต่เฟิงเซียนเซียนเอง หากไม่ใช่เพราะต้องแสร้งทำตัวดีต่อหน้าคุณย่าหลิน เธอก็คงทนสภาพนี้ไม่ไหวเช่นกัน เฟิงเซียนเซียนจึงกล่าวต่อว่า “ท่านประธานหลิวคะ มีร้านกาแฟอยู่แถวนี้ พวกเราไปดื่มกาแฟกันดีไหมคะ?” “ตกลง” หลิวไฉ่อิพยักหน้า ทั้งสองคนเดินไปยังร้านกาแฟด้วยกัน เฟิงเซียนเซียนยื่นเมนูให้หลิวไฉ่อิ “ท่านประธานหลิว อยากดื่มอะไรดีคะ?” หลิวไฉ่อิตอบว่า “ฉันขอเป็นบลูเมาน์เทนสักแก้วแล้วกัน” เฟิงเซียนเซียนเงยหน้าบอกพนักงานเสิร์ฟ “งั้นขอเป็นบลูเมาน์เทนสองแก้วค่ะ” “รับทราบครับ กรุณารอสักครู่นะครับ” หลังจากกาแฟถูกนำมาเสิร์ฟ หลิวไฉ่อิก็ถามต่อว่า “หลังจากนี้คุณหนูเฟิงมีแผนการอะไรต่อไปไหม?” เฟิงเซียนเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเย้ยหยันตัวเองผุดขึ้นบนใบหน้า “ท่านประธานหลิวคะ คนอย่างฉันในตอนนี้ จะไปมีแผนการอะไรในอนาคตได้ล่ะคะ?” “เธอน่ะดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว” หลิวไฉ่อิกล่าวต่อ “ในใจของฉัน เธอคือคนที่มีความสามารถล้นเหลือ ฉันหวังว่าเธอจะเผชิญหน้ากับตัวเองได้ และในขณะเดียวกัน ฉันก็หวังว่าเธอจะเข้าร่วมการแข่งขันประเมินผลที่จะจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้านี้ด้วย” การแข่งขันประเมินผล เมื่อได้ยินสามคำนี้ ดวงตาของเฟิงเซียนเซียนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ท่านประธานหลิวคะ ฉันยังสามารถเข้าร่วมการแข่งขันประเมินผลของวงการวรรณกรรมได้อีกเหรอคะ?” เฟิงเซียนเซียนคิดว่าหลังจากชีวิตต้องพลิกผันขนาดนี้ เธอคงจะไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมการแข่งขันประเมินผลอีกต่อไปแล้ว เธอไม่คิดเลยว่าหลิวไฉ่อิจะยินดีช่วยเธอต่อไป นี่คือเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดีที่สุดสำหรับเฟิงเซียนเซียน! “แน่นอนอยู่แล้ว” หลิวไฉ่อิพยักหน้า “ขอบคุณมากค่ะท่านประธานหลิว!” เฟิงเซียนเซียนลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้หลิวไฉ่อิอย่างสุดซึ้ง หลิวไฉ่อิยิ้มพลางกล่าวว่า “มันก็แค่คำพูดไม่กี่คำเอง ไม่ต้องทำขนาดนี้หรอก หลังจากนี้ฉันหวังว่าเธอจะเตรียมตัวสำหรับการประเมินให้ดี และทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนตาค้างไปเลย” หลิวไฉ่อิหวังว่าเฟิงเซียนเซียนจะสามารถขยี้เย่จั๋วได้ เพราะอย่างไรเสีย เฟิงเซียนเซียนก็เกือบจะได้เป็นศิษย์ของอาจารย์อวี๋อยู่แล้ว เธอยังต้องการให้อาจารย์อวี๋ต้องรู้สึกเสียใจ เธออยากให้ทุกคนในวงการวรรณกรรมได้รับรู้ว่า เย่จั๋วนั้นเข้ามาได้เพราะมีเส้นสายจากประตูหลัง เฟิงเซียนเซียนกล่าวต่อ “ท่านประธานหลิวไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ” ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เฟิงเซียนเซียนสัมผัสได้ว่าหลิวไฉ่อิเองก็เกลียดขี้หน้าเย่จั๋วเช่นกัน หากไม่ใช่เพื่อจัดการกับเย่จั๋ว หลิวไฉ่อิคงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ ว่ากันว่าศัตรูของศัตรูก็คือมิตร ในวินาทีนี้ หลิวไฉ่อิเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณที่สูงส่งสำหรับเฟิงเซียนเซียน! เป็นผู้มีพระคุณที่จะช่วยเธอจัดการกับเย่จั๋วได้! เมื่อเห็นเฟิงเซียนเซียนมีท่าทีเช่นนี้ หลิวไฉ่อิก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและเอ่ยต่อว่า “คุณหนูเฟิง เรามาแอดวีแชทกันไว้หน่อยดีไหม?” “ได้ค่ะ!” เฟิงเซียนเซียนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที ทั้งสองคนแอดวีแชทของกันและกันเรียบร้อย ... วันต่อมา เย่จั๋วและคุณย่าเฉินได้นัดแนะกันว่าจะไปช้อปปิ้งซื้อของสำหรับเทศกาลปีใหม่ เนื่องจากมีนัดกับเย่จั๋ว คุณย่าเฉินจึงตื่นแต่เช้ามืด เธอสวมเสื้อโค้ทสีแดงไวน์และติดกิ๊บสีแดงไวน์ไว้บนผม เธอดูทันสมัยและประณีตงดงามมาก เมื่อเธอเดินลงมาข้างล่าง เฉินเส้าฉิงก็นั่งกินมื้อเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว “คุณย่า” คุณย่าเฉินเดินเข้าไปหาข้างตัวเฉินเส้าฉิง “วันนี้ชุดของคุณย่าเป็นยังไงบ้าง? ดูดีไหม?” เฉินเส้าฉิงเหลือบมองคุณย่าเฉินแวบหนึ่งโดยไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เมื่อคุณย่าเฉินเห็นแววตาดูแคลนในดวงตาของเฉินเส้าฉิง เธอก็ฟาดเขาไปทีหนึ่ง “เจ้าเด็กคนนี้ นั่นมันสีหน้าท่าทางอะไรกัน? แกไม่รู้เหรอว่าความงามนั้นไม่จำกัดอายุ? ถึงตอนนี้ย่าจะแก่แล้ว แต่ตอนสาวย่าก็มีชื่อเสียงเรื่องความเป็นสาวงามอันดับหนึ่งเลยนะ! แกเข้าใจคำว่าสาวงามอันดับหนึ่งไหม? ก็ประเภทที่สวยจนใครเห็นก็ต้องหลงรัก สวยจนนกที่บินอยู่ยังต้องร่วงหล่นลงมาดูเลยเชียวล่ะ! ที่แกโตมาหน้าตาแบบนี้ได้ ก็เพราะได้รับยีนที่ดีมาจากย่านี่แหละ!”