บทที่ 680: 154: หญิงสาวประหลาดแห่งปักกิ่ง, ตบหน้า, เย่จ่าวถูกเรียกว่าป๊ะป๋าในที่สาธารณะ! 5 หลี่เยว่เยว่พูดขึ้นว่า "แฟนของต้าจ่าวมาแล้ว! เขาอยู่ข้างล่างหอพักเรานี่เอง!" "จริงเหรอ?" หมี่ลู่เองก็ประหลาดใจมากเช่นกัน หลี่เยว่เยว่พยักหน้ายืนยัน เย่จ่าวจัดการผูกเชือกรองเท้าจนเสร็จ "ฉันจะลงไปข้างล่างแล้ว พวกเธอสองคนอยากลงไปดูด้วยกันไหม?" หมี่ลู่ตอบกลับว่า "เธอจะไปออกเดทกับพี่เขย พวกเราจะไปเป็นก้างขวางคอทำไมล่ะ? ฉันกับเยว่เยว่ขอยืนดูอยู่ที่ระเบียงก็พอแล้ว" "ตกลง งั้นเดี๋ยวหลังวันหยุดฉันจะให้แฟนเลี้ยงข้าวพวกเธอหนึ่งมื้อนะ ฉันไปก่อนล่ะ" "ไปเถอะ" หลี่เยว่เยว่โบกมือลาเย่จ่าว ทันทีที่ร่างของเย่จ่าวหายลับไปตรงทางเดิน หมี่ลู่และหลี่เยว่เยว่ก็รีบวิ่งไปที่ระเบียงอย่างอดใจไม่ไหว "ไหน? ไหน? แฟนของต้าจ่าวอยู่ไหน?" "เยว่เยว่ เธอว่าใช่คนนั้นไหม?" "คนไหนล่ะ?" หมี่ลู่ชี้ไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้แล้วพูดว่า "คนนั้นไง ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้แล้วใส่เสื้อขนเป็ดสีดำน่ะ" หลี่เยว่เยว่ส่ายหน้า "ไม่น่าใช่นะ! คนนั้นดูเลี่ยนๆ ยังไงไม่รู้! แถมยังใส่กางเกงรัดรูปด้วย ไม่ใช่หรอกมั้ง?" "แล้วคนนั้นล่ะ?" "คนนั้นขาวเกินไป ดูเหมือนพวกแมงดาเลย ไม่ใช่เขาแน่นอน" หลี่เยว่เยว่ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ ในตอนนั้นเอง เย่จ่าวก็เดินออกมาจากตึกหอพัก หมี่ลู่พูดอย่างตื่นเต้น "มาแล้ว มาแล้ว! จ่าวจ่าวออกมาแล้ว!" ทันทีที่เย่จ่าวเดินออกมา ร่างสูงโปร่งสง่างามก็เดินเข้ามาจากด้านข้าง เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมตัวยาว ท่วงท่าองอาจประดุจต้นหยก ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาถึงขีดสุด ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายสูงส่งและเย็นยะเยือกราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด เหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเหลียวมองเขาเป็นตาเดียว ดวงตาของหลี่เยว่เยว่แทบจะกลายเป็นรูปดาว "เชี้ย! เชี้ย! นี่มันงานดีระดับพระเจ้าเลย! นี่คงไม่ใช่แฟนของต้าจ่าวจริงๆ ใช่ไหม?" หมี่ลู่เองก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน แม้ว่าเธอจะเตรียมใจไว้แล้วว่าแฟนของเย่จ่าวต้องไม่ธรรมดา แต่เธอก็ไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีคนที่สมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้ มันช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ! "ฉันว่าใช่แน่ๆ ต้องเป็นแฟนของจ่าวจ่าวแน่นอน!" เมื่อเทียบกับชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ชายไม่กี่คนที่เธอชี้ให้ดูเมื่อครู่นี้ช่างจืดชางและดูด้อยไปถนัดตา ในสายตาของหมี่ลู่ มีเพียงชายคนนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับเย่จ่าว เฉินเส้าชิงเดินมาหยุดตรงหน้าเย่จ่าวและยื่นมือให้เธอ "หนาวไหม?" เย่จ่าวยื่นมือไปวางบนมือเขา "ไม่เป็นไร ไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่" ในวันที่หิมะโปรยปราย แม้ว่าเฉินเส้าชิงจะแต่งตัวค่อนข้างบาง แต่ความร้อนจากฝ่ามือของเขากลับสูงมาก เย่จ่าวเป็นคนขี้หนาว ในฤดูหนาวไม่ว่าเธอจะใส่ชุดหนาแค่ไหน มือและเท้าของเธอก็จะเย็นเฉียบอยู่เสมอ ในเวลานี้ เมื่อความเย็นมาสัมผัสกับความร้อน มือของเธอก็ค่อยๆ อุ่นขึ้นด้วยไออุ่นจากฝ่ามือของเขา เย่จ่าวเอียงคอมองเขา "วันนี้เราจะไปที่บ้านของเหอจื่อเถิงกันเลยใช่ไหม?" "ใช่" เฉินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อยและถามต่อ "พวกเธอจะสอบวันไหน?" "วันพุธหน้า" เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจสาวน้อยของหลี่เยว่เยว่และหมี่ลู่แทบจะระเบิดออกมา "เขาจับมือกันแล้ว! จับมือกันแล้ว! จับมือกันแล้ว!" หลี่เยว่เยว่รีบตะครุบปากหมี่ลู่ไว้ "เบาๆ หน่อย ถ้าต้าจ่าวได้ยินเข้า เธอต้องเขินแน่ๆ!" "เออ จริงด้วย!" หมี่ลู่เพิ่งจะได้สติ ทั้งสองคนเฝ้ามองเย่จ่าวและเฉินเส้าชิงเดินจูงมือกันออกจากบริเวณหอพักไป เนื่องจากภายในมหาวิทยาลัยจิงต้ามห้ามนำรถเข้ามาขับขี่ รถของเฉินเส้าชิงจึงจอดรออยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เฉินเส้าชิงเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้เย่จ่าว เย่จ่าวเข้าไปนั่งในรถ ทันทีที่เธอคาดเข็มขัดนิรภัย มือเรียวสวยก็ยื่นชานมร้อนแก้วหนึ่งมาให้ "คุณซื้อมาเหรอ?" เย่จ่าวเอียงคอถามเฉินเส้าชิง เฉินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย "ไปบ้านจื่อเถิงกินบาร์บีคิว แล้วค่อยไปดูหนังกันนะ" "ได้สิ" เย่จ่าวพยักหน้าเห็นด้วย "ดูหนังเสร็จแล้วเราไปกินหม้อไฟกันต่อ" เฉินเส้าชิงกล่าวเสริม เขาต้องการทำทุกอย่างที่เย่จ่าวเพิ่งทำกับรูมเมททั้งสองคนของเธอเมื่อวานนี้ เย่จ่าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เฉินเส้าชิง คุณอิจฉารูมเมทของฉันเหรอ?" สีหน้าของเฉินเส้าชิงยังคงเรียบเฉยตามปกติ เขาขยับริมฝีปากบางกล่าวสั้นๆ "เปล่า" เย่จ่าวจิบชานมพลางถาม "จริงเหรอ?" เฉินเส้าชิงจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างและมองตรงไปข้างหน้า "จริง" เย่จ่าวยิ้มและพูดต่อ "ไปบ้านเหอจื่อเถิง เราต้องซื้ออะไรไปฝากเขาไหม?" ซื้อของ? นอกจากซื้อของให้ญาติๆ ของเย่จ่าวแล้ว เฉินเส้าชิงไม่เคยซื้อของให้ใครอื่นเลย "ไม่จำเป็น" เฉินเส้าชิงกล่าวต่อ "ต่อให้ซื้อไป เขาก็ไม่กล้ารับหรอก" ... วันนี้ที่บ้านของเหอจื่อเถิงมีเพื่อนฝูงมารวมตัวกันมากมาย ในตอนนี้ ห้องรับแดดบนชั้นสองคึกคักเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างรวมกลุ่มกันพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน